Η πρακτική διάσταση της εγκράτειας και της πνευματικής άσκησης

Όταν ο Παύλος λέει, «δαμάζω το σώμα μου και το δουλαγωγώ» (Α΄ Κορινθίους 9:27) δεν εννοεί ότι το σώμα είναι κακό ή ότι ο Χριστιανός πρέπει να τιμωρεί το σώμα του επειδή είναι «βρώμικο». Το πλαίσιο είναι η πνευματική πειθαρχία, η εγκράτεια και η ελευθερία από την κυριαρχία των επιθυμιών.

Ο ίδιος ο Παύλος λίγο πριν, χρησιμοποιεί εικόνες αθλητή: «κάθε αγωνιζόμενος, εγκρατεύεται σε όλα» (Α΄ Κορινθίους 9:25).

Η ιδέα είναι: δεν αφήνω τις επιθυμίες, τις συνήθειες ή τις σωματικές ορμές να γίνουν αφεντικά μου.

Είναι αρκετός ο Ιησούς;

Αν ο Ιησούς ήταν το μόνο που είχατε, θα σας αρκούσε ο Ιησούς;

«Aφού, λοιπόν, γευμάτισαν, ο Iησούς λέει στον Σίμωνα Πέτρο: Σίμωνα του Iωνά, με αγαπάς περισσότερο τούτων;» (Ιωάννης 21:15).

Πολλοί πολύτιμοι πιστοί είναι ερωτευμένοι με τα πράγματα του Κυρίου, αλλά δεν είναι ερωτευμένοι με τον ίδιο τον Κύριο. Πολλοί Χριστιανοί εργάτες και λειτουργοί είναι ερωτευμένοι με το έργο του Κυρίου. Σχεδόν χωρίς να το καταλάβουμε, το έργο του Κυρίου γίνεται πιο σημαντικό από τον Κύριο του έργου.

Υπάρχουν προφήτες και δάσκαλοι που έχουν λόγους από τον Θεό σε μεγαλύτερη εκτίμηση από τον Θεό που δίνει τους λόγους που Του αποδίδονται. Οι άνθρωποι αναζητούν αυτούς τους λόγους και τις διδασκαλίες. Όσο περισσότερα λαμβάνουν, τόσο περισσότερα θέλουν. Πριν χωνευτεί ένας λόγος, λαχταρούν έναν άλλο. Αναζητούν «πράγματα» – λόγους, προφητείες, διδασκαλίες, οράματα, όνειρα – αλλά δεν αναζητούν τον ίδιο τον Κύριο.

Ο δρόμος της προόδου: "Λογίζεσθε εαυτούς" (2ο)

Οι λογαριασμοί της πίστης
Τα πρώτα τεσσεράμισι κεφάλαια της προς Ρωμαίους μιλούν συνέχεια για την πίστη: η δικαίωση, η συγχώρεση των αμαρτιών μας, η ειρήνη με τον Θεό, όλα γίνονται δικά μας με την πίστη στο τέλειο έργο του Χριστού πάνω στον σταυρό. Αλλά στο δεύτερο μισό της επιστολής δεν συναντούμε την ίδια συχνή αναφορά στην πίστη, και γι' αυτό θα μας φαινόταν σε πρώτη ματιά ότι η έμφαση αλλάζει. Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια, γιατί ενώ αποσύρονται οι λέξεις "πίστη" και "πιστεύω", η λέξη "λογίζεσθε" (=λογαριάζετε) παίρνει τη θέση τους. Το να λογαριάζουμε και το να πιστεύουμε στην περίπτωση αυτή είναι πρακτικά το ίδιο πράγμα.

Έχει σχέση το σώμα με την αμαρτία;

Το εδάφιο του Παύλου «δαμάζω το σώμα μου και το δουλαγωγώ, μήπως, ενώ κήρυξα σε άλλους, εγώ γίνω αδόκιμος» (Α΄ Κορινθίους 9:27) συχνά χρησιμοποιείται για να υποστηριχθεί ότι το σώμα είναι από μόνο του κάτι κακό ή εγγενώς αμαρτωλό. Όμως, μέσα στο συνολικό πλαίσιο της Καινής Διαθήκης, ο Παύλος δεν διδάσκει κάτι τέτοιο.

Η Βίβλος ποτέ δεν παρουσιάζει το σώμα ως κακό από τη δημιουργία του. Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο σωματικό και χαρακτήρισε τη δημιουργία Του «πολύ καλή» (Γένεση 1:31). Επιπλέον:
* ο Χριστός προσέλαβε πραγματικό ανθρώπινο σώμα,
* έζησε χωρίς αμαρτία,
* αναστήθηκε σωματικά,
* και οι πιστοί αναμένουν ανάσταση σώματος.

Ο Ιησούς χτίζει την Εκκλησία Του!

«…και επάνω σ’ αυτή την πέτρα θα κτίσω την εκκλησία μου· και οι πύλες του άδη δεν θα υπερισχύσουν εναντίον της» (Ματθαίος 16:18β).

