Τα πρώτα τεσσεράμισι κεφάλαια της προς Ρωμαίους μιλούν συνέχεια για την πίστη: η δικαίωση, η συγχώρεση των αμαρτιών μας, η ειρήνη με τον Θεό, όλα γίνονται δικά μας με την πίστη στο τέλειο έργο του Χριστού πάνω στον σταυρό. Αλλά στο δεύτερο μισό της επιστολής δεν συναντούμε την ίδια συχνή αναφορά στην πίστη, και γι' αυτό θα μας φαινόταν σε πρώτη ματιά ότι η έμφαση αλλάζει. Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια, γιατί ενώ αποσύρονται οι λέξεις "πίστη" και "πιστεύω", η λέξη "λογίζεσθε" (=λογαριάζετε) παίρνει τη θέση τους. Το να λογαριάζουμε και το να πιστεύουμε στην περίπτωση αυτή είναι πρακτικά το ίδιο πράγμα.
Τι είναι πίστη; Είναι η αποδοχή από μέρους μας των ενεργειών του Θεού. Τις βάσεις της πάντοτε τις έχει στο παρελθόν. Αυτό που σχετίζεται με το μέλλον είναι η ελπίδα μάλλον παρά η πίστη, αν και η πίστη έχει συχνά το αντικείμενο ή τον στόχο της στο μέλλον, όπως στο 11ο κεφάλαιο της προς Εβραίους. Και ίσως γι' αυτόν τον λόγο, εδώ στην προς Ρωμαίους επιστολή χρησιμοποιείται η λέξη "λογίζεσθε". Είναι μια λέξη που σχετίζεται μόνο με το παρελθόν, με αυτό που γυρνώντας πίσω το βλέπουμε τακτοποιημένο, και όχι μ' εκείνο που βρίσκεται μπροστά μας ως μελλοντικό. Αυτό είναι το είδος της πίστης που περιγράφεται στο Μάρκου 11:24: "Όλα όσα ζητάτε, καθώς προσεύχεστε, πιστεύετε ότι τα παίρνετε (κριτικό κείμενο: ελάβετε), και θα γίνει σε σας". Η διαβεβαίωση του λόγου του Θεού σ' αυτό το σημείο είναι ότι αν πιστεύουμε πως ήδη πήραμε τα όσα ζητήσαμε (εννοείται βέβαια ότι όλα πρέπει να γίνονται εν Χριστώ), τότε "θα γίνει σε μας". Το να πιστεύεις ότι ίσως πάρεις κάτι ή ότι μπορείς να το πάρεις, ή ακόμη ότι θα το πάρεις, δεν είναι η πίστη που υπονοείται σ' αυτό το εδάφιο. Η πίστη είναι να πιστεύεις ότι ήδη το πήρες. Μόνο ό,τι σχετίζεται με το παρελθόν είναι πίστη υπ' αυτή την έννοια. Αυτοί που λένε "ο Θεός μπορεί να το κάνει", ή "ίσως" ή "θα" ή "ο Θεός θα πρέπει να το κάνει", δεν είναι αναγκαίο να πιστεύουν πραγματικά. Η πίστη πάντοτε λέει "ο Θεός το έχει κάνει".
Πότε επομένως έχω πίστη όσον αφορά στη συσταύρωσή μου με τον Χριστό; Όχι όταν λέω ότι ο Θεός μπορεί ή ότι θα πρέπει ή ότι θα με συσταυρώσει, αλλά όταν λέω "Δόξα τω Θεώ, εν Χριστώ ήδη έχω συσταυρωθεί".
