Ο δρόμος της προόδου: "Γινώσκοντες"

Η παλιά μας ιστορία τελειώνει με τον Σταυρό, η καινούργια μας ιστορία αρχίζει με την ανάσταση. "...αν κάποιος είναι εν Χριστώ, είναι καινούργιο κτίσμα· τα αρχαία πέρασαν, δείτε, τα πάντα έγιναν καινούργια" (Β' Κορινθίους 5:17). Ο Σταυρός βάζει τέλος στην πρώτη δημιουργία, και μέσα από τον θάνατο προκύπτει μια νέα δημιουργία "εν τω Χριστώ", που είναι "ο δεύτερος άνθρωπος". Αν είμαστε "εν τω Αδάμ", όλα όσα υπάρχουν στον Αδάμ εμφανίζονται αναγκαστικά και σε μας. Γίνονται δικά μας χωρίς να το θέλουμε, γιατί δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτε για να τα αποκτήσουμε. Δεν χρειάζεται να το αποφασίσουμε για να ξεσπάσουμε σε θυμό ή να πέσουμε σε οποιαδήποτε άλλη αμαρτία. Η αμαρτία έρχεται στη ζωή μας αβίαστα και παρά τη θέλησή μας. Και με ανάλογο τρόπο, αν είμαστε "εν Χριστώ", όλα όσα υπάρχουν στον Χριστό έρχονται στη ζωή μας "δωρεάν και κατά χάριν", χωρίς προσπάθεια από την πλευρά μας αλλά στο έδαφος της απλής πίστης.

Το «βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος» και η γλωσσολαλιά

Το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος γίνεται κατά την αναγέννηση του ανθρώπου ή αποτελεί δεύτερη εμπειρία που συνοδεύεται με γλωσσολαλιά σε άγνωστες (μη ανθρώπινες) γλώσσες;

Το ερώτημα αυτό βρίσκεται στον πυρήνα της διαφοράς ανάμεσα στην κλασική Ευαγγελική θεολογία και στο Πεντηκοστιανό/Χαρισματικό ρεύμα.

Ας δούμε συνοπτικά τις δύο βασικές θέσεις και τα βιβλικά δεδομένα.

Η μέθοδος του Θεού για απελευθέρωση από την αμαρτία

Όπως ξέρουμε, ο Θεός καλεί τους πιστούς σε μια άγια ζωή. Όταν όμως προσπαθήσουμε να ζήσουμε μια τέτοια ζωή, ο εαυτός μας μας προδίδει. Η κληρονομημένη δύναμη της αμαρτίας που βρίσκεται μέσα μας αρνείται να ευαρεστήσει τον Θεό. Το πρόβλημά μας λοιπόν είναι η αμαρτωλή μας φύση μάλλον παρά οι πράξεις μας - το τι είμαστε και όχι τι κάνουμε.

Είναι ολοφάνερο ότι είναι θέλημα Θεού, καθώς γνωρίζουμε τις πνευματικές αλήθειες, να οδηγηθούμε στην πρακτική μας απελευθέρωση από την αμαρτία. Ο Απ. Παύλος το λέει αρκετά ξεκάθαρα, όταν αρχίζει το έκτο κεφάλαιο της προς Ρωμαίους με την ερώτηση: "Θα επιμένουμε λοιπόν στην αμαρτία;" Και τον πιάνει ρίγος στη σκέψη και μόνο: "Μη γένοιτο!", αναφωνεί. Πώς θα μπορούσε ένας άγιος Θεός να είναι ευχαριστημένος με το να έχει παιδιά όχι άγια, παγιδευμένα στην αμαρτία; Και επομένως, "εμείς που πεθάναμε ως προς την αμαρτία, πώς θα ζήσουμε πλέον μέσα σ' αυτή;" (Ρωμ. 6:2). Ο Θεός λοιπόν ασφαλώς έχει προετοιμάσει τον αποτελεσματικό τρόπο για να ελευθερωθούμε από την κυριαρχία της αμαρτίας.

Το «μυστικό» της νίκης ενάντια στην αμαρτία

«Τι γίνεται με τον αγώνα ενάντια στην αμαρτία; Υποτίθεται ότι πρέπει κι εκεί απλώς να αναπαυόμαστε στο τετελεσμένο έργο του Χριστού;» Ειλικρινά, καταλαβαίνω γιατί πολλοί άνθρωποι το ρωτούν αυτό, επειδή τόσοι πολλοί πιστοί έχουν διδαχθεί ότι η χριστιανική ζωή αφορά κυρίως στο να πολεμούν συνεχώς τον εαυτό τους, να φοβούνται την αποτυχία και να εξαντλούνται προσπαθώντας να γίνουν αποδεκτοί από τον Θεό. Όμως το ευαγγέλιο αποκαλύπτει κάτι πολύ βαθύτερο και πολύ ομορφότερο από τον διαρκή αγώνα και την προσπάθεια (Ματθαίος 11:28-30).

