Το χάρισμα των γλωσσών: ανθρώπινες ή “ουράνιες”;

Πολλοί αγαπητοί αδελφοί και αδελφές έχουν ζήσει έντονες πνευματικές εμπειρίες που συνδέονται με τη γλωσσολαλιά. Για κάποιους, υπήρξε στιγμή βαθιάς προσευχής, απελευθέρωσης ή ανανέωσης. Αυτές οι εμπειρίες δεν πρέπει να απορρίπτονται ελαφρά τη καρδία.

Ωστόσο, η Εκκλησία δεν θεμελιώνεται στην εμπειρία, αλλά στον αποστολικό λόγο. Γι’ αυτό και κάθε πνευματικό φαινόμενο — όσο ευλογημένο κι αν φαίνεται — χρειάζεται να εξετάζεται υπό το φως της Γραφής.

Η συζήτηση περιστρέφεται κυρίως γύρω από δύο βιβλικά σώματα κειμένων:
* Πράξεις κεφ. 2
* Α΄ Κορινθίους κεφ. 12–14

1. Η μαρτυρία της Πεντηκοστής
Στις Πράξεις κεφ. 2:
* Οι απόστολοι «ἤρξαντο λαλεῖν ἑτέραις γλώσσαις».
* Οι παρόντες Ιουδαίοι από διάφορα έθνη δηλώνουν:
«Πώς ἡμεῖς ἀκούομεν ἕκαστος τῇ ἰδίᾳ διαλέκτῳ ἡμῶν ἐν ᾗ ἐγεννήθημεν;»

Συμπέρασμα από το κείμενο:
* Οι γλώσσες ήταν κατανοητές από παρόντες ακροατές.
* Αναφέρονται συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές, εθνότητες και διάλεκτοι.
* Το θαύμα, ως εκπλήρωση της προφητείας του Ιωήλ, είχε πρακτικό επικοινωνιακό σκοπό.

Στην Πεντηκοστή πρόκειται ξεκάθαρα για υπαρκτές, αναγνωρίσιμες ανθρώπινες γλώσσες. Δεν περιγράφονται άναρθροι ήχοι ή μη-γλωσσικά φωνήματα.

2. Οι γλώσσες στην Κόρινθο (Α΄ Κορ. κεφ. 12–14)
Το ερώτημα είναι αν το ίδιο ισχύει και στην Κόρινθο.

Στο Α΄ Κορινθίους κεφ. 14:
* «Ὁ γὰρ λαλῶν γλώσσῃ οὐκ ἀνθρώποις λαλεῖ, ἀλλὰ τῷ Θεῷ» (14:2)
* «Ουδείς γὰρ ἀκούει, πνεύματι δὲ λαλεῖ μυστήρια·» (δηλ. ουδείς κατανοεί)
* Χρειάζεται ερμηνεία (14:5,13,27)

Αυτό έχει οδηγήσει κάποιους να υποστηρίζουν ότι πρόκειται για «πνευματική» ή «ουράνια» γλώσσα.

Όμως ο Παύλος γράφει επίσης:
> «Οὕτω καὶ ὑμεῖς διὰ τῆς γλώσσης ἐὰν μὴ εὔσημον λόγον δῶτε, πῶς γνωσθήσεται τὸ λαλούμενον; ἔσεσθε γὰρ εἰς ἀέρα λαλοῦντες» (14:9). Δηλαδή, αν δεν μιλήσετε με λόγια κατανοητά, πώς θα καταλάβουν οι άλλοι αυτό που λέτε; Θα είναι σαν να μιλάτε στον αέρα.
> «Τοσαῦτα εἰ τύχοι γένη φωνῶν ἐστιν ἐν κόσμῳ, καὶ οὐδὲν αὐτῶν ἄφωνον» (14:10). Δηλαδή, υπάρχουν στον κόσμο τόσες γλώσσες όσα και τα έθνη των ανθρώπων, και δεν υπάρχει έθνος χωρίς τη γλώσσα του. Και συνεχίζει: «όταν όμως δεν ξέρω τη σημασία της γλώσσας, γι’ αυτόν που μου μιλάει εγώ είμαι βάρβαρος· το ίδιο κι εκείνος για μένα.»