Ο πειρασμός και η αποτυχία, πρόκληση για την πίστη
Βλέπουμε λοιπόν ότι για μας τους πιστούς τα δύο σπουδαιότερα γεγονότα στην ιστορία είναι: ότι οι αμαρτίες μας αντιμετωπίστηκαν με το αίμα του Χριστού και ότι η παλιά μας φύση αντιμετωπίστηκε με τον σταυρό. Τώρα όμως τι γίνεται με το ζήτημα του πειρασμού; Ποια θα πρέπει να είναι η στάση μας αν διαπιστώσουμε ότι, αφού πιστέψαμε στις παραπάνω αλήθειες, οι παλιές μας επιθυμίες έρχονται πάλι στην επιφάνεια; Ή ακόμα χειρότερα, τι θα γίνει αν πέσουμε άλλη μια φορά σε γνωστή αμαρτία; Μήπως με τον τρόπο αυτό η θέση που αναπτύξαμε παραπάνω αποδεικνύεται πλανημένη;
Σ' αυτό το σημείο πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Και πρώτα απ' όλα πρέπει να θυμηθούμε σε ποια γεγονότα υποδεικνύει ο λόγος του Θεού να στηρίξουμε την πίστη μας και σε ποια όχι. Πρώτα απ' όλα, η Γραφή δεν μας λέει ότι η αμαρτία ως δύναμη μέσα μας ξεριζώνεται ή εξαλείφεται. Το να λογαριάζουμε ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο, σημαίνει ότι πέφτουμε έξω στους υπολογισμούς μας, και ότι θυμίζουμε αυτόν που προσπαθεί τα δώδεκα σελίνια που έχει στην τσέπη του να τα μετατρέψει σε δεκαπέντε σελίνια στο μπλοκάκι των λογαριασμών του (βλ.: Ο δρόμος της προόδου: "Λογίζεσθε εαυτούς" - 1ο). Όχι, η αμαρτία δεν εξαφανίζεται. Είναι παρούσα εκατό τοις εκατό, και αν δοθεί η ευκαιρία θα μας νικήσει και θα μας κάνει να αμαρτήσουμε πάλι, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα. Και γι' αυτό πάντοτε θα χρειάζεται να επανερχόμαστε στη δύναμη του τιμίου αίματος του Χριστού.
Αλλά ενώ ξέρουμε ότι για τις επιμέρους αμαρτίες που διαπράττουμε η μέθοδος του Θεού είναι άμεση, ότι τις σβήνει από τη θύμηση μέσω του αίματος του Χριστού, για την αμαρτία ως δύναμη μέσα μας διαπιστώνουμε ότι η αντιμετώπιση του Θεού είναι έμμεση. Ο Θεός δεν βγάζει από το προσκήνιο την αμαρτία αλλά τον αμαρτωλό. Ο παλιός μας άνθρωπος σταυρώθηκε μαζί με τον Χριστό, και γι' αυτόν τον λόγο το σώμα που προηγουμένως ήταν όργανο της αμαρτίας, καταργείται, δηλαδή γίνεται ανενεργό (Ρωμαίους 6:6). Το παλιό αφεντικό, η αμαρτία, εξακολουθεί να βρίσκεται κάπου εκεί γύρω, ο σκλάβος όμως που την υπηρετούσε έχει καταδικαστεί σε θάνατο, επομένως δεν είναι πια διαθέσιμος, και τα μέλη του έχουν αχρηστευθεί. Το χέρι του χαρτοπαίκτη δεν χρησιμοποιείται πια, η γλώσσα του βλάσφημου δεν χρησιμοποιείται πια, και αυτά τα μέλη είναι τώρα διαθέσιμα για να χρησιμοποιηθούν "ως όπλα δικαιοσύνης στον Θεό" (Ρωμ. 6:13).
Επομένως μπορούμε να πούμε ότι η "απελευθέρωση από την αμαρτία" είναι έννοια πολύ πιο βιβλική από τη "νίκη κατά της αμαρτίας". Οι εκφράσεις "έχει ελευθερωθεί από την αμαρτία" και "νεκροί ως προς την αμαρτία" στα εδάφια Ρωμ. 6:7 και 11 υπονοούν την απελευθέρωση από μια δύναμη που εξακολουθεί να είναι πολύ παρούσα και πολύ πραγματική, όχι από κάτι που δεν υπάρχει πια. Η αμαρτία είναι ακόμη παρούσα, αλλά βιώνουμε την απελευθέρωση από τη δύναμή της κάθε μέρα και περισσότερο, όταν μένουμε εν Χριστώ και παριστάνουμε τους εαυτούς μας και τα μέλη μας ως όπλα δικαιοσύνης στον Θεό.
— Από από το βιβλίο του Watchman Nee "Η Φυσιολογική Χριστιανική Ζωή"
Απόδοση: Νίκος Μοσχίδης
Δείτε εδώ άλλα μέρη του βιβλίου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια με προσβλητικό ή υβριστικό περιεχόμενο δεν θα δημοσιεύονται.