Η χάρη που σώζει και η ζωή που αλλάζει

Η Αγία Γραφή μάς διαβεβαιώνει ότι «κατά χάρη είστε σωσμένοι, διαμέσου της πίστης» (Εφεσίους 2:8). Δεν είναι κάτι που κερδίζουμε με τα έργα μας ούτε αποτέλεσμα της δικής μας αξίας. Είναι δώρο της αγάπης του Θεού, που προσφέρεται ελεύθερα σε όσους εμπιστεύονται τον Ιησού Χριστό.

Μερικές φορές, όμως, αυτή η αλήθεια παρερμηνεύεται. Κάποιοι θεωρούν ότι, αφού η σωτηρία είναι δωρεάν, δεν έχει σημασία πώς ζει κανείς μετά. Άλλοι πιστεύουν ότι η σωτηρία εξασφαλίζεται απλώς με το να πει κάποιος μια προσευχή ή να πάρει μια στιγμιαία θρησκευτική απόφαση.

Η αλήθεια είναι ότι μια προσευχή μπορεί να ειπωθεί εύκολα, αλλά η σωτηρία είναι κάτι πολύ βαθύτερο. Δεν είναι απλώς μια στιγμή ή μια θρησκευτική πράξη· είναι ένα έργο του Θεού μέσα στην καρδιά του ανθρώπου. Είναι η αρχή μιας νέας ζωής.

Η λατρεία στην Εκκλησία της Καινής Διαθήκης (βίντεο)

Πρέπει οι συνάξεις της εκκλησίας να θυμίζουν ένα άθλημα για θεατές; Ο Ιησούς εξόπλισε την πρώτη εκκλησία με μια στρατηγική που σχεδιάστηκε για να παρακινεί σε αγάπη και καλά έργα, να οικοδομεί, να ενθαρρύνει, να ενισχύει και να διδάσκει. Το αρχικό Του σχέδιο προέβλεπε ότι οι απλοί πιστοί θα συνεισέφεραν τακτικά και ουσιαστικά στις εκκλησιαστικές συγκεντρώσεις. Στις εκκλησίες της Καινής Διαθήκης, όσοι υποκινούνταν από το Πνεύμα ήταν ελεύθεροι να προσφέρουν μαρτυρίες, να μοιράζονται πνευματικές εμπειρίες, να δίνουν παραινέσεις, να ηγούνται στην προσευχή, να ψάλλουν, να δοξάζουν κ.λπ.

Συντετριμμένα σκεύη για τον Χριστό

«Περιφέροντας πάντοτε στο σώμα τη νέκρωση του Kυρίου Iησού, για να φανερωθεί στο σώμα μας και η ζωή του Iησού. Eπειδή, εμείς που ζούμε παραδινόμαστε πάντοτε στον θάνατο για χάρη του Iησού, για να φανερωθεί και η ζωή του Iησού στη θνητή μας σάρκα» (Β΄ Κορινθίους 4:10,11).

Το τέταρτο αυτό κεφάλαιο της Β΄ Κορινθίους αποτελεί τη δήλωση δύναμης του αποστόλου Παύλου για τη διακονία. Μέσα σε αυτά τα συγκλονιστικά εδάφια μας δείχνει ότι ο Θεός δεν αναζητεί λαμπρούς ανθρώπους, δεν εξαρτάται από εύγλωττους ανθρώπους, ούτε περιορίζεται στη χρήση ταλαντούχων ανθρώπων για να στείλει το Ευαγγέλιό Του στον κόσμο.

Ο Θεός αναζητεί συντετριμμένους ανθρώπους, ανθρώπους που έχουν κρίνει τον εαυτό τους στο φως του Σταυρού του Χριστού. Όταν θέλει να γίνει κάτι, χρησιμοποιεί ανθρώπους που έχουν φτάσει στο τέλος του εαυτού τους και των οποίων η εμπιστοσύνη δεν βρίσκεται στον εαυτό τους αλλά στον Θεό.

Η Πρώτη Εκκλησία: Κήρυγμα ή Διδασκαλία; (2o)

Μια σημαντική διαφορά μεταξύ του κηρύγματος και της διδασκαλίας, όπως συχνά τα αντιλαμβανόμαστε σήμερα, είναι ότι η διδασκαλία μπορεί πιο φυσικά να διακοπεί. Μπορούν να τεθούν ερωτήσεις, να προστεθούν σκέψεις και να εκφραστούν διαφωνίες.

Ο Ιησούς ανέθεσε στους αποστόλους να κάνουν μαθητές, μια διαδικασία που — όπως είπε— απαιτεί να «διδάσκουν» τους ανθρώπους να τηρούν όλα όσα Εκείνος πρόσταξε· όχι απλώς να κηρύττουν γι’ αυτά. Στις Πράξεις 2:42 γίνεται σαφές ότι οι μαθητές ήταν αφοσιωμένοι στη «διδαχή» των αποστόλων — όχι στο κήρυγμά τους.

Η Πρώτη Εκκλησία: Διαλογική διδασκαλία χωρίς κηρύγματα (1o)

«Δεν κάνεις μαθητές μέσω του κηρύγματος. Το να προσπαθείς να κάνεις μαθητές μέσω του κηρύγματος είναι σαν να ψεκάζεις γάλα πάνω από ένα δωμάτιο γεμάτο μωρά που κλαίνε, απλώς ελπίζοντας ότι λίγο από αυτό θα πέσει στα στόματά τους. Αυτό περίπου κάνεις όταν κηρύττεις. Κάνεις μαθητές όπως έκανε ο Ιησούς — μέσα από πρόσωπο-με-πρόσωπο σχέσεις σε μικρές ομάδες». — Avery Willis και Mark Snowden, Truth that Sticks: How to Communicate Velcro Truth in a Teflon World.

