Ο απόστολος Παύλος δίνει δύο λόγους — και δεν είναι οι μόνοι — για τους οποίους περιορίζει το διδακτικό και διοικητικό έργο της εκκλησίας σε πνευματικά κατάλληλους άνδρες.
Ο Αδάμ πλάστηκε πρώτος, έπειτα η Εύα
Ο πρώτος λόγος βρίσκεται στο εδάφιο 13: «Eπειδή, ο Aδάμ πλάστηκε πρώτος, έπειτα η Eύα».
Αυτό αποτελεί μια σύντομη αναφορά σε οκτώ έως δέκα σημεία μέσα στα κεφάλαια 1–3 της Γένεσης, τα οποία δείχνουν ότι ο Θεός προόρισε τον άνδρα να φέρει μια ιδιαίτερη ευθύνη — όχι τη μοναδική ευθύνη, αλλά μια ξεχωριστή και ειδική ευθύνη ηγεσίας σε σχέση με τη γυναίκα.
Το ότι ο άνδρας δημιουργήθηκε πρώτος είναι μία από αυτές τις ενδείξεις και, κατά μία έννοια, συμβολίζει όλες τις υπόλοιπες. Είσαι εκεί πρώτος· φέρεις την πρώτη ευθύνη να ηγείσαι και να προστατεύεις, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για επιθέσεις που έρχονται απ' έξω — κάτι που επρόκειτο ακριβώς να συμβεί στο τρίτο κεφάλαιο, καθώς ο Σατανάς πλησιάζει το ζευγάρι.
Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη να προστατεύσει, να μιλήσει και να ηγηθεί απέναντι σε αυτή την επίθεση; Αυτός είναι ο πρώτος λόγος: ο Αδάμ πλάστηκε πρώτος και έπειτα η Εύα.
Η τάξη αγνοήθηκε
Το δεύτερο επιχείρημα βασίζεται στο γεγονός ότι αυτή η τάξη αγνοήθηκε.
Όταν ο Σατανάς εμφανίζεται, φαίνεται πως και ο Αδάμ και η Εύα είναι παρόντες — κάτι που φαίνεται καθαρά από το κείμενο της Γένεσης 3:6. Ο Αδάμ και η Εύα αγνόησαν αυτή τη θεόδοτη τάξη, και ο Παύλος λέει: «Ο Aδάμ δεν απατήθηκε· αλλά, η γυναίκα, αφού εξαπατήθηκε, διέπραξε παράβαση.»
Τι σημαίνει αυτό;
Υπάρχει μια έννοια κατά την οποία και ο Αδάμ εξαπατήθηκε. Άλλωστε έφαγε κι εκείνος. Μάλιστα, όταν ο Παύλος πραγματεύεται την πτώση του ανθρώπου στο Ρωμαίους 5, αποδίδει ολόκληρη την ενοχή στον Αδάμ, χωρίς καν να αναφέρει την Εύα ως υπαίτια.
Γι’ αυτό, δεν θεωρώ ότι ο Παύλος θέλει να τονίσει κάποια μεγαλύτερη ευπιστία των γυναικών. Στην πραγματικότητα, θα έλεγα ότι οι άνδρες είναι πιο εύπιστοι σε ορισμένα πράγματα και οι γυναίκες σε άλλα. Πολλές έρευνες έχουν γίνει για τα είδη διαφήμισης που επηρεάζουν περισσότερο τους άνδρες, κι εκείνα που επηρεάζουν περισσότερο τις γυναίκες. Όλοι μας είμαστε ευάλωτοι στην εξαπάτηση με διαφορετικούς τρόπους.
Δεν θέλω να είμαι αφελής και να ισχυριστώ ότι είμαστε όλοι ίδιοι ως προς την ευπιστία μας, αλλά δεν νομίζω ότι αυτό είναι το κύριο σημείο του Παύλου εδώ.
Το βασικό σημείο είναι ότι η Εύα εξαπατήθηκε, επειδή ο απατεώνας την παρέσυρε — μαζί με τον Αδάμ — να ανταλλάξουν τους ρόλους που ο Θεός είχε ορίσει.
Είναι σαν ένας στρατηγός και ένας συνταγματάρχης — ο άνδρας και η γυναίκα — να πλησιάζουν μαζί τον εχθρό. Ο εχθρός αγνοεί εντελώς τον στρατηγό, απευθύνεται κατευθείαν στον συνταγματάρχη, και οι δύο επιτρέπουν να συμβεί αυτό.
Το Γένεση 3:6 λέει ότι ο Αδάμ ήταν μαζί με την Εύα ενώ ο εχθρός μιλούσε σε εκείνη: «...και έδωσε και στον άνδρα της μαζί της, και αυτός έφαγε.»
Η πρώτη επίθεση του σατανά στράφηκε εναντίον της τάξης που είχε θεσπίσει ο Θεός. Και τόσο ο Αδάμ όσο και η Εύα εξαπατήθηκαν εκείνη τη στιγμή. Το επέτρεψαν.
Όταν ο Παύλος λέει ότι ο Αδάμ δεν εξαπατήθηκε, ενώ η γυναίκα εξαπατήθηκε, εννοεί ότι ο σατανάς υπονόμευσε την τάξη της δημιουργίας. Εστίασε τα απατηλά του λόγια στην Εύα, την έκανε εκείνη εκπρόσωπο αντί του Αδάμ, κι εκείνη έγινε το επίκεντρο της εξαπάτησης.
Ο Αδάμ απέτυχε στην ηγετική του ευθύνη, και η Εύα ήταν πρόθυμη να την αναλάβει. Το αποτέλεσμα ήταν η πτώση και όλες οι συνέπειές της.