Η χριστιανική μαθητεία στην οικονομία της χάρης

Τα τελευταία χρόνια, σε ορισμένους Προτεσταντικούς κύκλους ακούγεται η άποψη ότι «σήμερα — στην οικονομία της χάρης — δεν υπάρχει χριστιανική μαθητεία». Το επιχείρημα συνήθως είναι απλό: αφού ο απόστολος Παύλος δεν χρησιμοποιεί τη λέξη «μαθητής» στις επιστολές του, τότε η εντολή του Χριστού «μαθητεύσατε» θεωρείται ότι ανήκει σε προηγούμενη οικονομία και δεν δεσμεύει τη σημερινή Εκκλησία.

Το επιχείρημα αυτό, όμως, δεν αντέχει σε προσεκτική βιβλική εξέταση. Η απουσία μιας λέξης δεν συνεπάγεται την απουσία της έννοιας. Η θεολογία της Καινής Διαθήκης δεν οικοδομείται σε μεμονωμένους όρους, αλλά σε δομικά μοτίβα διδασκαλίας, σχέσης και αποστολής. Και στις παύλειες επιστολές η μαθητεία όχι μόνο υπάρχει, αλλά αποτελεί οργανικό στοιχείο της εκκλησιολογίας.

Ο σταυρός του Χριστού και η κληρονομικότητα της αμαρτίας

Η Επιστολή προς Ρωμαίους μπορεί να χωριστεί σε δύο μέρη, στα οποία εξετάζονται τα δύο στάδια της χριστιανικής ζωής: η αρχική μας συμφιλίωση με τον Θεό στο πρώτο μέρος και η πορεία μας σε άγια ζωή στο δεύτερο.

Στα δύο μέρη της Επιστολής αναφέρονται δύο όψεις της Ανάστασης του Χριστού, στα κεφάλαια 4 και 6 αντίστοιχα. Στο Ρωμ. 4:25 αναφέρεται ότι η Ανάσταση έχει σχέση με τη δικαίωσή μας: "Ο Ιησούς, ο Κύριός μας, παραδόθηκε για τις αμαρτίες μας και αναστήθηκε για τη δικαίωσή μας". Εδώ το θέμα που εξετάζει η Γραφή είναι το πώς μπορούμε να σταθούμε μπροστά στον Θεό. Αλλά στο Ρωμαίους 6:4 η ανάσταση μνημονεύεται με την έννοια ότι μας χαρίζει καινούργια ζωή και μας δίνει τη δύναμη για μια νέα πορεία: "...καθώς ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς με τη δόξα του Πατέρα, έτσι κι εμείς να περπατήσουμε σε μια νέα ζωή". Εδώ το θέμα που μπαίνει μπροστά μας είναι η συμπεριφορά.

Τα πλεονεκτήματα της μικρής εκκλησιαστικής σύναξης

Το αντίδοτο στην ευαγγελική εμμονή με το μοντέλο «όσο μεγαλύτερο τόσο καλύτερο» στην οργάνωση της εκκλησίας, είναι οι «μικρές» εκκλησίες. Δεν πρόκειται για μια πανάκεια που θεραπεύει όλα τα προβλήματα της σημερινής εκκλησίας· ωστόσο, αποτελεί την αρχή μιας συζήτησης που μπορεί — με τη βοήθεια του Θεού — να οδηγήσει σε αναγκαία μεταρρύθμιση. — Robert Millar, ποιμένας, Β. Ιρλανδία

Γνωρίζετε ότι κάθε επιστολή προς εκκλησία στην Καινή Διαθήκη γράφτηκε για μια παράνομη συνάθροιση πιστών που συναντιόταν κρυφά σε ιδιωτικό σπίτι (συνήθως με ποιμένες που εργάζονταν και σε κοσμικό επάγγελμα); Η εκκλησιολογία που παρουσιάζεται στις επιστολές σχεδιάστηκε έτσι ώστε να μαθητεύει ανθρώπους σε μικρότερα περιβάλλοντα, με δι-επαγγελματική ηγεσία.

Γιατί να μη κηρύττει μια γυναίκα στην εκκλησία;

«Γυνὴ ἐν ἡσυχίᾳ μανθανέτω ἐν πάσῃ ὑποταγῇ· γυναικὶ δὲ διδάσκειν οὐκ ἐπιτρέπω, οὐδὲ αὐθεντεῖν ἀνδρός, ἀλλ' εἶναι ἐν ἡσυχίᾳ. Ἀδὰμ γὰρ πρῶτος ἐπλάσθη, εἶτα Εὔα· καὶ ᾿Αδὰμ οὐκ ἠπατήθη, ἡ δὲ γυνὴ ἀπατηθεῖσα ἐν παραβάσει γέγονε» (Α΄ Τιμόθεο 2:11–14).

Ο απόστολος Παύλος δίνει δύο λόγους — και δεν είναι οι μόνοι — για τους οποίους περιορίζει το διδακτικό και διοικητικό έργο της εκκλησίας σε πνευματικά κατάλληλους άνδρες.