Είναι ολοφάνερο ότι είναι θέλημα Θεού, καθώς γνωρίζουμε τις πνευματικές αλήθειες, να οδηγηθούμε στην πρακτική μας απελευθέρωση από την αμαρτία. Ο Απ. Παύλος το λέει αρκετά ξεκάθαρα, όταν αρχίζει το έκτο κεφάλαιο της προς Ρωμαίους με την ερώτηση: "Θα επιμένουμε λοιπόν στην αμαρτία;" Και τον πιάνει ρίγος στη σκέψη και μόνο: "Μη γένοιτο!", αναφωνεί. Πώς θα μπορούσε ένας άγιος Θεός να είναι ευχαριστημένος με το να έχει παιδιά όχι άγια, παγιδευμένα στην αμαρτία; Και επομένως, "εμείς που πεθάναμε ως προς την αμαρτία, πώς θα ζήσουμε πλέον μέσα σ' αυτή;" (Ρωμ. 6:2). Ο Θεός λοιπόν ασφαλώς έχει προετοιμάσει τον αποτελεσματικό τρόπο για να ελευθερωθούμε από την κυριαρχία της αμαρτίας.
Αλλά εδώ είναι το πρόβλημά μας. Εμείς γεννηθήκαμε αμαρτωλοί. Πώς μπορούμε να αποκόψουμε τους εαυτούς μας από την αμαρτωλή μας καταγωγή; Διαπιστώνοντας ότι γεννηθήκαμε "μέσα στον Αδάμ", πώς μπορούμε να βγούμε από τον Αδάμ;
Υπάρχει ένας μόνο τρόπος. Και θα βιαστώ να το πω ότι η απαλλαγή μας από την αμαρτωλή φύση δεν είναι ακριβώς το ίδιο με τη συγχώρηση των αμαρτιών μας. Εδώ χρειάζεται κάτι περισσότερο: Εφόσον μπήκαμε με μια γέννηση, πρέπει να βγούμε με κάποιον θάνατο. Για να ξεφορτωθούμε την αμαρτωλή μας φύση, πρέπει να ξεφορτωθούμε την ίδια τη ζωή μας. Τα δεσμά της αμαρτίας μας επιβλήθηκαν με τη γέννηση, η απελευθέρωση από την αμαρτία έρχεται με τον θάνατο. Και αυτός ακριβώς είναι ο τρόπος απελευθέρωσης που προετοίμασε ο Θεός: "εμείς που πεθάναμε ως προς την αμαρτία..." (Ρωμ. 6:2).
Αλλά πώς μπορούμε να πεθάνουμε; Μερικοί από μας προσπαθήσαμε πολύ σκληρά να ξεφύγουμε από την αμαρτία, αλλά τη βρήκαμε πραγματικά ακατάβλητη. Ποιος είναι ο τρόπος για να απαλλαγούμε; Δεν είναι το να προσπαθήσουμε να θανατώσουμε τον εαυτό μας, αλλά να αναγνωρίσουμε ότι ο Θεός τακτοποίησε το πρόβλημά μας στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Αυτό ακριβώς περιέχεται στην επόμενη φράση του αποστόλου: "όσοι βαπτιστήκαμε στον Ιησού Χριστό, βαπτιστήκαμε στον θάνατό του" (Ρωμ. 6:3).
