Έχει σχέση το σώμα με την αμαρτία;

Το εδάφιο του Παύλου «δαμάζω το σώμα μου και το δουλαγωγώ, μήπως, ενώ κήρυξα σε άλλους, εγώ γίνω αδόκιμος» (Α΄ Κορινθίους 9:27) συχνά χρησιμοποιείται για να υποστηριχθεί ότι το σώμα είναι από μόνο του κάτι κακό ή εγγενώς αμαρτωλό. Όμως, μέσα στο συνολικό πλαίσιο της Καινής Διαθήκης, ο Παύλος δεν διδάσκει κάτι τέτοιο.

Η Βίβλος ποτέ δεν παρουσιάζει το σώμα ως κακό από τη δημιουργία του. Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο σωματικό και χαρακτήρισε τη δημιουργία Του «πολύ καλή» (Γένεση 1:31). Επιπλέον:
* ο Χριστός προσέλαβε πραγματικό ανθρώπινο σώμα,
* έζησε χωρίς αμαρτία,
* αναστήθηκε σωματικά,
* και οι πιστοί αναμένουν ανάσταση σώματος.

Ο Παύλος μάλιστα λέει: «το σώμα δεν είναι για την πορνεία, αλλά για τον Kύριο, και ο Kύριος για το σώμα» (Α΄ Κορινθίους 6:13). Και: «το σώμα σας είναι ναός του Αγίου Πνεύματος» (Α΄ Κορινθίους 6:19).

Άρα το σώμα δεν είναι εχθρός του Θεού.

Τι σημαίνει λοιπόν «δαμάζω το σώμα μου και το υποδουλώνω»; Η εικόνα προέρχεται από τον αθλητισμό και την πειθαρχία. Στο ίδιο κεφάλαιο ο Παύλος μιλά για δρομείς και αγωνιζόμενους που εγκρατεύονται για να λάβουν στέφανο.

Το νόημα είναι: δεν αφήνω τις επιθυμίες, τις ορμές, τις ανέσεις, ή τις φυσικές μου παρορμήσεις να κυριαρχούν πάνω μου.

Το σώμα είναι καλό ως δημιουργία, αλλά μετά την πτώση έγινε πεδίο όπου εκφράζονται και λειτουργούν οι αμαρτωλές επιθυμίες του ανθρώπου. Η αμαρτία δεν κατοικεί στα κύτταρα ή στην ύλη του σώματος, αλλά χρησιμοποιεί την ανθρώπινη ύπαρξη — μαζί και το σώμα — ως όργανο έκφρασης.

Γι’ αυτό ο Παύλος λέει: «ούτε να παριστάνετε τα μέλη σας όπλα αδικίας στην αμαρτία· αλλά, να παραστήσετε τον εαυτό σας στον Θεό ως ζωντανούς μέσα από τους νεκρούς, και τα μέλη σας όπλα δικαιοσύνης στον Θεό» (Ρωμαίους 6:13). Τα «μέλη» του σώματος μπορούν να γίνουν είτε εργαλεία αμαρτίας είτε εργαλεία δικαιοσύνης.

Η αμαρτία είναι βαθύτερη από το σώμα
Αυτό φαίνεται καθαρά από το ότι πολλές «σαρκικές» αμαρτίες δεν είναι σωματικές: υπερηφάνεια, φθόνος, μίσος, ζήλια, φιλοδοξία, διχόνοια.

Ο Κύριος Ιησούς είπε: «από μέσα από την καρδιά των ανθρώπων βγαίνουν οι κακοί συλλογισμοί…» (Μάρκος 7:21).

Άρα η ρίζα της αμαρτίας είναι η πεσμένη καρδιά του ανθρώπου, όχι το υλικό σώμα καθαυτό.

Η βιβλική ισορροπία
Η Καινή Διαθήκη αποφεύγει δύο άκρα:
1. Τον ηδονισμό που λέει: «Αφού το σώμα θέλει κάτι, δώσ’ του το.»
2. Τον ασκητικό δυισμό που λέει: «Το σώμα είναι κακό και πρέπει να καταστραφεί ή να ταπεινωθεί ως κάτι βρώμικο.»

Η βιβλική θέση είναι διαφορετική:
* το σώμα είναι καλό αλλά πεσμένο,
* η αμαρτία εκδηλώνεται και μέσω του σώματος,
* και ο πιστός καλείται να υποτάξει όλη την ύπαρξή του στον Χριστό.

Γι’ αυτό ο Παύλος γράφει: «να παραστήσετε τα σώματά σας ως θυσία ζωντανή, άγια, ευάρεστη στον Θεό, η οποία είναι η λογική σας λατρεία» (Ρωμαίους 12:1).

Όχι να μισήσουμε το σώμα, αλλά να το αφιερώσουμε στον Θεό.

Η αμαρτία δεν είναι υλικό στοιχείο του σώματος, αλλά πνευματική και ηθική διαστροφή του ανθρώπου. Το σώμα μπορεί να γίνει είτε όργανο αμαρτίας είτε ναός του Αγίου Πνεύματος.

Ο στόχος του Ευαγγελίου είναι η μεταμόρφωση ολόκληρου του ανθρώπου — ψυχής και σώματος — εν Χριστώ.

— Ρ. Στράντζαλης

Διαβάστε σχετικά:
«Σάρκα»: Οι 3 διαφορετικές έννοιες στην Καινή Διαθήκη