Δεν υπάρχει κανένα «καινούργιο» πράγμα που πρέπει να φανεί, να ειπωθεί ή να γίνει: ο Ιησούς, ο Βράχος, οικοδομεί την Εκκλησία Του πάνω στα θεμέλια του Εαυτού Του.  Συγκεντρώνει πιστά τις ζωντανές πέτρες μαζί και τις συναρμολογεί σε μια όμορφη κατασκευή από χρυσό, ασήμι και πολύτιμες πέτρες (Α' Πέτρου 2:4-9· Α' Κορινθίους 3:9- 17).

Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με την Εκκλησία! Δηλαδή, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με την Εκκλησία που ο Ιησούς οικοδομεί, γιατί υπάρχουν κι εκείνοι που  ακολουθούν τα δικά τους ...οικοδομικά προγράμματα και σχέδια, και τα αποκαλούν «εκκλησία». Ο Ιησούς συγκεντρώνει τους αγίους μαζί σε ένα πνευματικό οίκο. Το  πρόβλημα είναι ότι ορισμένα πράγματα στα οποία έχουμε καταλήξει να πιστεύουμε ότι είναι «εκκλησία», δεν είναι απαραίτητα η Εκκλησία. Αν και δεν υπάρχει κανένα  πρόβλημα με την Εκκλησία, ό,τι ονομάζεται «Εκκλησία» δεν είναι Εκκλησία. Τι είναι λοιπόν η Εκκλησία;

Ο δρόμος της προόδου: "Λογίζεσθε εαυτούς" (1ο)

Η σχέση ανάμεσα στο "λογίζεσθε" και το "γινώσκοντες"
Ερχόμαστε τώρα σ' ένα θέμα για το οποίο υπάρχει πολλή σύγχυση στο μυαλό των πιστών. Το θέμα αφορά στα όσα επακολουθούν τη γνώση για την οποία μιλάει το Ρωμαίους 6:6: "γνωρίζοντας τούτο, ότι ο παλιός μας άνθρωπος συσταυρώθηκε". Θα πρέπει κατ' αρχήν να προσέξουμε τη διατύπωση του εδαφίου. Το πιο σημαντικό είναι ο χρόνος του ρήματος, ο αόριστος, γιατί τοποθετεί το γεγονός εκεί πίσω στο παρελθόν. Είναι ο χρόνος του τετελεσμένου γεγονότος, αυτού που μια και καλή ολοκληρώθηκε. Το έργο έγινε και δεν μπορεί να ξεγίνει. Ο παλιός μας άνθρωπος σταυρώθηκε μια για πάντα, μαζί με τον Χριστό. Αυτό είναι το πράγμα που πρέπει να μάθουμε.

Η σύγχρονη γλωσσολαλιά και το βιβλικό πρότυπο: Μια αναγκαία σύγκριση

Το ερώτημα δεν είναι αν ο Θεός μπορεί να ενεργήσει υπερφυσικά.
Το ερώτημα είναι: Ταυτίζεται η σύγχρονη εμπειρία με το βιβλικό φαινόμενο;

Για να απαντήσουμε, πρέπει να συγκρίνουμε χαρακτηριστικά.

1. Το βιβλικό πρότυπο
Α. Αναγνωρίσιμες γλώσσες
Στην Πεντηκοστή (Πράξεις 2):
* Οι γλώσσες ήταν κατανοητές από παρόντες ακροατές.
* Αναφέρονται συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές, εθνότητες και διάλεκτοι.
* Το θαύμα, ως εκπλήρωση της προφητείας του Ιωήλ, είχε πρακτικό επικοινωνιακό σκοπό.

Μια βολική λατρεία

«Έτσι ο βασιλιάς (Ιεροβοάμ) σκέφτηκε και κατασκεύασε δύο χρυσά μοσχάρια και είπε στον λαό: «Αρκετά μέχρι τώρα ανεβαίνατε στην Ιερουσαλήμ. Νάτοι, εδώ είναι οι  θεοί σας, Ισραηλίτες, που σας έβγαλαν από την Αίγυπτο!» (Α' Βασιλέων 12:28 - ΕΒΕ).

Έτσι ξεκινά η θλιβερή ιστορία της πτώσης του Ισραήλ από ιερού λαού σε ένα έθνος ειδωλολατρών. Πώς γίνεται, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα μετά την ολοκλήρωση  του Ναού στην Ιερουσαλήμ, το Ισραήλ να μπορέσει να παρασυρθεί;

Υπάρχει μια προφητική εφαρμογή στην τρέχουσα κατάστασή μας. Αυτά τα πράγματα είναι γραμμένα ως παράδειγμα για εμάς, επομένως ας δούμε αυτήν την καθοριστική  στιγμή στην ιστορία του Ισραήλ και τι διδάγματα μπορούμε να αντλήσουμε.