Αλλά αν ο Θεός αντιμετώπισε το πρόβλημά μας "εν Χριστώ Ιησού", αυτό σημαίνει ότι εμείς πρέπει να είμαστε μέσα στον Χριστό για να έρθει στη ζωή μας το αποτέλεσμα, και αυτό φαίνεται εξίσου μεγάλο πρόβλημα. Πώς μπορούμε να "μπούμε" στον Χριστό;
Η απάντηση μπορεί να είναι παράξενη, είναι όμως αληθινή: Δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτε για να "μπούμε" στον Χριστό, γιατί ο Θεός μας τοποθετεί εκεί πέρα. Το ανθρώπινο μυαλό μας βρίσκει ακατανόητη την όλη ιδέα - πώς συμβαίνει όλα να γίνονται τόσο αυτόματα, χωρίς τη δική μας συμμετοχή - αλλά μας ξεφεύγει μια λεπτομέρεια: ότι ο Θεός ζητάει τη συμμετοχή μας σε κάποιο μεταγενέστερο στάδιο. Πρώτα δεχόμαστε διά πίστεως να μπούμε στον Χριστό, και κατόπιν έχουμε χρέος να αφήσουμε τον Χριστό να εκδηλωθεί στη ζωή μας (Γαλάτες 2:20). Το να αφήσουμε τον Χριστό να εκδηλωθεί, αυτή είναι η ενεργός συμμετοχή μας.
Ας γυρίσουμε όμως στο κυρίως θέμα μας. Είπαμε ότι ο Θεός μας τοποθετεί στον Χριστό, και αυτή η ενέργεια του Θεού έχει μεγαλειώδεις συνέπειες για τη ζωή μας: "εσείς είστε απ' αυτόν (τον Θεό) εν Χριστώ Ιησού", δηλώνει ο Απ. Παύλος στο Α' Κορινθίους 1:30. Ο ίδιος ο Θεός μας έβαλε "μέσα στον Χριστό", και σε όλα όσα συνέβησαν στον Χριστό συμμετέχει ολόκληρο το γένος των πιστών. Η μοίρα μας δέθηκε με τη δική Του. Απ' όσα πέρασε Εκείνος, έχουμε περάσει αυτόματα κι εμείς, γιατί το ότι "είμαστε εν Χριστώ" σημαίνει ότι ταυτιστήκαμε μαζί Του στον θάνατο και στην ανάστασή Του. Ο Χριστός σταυρώθηκε - για μας άραγε τι ισχύει; Μήπως πρέπει να ζητήσουμε από τον Θεό να σταυρώσει τον παλιό μας άνθρωπο; Όχι, γιατί ο παλιός μας άνθρωπος σταυρώθηκε τότε, στο παρελθόν, μαζί με τον Χριστό. Η σταύρωση του Χριστού είναι παρελθούσα, άρα η δική μας δεν μπορεί να είναι μελλοντική.
Αυτή η σκέψη ίσως φαίνεται απίστευτη, αυτό είναι όμως που λέει η Γραφή. Ψάξτε στην Καινή Διαθήκη όσο θέλετε, δεν θα βρείτε ούτε ένα εδάφιο που να λέει ότι η σταύρωσή μας είναι μελλοντική. Όλες οι αναφορές στο θέμα αυτό είναι σε χρόνο αόριστο ή παρακείμενο, δηλαδή "κάτι που έγινε μια για πάντα στο παρελθόν". Διαβάζουμε π.χ. ότι "μαζί με τον Χριστό έχω συσταυρωθεί" (Γαλάτες 2:20) και τα παρόμοια (Γαλάτες 5:24, 6:14).
Και όπως ακριβώς κανένας δεν θα μπορούσε ποτέ να αυτοκτονήσει με σταύρωση, γιατί είναι πρακτικά αδύνατο να κάνει κάτι τέτοιο, έτσι και ο Θεός δεν ζητάει από μας να σταυρώσουμε τον εαυτό μας. Σταυρωθήκαμε τότε που σταυρώθηκε ο Χριστός, γιατί ο Θεός μας έβαλε μέσα στον Χριστό. Το ότι πεθάναμε λοιπόν μαζί με τον Χριστό είναι ένα αναμφισβήτητο γεγονός, και καλούμαστε να το οικειοποιηθούμε διά πίστεως και να αφήσουμε να εκδηλωθεί το αποτέλεσμά του: η ζωή του Χριστού μέσα μας.
— Από από το βιβλίο του Watchman Nee "Η Φυσιολογική Χριστιανική Ζωή"
Απόδοση: Νίκος Μοσχίδης
Δείτε εδώ άλλα μέρη του βιβλίου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.