Δεν πρόκειται για ικανότητα
Από αυτά τα δύο επιχειρήματα ο Παύλος καταλήγει στο συμπέρασμα του εδαφίου 12: «σε γυναίκα, όμως, δεν επιτρέπω να διδάσκει ούτε να αυθεντεύει επάνω στον άνδρα.»
Με άλλα λόγια, υπάρχει μια θεόδοτη τάξη στον τρόπο με τον οποίο άνδρες και γυναίκες σχετίζονται μεταξύ τους.
Οι δύο λέξεις «διδάσκει» και «αυθεντεύει» (ασκεί εξουσία) είναι ακριβώς τα δύο χαρακτηριστικά που διακρίνουν τον πρεσβύτερο από τον διάκονο στην τοπική εκκλησία, όπως περιγράφονται στο επόμενο κεφάλαιο. Οι πρεσβύτεροι καλούνται να κυβερνούν καλά και να είναι ικανοί στη διδασκαλία. Οι διάκονοι δεν έχουν αυτή την ευθύνη.
Γι’ αυτό κατανοώ το εδάφιο 12 ως εξής: «Δεν επιτρέπω στη γυναίκα να αναλαμβάνει τον ρόλο του πρεσβυτέρου στην εκκλησία.»
Δεν έχει σημασία αν χρησιμοποιείται ο τίτλος «πρεσβύτερος» ή όχι. Το ζήτημα είναι η άσκηση του ρόλου εκείνου που φέρει την ευθύνη της έγκυρης και εξουσιοδοτημένης διδασκαλίας στην εκκλησία.
Φυσικά, δεν είναι κάθε μορφή διδασκαλίας ακατάλληλη για τις γυναίκες. Στο Τίτος 2:3,4 για παράδειγμα, οι ηλικιωμένες γυναίκες καλούνται να διδάσκουν τις νεότερες.
Όμως το είδος της διδασκαλίας που ανήκει στο αξίωμα του πρεσβυτέρου — δηλαδή η διδασκαλία που ασκεί πνευματική εξουσία πάνω σε άνδρες — είναι αυτό που ο Παύλος θεωρεί ότι θα παραβίαζε την τάξη που όρισε ο Θεός.
Μην κάνετε ποτέ το λάθος να σκεφθείτε ότι μια γυναίκα δεν επιτρέπεται να ασκεί αυτή τη μορφή εξουσιαστικής διδασκαλίας επειδή είναι ανίκανη. Αυτό δεν είναι το θέμα.
Το θέμα είναι ότι κάτι τέτοιο θα αλλοίωνε τον τρόπο με τον οποίο ο Θεός όρισε να σχετίζονται άνδρες και γυναίκες.
Μπορεί λοιπόν μια γυναίκα να κηρύττει;
Αφού θέσαμε το πλαίσιο, ας επανέλθουμε στο ερώτημα:
Αφήνει το Α΄ Τιμόθεο 2:12 ανοιχτό το ενδεχόμενο να επιτρέπεται σε γυναίκες να κηρύττουν στη συνάθροιση της τοπικής εκκλησίας, ως προέκταση ή υπό την εποπτεία των ανδρών πρεσβυτέρων;
Η απάντησή μου είναι: όχι.
Καμία από αυτές τις δύο προϋποθέσεις — είτε ως προέκταση είτε υπό την εποπτεία των πρεσβυτέρων — δεν αναιρεί τη διδασκαλία του εδαφίου 12.
Ο Παύλος θα έλεγε ότι μια γυναίκα δεν μπορεί να αποτελεί κατάλληλη προέκταση της ανδρικής ηγεσίας. Αυτό δεν έχει λογική συνοχή. Δεν είναι προέκταση της ανδρικής ηγεσίας· είναι αντίφαση προς αυτήν.
Μια γυναίκα που διδάσκει άνδρες με εξουσία — είτε κάθε εβδομάδα, είτε ανά δύο εβδομάδες, είτε τακτικά σε μια τάξη ενηλίκων της Κυριακής — δεν ενεργεί σύμφωνα με την εξουσία της Καινής Διαθήκης, ακόμη κι αν ενεργεί με την έγκριση των πρεσβυτέρων.
Μπορεί να βρίσκεται υπό την εξουσία των πρεσβυτέρων, αλλά δεν βρίσκεται υπό την εξουσία της Καινής Διαθήκης· ούτε και οι ίδιοι οι πρεσβύτεροι βρίσκονται, εφόσον την τοποθετούν σε αυτή τη θέση.
Συνεπώς, καταλήγω στο εξής συμπέρασμα: όχι, δεν είναι ορθό για τις εκκλησίες να πράττουν κάτι τέτοιο.
Ο Θεός αγαπά την εκκλησία Του. Αγαπά τους άνδρες και τις γυναίκες. Χαίρεται να βλέπει όλους μας να ανθίζουμε μέσα από τη χρήση των χαρισμάτων που μας έχει δώσει.
Κανένας άνδρας και καμία γυναίκα δεν πρέπει να μένει στο περιθώριο της χριστιανικής διακονίας. Αυτό πρέπει να είναι απολύτως ξεκάθαρο.
Το ερώτημα δεν είναι αν όλοι οι άνδρες και όλες οι γυναίκες πρέπει να συμμετέχουν ενεργά στη διακονία. Πρέπει.
Το μόνο ερώτημα είναι με ποιον τρόπο.
— John Piper
Διαβάστε σχετικά:
Μπορεί η γυναίκα να λειτουργεί ως ποιμένας ή κήρυκας στην Εκκλησία;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.