Η φράση «γένη φωνῶν ἐστιν ἐν κόσμῳ» και όλα τα υπόλοιπα δείχνουν προς υπαρκτές ανθρώπινες γλώσσες, όχι προς άγνωστες αγγελικές.

3. Το επιχείρημα των “αγγελικών γλωσσών”
Το βασικό χωρίο που χρησιμοποιείται είναι:
> «Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων…» (Α΄ Κορ. 13:1)

Όμως:
* Το εδάφιο είναι ρητορικό σχήμα υπερβολής, για να δώσει έμφαση στη σημασία της αγάπης.
* Στο ίδιο κεφάλαιο ο Παύλος λέει:
 «Κι αν έχω όλη τη γνώση» και «κι αν παραδώσω στη φωτιά το σώμα μου για να καεί...» — υπερβολικές υποθετικές δηλώσεις.

Δεν υπάρχει αλλού στη Γραφή διδασκαλία περί ειδικής “αγγελικής γλώσσας” που να δίνεται ως χάρισμα στην εκκλησία.

4. Η σύνδεση με τον Ησαΐα
Στο Α΄ Κορινθίους 14:21 ο Παύλος παραθέτει τον Ησαΐα:
> «Ἐν τῷ νόμῳ γέγραπται ὅτι ἐν ἑτερογλώσσοις καὶ ἐν χείλεσιν ἑτέροις λαλήσω τῷ λαῷ τούτῳ, καὶ οὐδ᾿ οὕτως εἰσακούσονταί μου, λέγει Κύριος.»

Δηλαδή, «θα μιλήσω σ’ αυτόν τον λαό με ανθρώπους που λαλούν ξένες γλώσσες, και με το στόμα ξένων». Στον Ησαΐα πρόκειται για ξένες εθνικές γλώσσες (Ασσυρίων) ως σημείο κρίσης προς τον Ισραήλ.

Άρα η παύλεια ερμηνεία φαίνεται να βλέπει τις γλώσσες ως πραγματικές ξένες γλώσσες που λειτουργούν σημειακά, «όχι για τους πιστούς, αλλά για τους απίστους» (εδ. 22).

5. Γιατί τότε δεν καταλάβαινε κανείς στην Κόρινθο;
Πιθανές βιβλικές εξηγήσεις:
* Δεν υπήρχε παρών φυσικός ομιλητής της συγκεκριμένης γλώσσας.
* Η εκκλησία λειτουργούσε άτακτα.
* Χρειαζόταν ερμηνευτικό χάρισμα.

Το «ουδείς ακούει» (14:2) σημαίνει «ουδείς κατανοεί», όχι ότι η γλώσσα δεν είναι ανθρώπινη.

Συμπέρασμα
Με βάση τα ρητά βιβλικά δεδομένα:

✔   Στην Πεντηκοστή πρόκειται για υπαρκτές ανθρώπινες γλώσσες.
✔   Στην Κόρινθο ο Παύλος χρησιμοποιεί όρους που παραπέμπουν σε γλώσσες «εν τω κόσμω».
✔   Δεν υπάρχει σαφής διδασκαλία περί ξεχωριστής “αγγελικής γλώσσας” ως χαρίσματος.
✔   Το Α΄ Κορ. 13:1 είναι ρητορική υπερβολή, όχι διδακτικός ορισμός.

Άρα, το ισχυρότερο βιβλικό επιχείρημα κλίνει προς την κατανόηση της γλωσσολαλιάς ως πραγματικών, υπαρκτών γλωσσών, έστω και αν ο ομιλητής δεν τις είχε μάθει φυσιολογικά.

— Ρ. Στράντζαλης

Διαβάστε επίσης:
Το «βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος» και η γλωσσολαλιά