Πολλά καλά προκύπτουν από το κήρυγμα σε μεγάλες εκκλησίες (όπως για παράδειγμα αυτό που έκανε ο Charles Spurgeon). Ωστόσο, σε μικρότερες συνάξεις πρέπει να ληφθεί υπόψη το κόστος των μονολόγων. Ποια μέθοδο διδασκαλίας προσφέρει η Καινή Διαθήκη για την αποτελεσματική μαθητεία σε συνάξεις κάτω των 100 ατόμων;

Η ανάγκη να αποκαλύπτεται η πλάνη

Συχνά ακούγεται η ένσταση ότι η αναφορά στην πλάνη ή η κριτική σε λανθασμένες διδασκαλίες είναι κάτι «αρνητικό» και ότι δεν οικοδομεί την εκκλησία. Πολλοί θεωρούν πως η χριστιανική διδασκαλία θα έπρεπε να περιορίζεται μόνο σε θετικά μηνύματα ενθάρρυνσης. Ωστόσο, αν κοιτάξουμε προσεκτικά στην Καινή Διαθήκη, θα διαπιστώσουμε ότι μεγάλο μέρος της διδασκαλίας τόσο του ίδιου του Κυρίου Ιησού όσο και των αποστόλων περιλαμβάνει σαφείς προειδοποιήσεις απέναντι στην πλάνη.

Ο ίδιος ο Κύριος προειδοποίησε ότι «πολλοί ψευδοπροφήτες θα εγερθούν και θα πλανήσουν πολλούς». Η ιστορία της εκκλησίας — και ακόμη περισσότερο η εποχή μας — επιβεβαιώνει αυτή την προειδοποίηση. Ο απόστολος Παύλος επίσης προειδοποίησε ότι «βαρείς λύκοι» θα εισέλθουν ανάμεσα στο ποίμνιο και ότι ακόμη και από μέσα στην εκκλησία θα σηκωθούν άνθρωποι που θα διδάσκουν διεστραμμένα πράγματα για να παρασύρουν μαθητές πίσω τους. Για τον λόγο αυτό, κάλεσε τους επισκόπους να αγρυπνούν και να προσέχουν το ποίμνιο που ο Θεός τους εμπιστεύτηκε.

Συμμετοχικές συνάξεις της εκκλησίας: «Έκαστος έχει...» (2ο)

Το παρόν άρθρο αποτελεί συνέχεια του προηγουμένου:
Συμμετοχικές συνάξεις της εκκλησίας: «Έκαστος έχει...»

Αφού έδωσε οδηγίες για τη χρήση των γλωσσών και της προφητείας μέσα σε ένα πλαίσιο συμμερισμού, ο Παύλος κατέληξε: «εκείνα που σας γράφω, είναι εντολές του Kυρίου» (Α΄ Κορ. 14:37). Μια εντολή δεν είναι απλώς μια πρόταση. Είναι κάτι περισσότερο από μια καλή ιδέα. Οι οδηγίες στο Α΄ Κορινθίους 14 δεν είναι απλώς ενδιαφέρουσα ιστορία. Αυτοί οι κανονισμοί συμμετοχής σχετικά με τις γλώσσες και την προφητεία δεν ήταν απλώς περιγραφές των συνάξεων της πρωτοχριστιανικής εκκλησίας. Με κάποια έννοια ήταν δεσμευτικοί. Η εντολή του Κυρίου προϋποθέτει ένα ευρύτερο πλαίσιο ανοιχτής συμμετοχής από τους πολλούς.

Το κάλεσμα του αποστόλου Παύλου σε μετάνοια

Στην ανάγνωση των Επιστολών του μεγάλου Αποστόλου των Εθνών δύσκολα μπορεί κανείς να μη παρατηρήσει την ιδιότυπη χρήση των όρων «το ευαγγέλιό μου» και «το ευαγγέλιο το οποίο κήρυξα». Καθιστά σαφές ότι δεν το έλαβε από ανθρώπους, ούτε διδάχθηκε από εκείνους που ήταν εν Χριστώ πριν από αυτόν. Ήρθε ως ιδιαίτερη αποκάλυψη από τον ουρανό, όταν έλαβε τη θεόσταλτη αποστολή του στο αποστολικό έργο. Ωστόσο, όταν ανέβηκε στα Ιεροσόλυμα για να συναντήσει τον Πέτρο και, σε αδελφική συζήτηση, έθεσε ενώπιόν του και ενώπιον άλλων από τους Δώδεκα το Ευαγγέλιο που κήρυττε μεταξύ των εθνών, μας λέγεται ότι το αναγνώρισαν ως προερχόμενο από τον Θεό και δεν προσέθεσαν τίποτε σε αυτό, αλλά έδωσαν σε αυτόν και στον Βαρνάβα το δεξί χέρι της κοινωνίας, παραδίδοντάς τους στη χάρη του Θεού καθώς συνέχιζαν να ευαγγελίζουν τα έθνη. Στην πραγματικότητα, έγινε μια αρκετά σαφής συμφωνία: ότι ο Πέτρος θα πήγαινε στην περιτομή και ο Παύλος στην ακροβυστία.