Η ανάγκη να αποκαλύπτεται η πλάνη

Συχνά ακούγεται η ένσταση ότι η αναφορά στην πλάνη ή η κριτική σε λανθασμένες διδασκαλίες είναι κάτι «αρνητικό» και ότι δεν οικοδομεί την εκκλησία. Πολλοί θεωρούν πως η χριστιανική διδασκαλία θα έπρεπε να περιορίζεται μόνο σε θετικά μηνύματα ενθάρρυνσης. Ωστόσο, αν κοιτάξουμε προσεκτικά στην Καινή Διαθήκη, θα διαπιστώσουμε ότι μεγάλο μέρος της διδασκαλίας τόσο του ίδιου του Κυρίου Ιησού όσο και των αποστόλων περιλαμβάνει σαφείς προειδοποιήσεις απέναντι στην πλάνη.

Ο ίδιος ο Κύριος προειδοποίησε ότι «πολλοί ψευδοπροφήτες θα εγερθούν και θα πλανήσουν πολλούς». Η ιστορία της εκκλησίας — και ακόμη περισσότερο η εποχή μας — επιβεβαιώνει αυτή την προειδοποίηση. Ο απόστολος Παύλος επίσης προειδοποίησε ότι «βαρείς λύκοι» θα εισέλθουν ανάμεσα στο ποίμνιο και ότι ακόμη και από μέσα στην εκκλησία θα σηκωθούν άνθρωποι που θα διδάσκουν διεστραμμένα πράγματα για να παρασύρουν μαθητές πίσω τους. Για τον λόγο αυτό, κάλεσε τους επισκόπους να αγρυπνούν και να προσέχουν το ποίμνιο που ο Θεός τους εμπιστεύτηκε.

Συμμετοχικές συνάξεις της εκκλησίας: «Έκαστος έχει...» (2ο)

Το παρόν άρθρο αποτελεί συνέχεια του προηγουμένου:
Συμμετοχικές συνάξεις της εκκλησίας: «Έκαστος έχει...»

Αφού έδωσε οδηγίες για τη χρήση των γλωσσών και της προφητείας μέσα σε ένα πλαίσιο συμμερισμού, ο Παύλος κατέληξε: «εκείνα που σας γράφω, είναι εντολές του Kυρίου» (Α΄ Κορ. 14:37). Μια εντολή δεν είναι απλώς μια πρόταση. Είναι κάτι περισσότερο από μια καλή ιδέα. Οι οδηγίες στο Α΄ Κορινθίους 14 δεν είναι απλώς ενδιαφέρουσα ιστορία. Αυτοί οι κανονισμοί συμμετοχής σχετικά με τις γλώσσες και την προφητεία δεν ήταν απλώς περιγραφές των συνάξεων της πρωτοχριστιανικής εκκλησίας. Με κάποια έννοια ήταν δεσμευτικοί. Η εντολή του Κυρίου προϋποθέτει ένα ευρύτερο πλαίσιο ανοιχτής συμμετοχής από τους πολλούς.

Το κάλεσμα του αποστόλου Παύλου σε μετάνοια

Στην ανάγνωση των Επιστολών του μεγάλου Αποστόλου των Εθνών δύσκολα μπορεί κανείς να μη παρατηρήσει την ιδιότυπη χρήση των όρων «το ευαγγέλιό μου» και «το ευαγγέλιο το οποίο κήρυξα». Καθιστά σαφές ότι δεν το έλαβε από ανθρώπους, ούτε διδάχθηκε από εκείνους που ήταν εν Χριστώ πριν από αυτόν. Ήρθε ως ιδιαίτερη αποκάλυψη από τον ουρανό, όταν έλαβε τη θεόσταλτη αποστολή του στο αποστολικό έργο. Ωστόσο, όταν ανέβηκε στα Ιεροσόλυμα για να συναντήσει τον Πέτρο και, σε αδελφική συζήτηση, έθεσε ενώπιόν του και ενώπιον άλλων από τους Δώδεκα το Ευαγγέλιο που κήρυττε μεταξύ των εθνών, μας λέγεται ότι το αναγνώρισαν ως προερχόμενο από τον Θεό και δεν προσέθεσαν τίποτε σε αυτό, αλλά έδωσαν σε αυτόν και στον Βαρνάβα το δεξί χέρι της κοινωνίας, παραδίδοντάς τους στη χάρη του Θεού καθώς συνέχιζαν να ευαγγελίζουν τα έθνη. Στην πραγματικότητα, έγινε μια αρκετά σαφής συμφωνία: ότι ο Πέτρος θα πήγαινε στην περιτομή και ο Παύλος στην ακροβυστία.

Συμμετοχικές συνάξεις της εκκλησίας: «Έκαστος έχει...»

Πώς ο Ιησούς και οι Απόστολοι διαμόρφωσαν τις συνάξεις των μικρών εκκλησιών ώστε να παρακινούν τους πιστούς σε βαθύτερα επίπεδα πίστης και υπακοής; Στο αρχικό τους σχέδιο, οι εκκλησιαστικές συναντήσεις δεν ήταν θέαμα για θεατές. Δινόταν σημαντική ελευθερία στους παρευρισκομένους να απευθύνονται στην εκκλησία κάθε εβδομάδα. Υπήρχε μια αρχή συμμετοχής. Ο λαός του Θεού ήταν ελεύθερος να προσφέρει μαρτυρίες, να μοιραστεί πνευματικές εμπειρίες, να προτρέψει, να οδηγήσει σε προσευχή, να καταθέσει για τη νίκη επί της αμαρτίας, να μιλάει για τη χάρη του Θεού στη ζωή του, να φέρει έναν νέο ύμνο, να αποδώσει δοξολογία στον Κύριο κ.λπ. («Ας το πουν οι λυτρωμένοι του Κυρίου!»).

Το κάλεσμα του αποστόλου Πέτρου σε μετάνοια

Όταν ο Κύριος Ιησούς, στις ημέρες της επίγειας διακονίας Του, έστειλε τους Δώδεκα Αποστόλους να διατρέξουν τη γη του Ισραήλ κηρύττοντας τον λόγο Του, προφανώς τους πρόσταξε να τονίσουν το ίδιο μήνυμα που κήρυττε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής και που ο Ίδιος διακήρυττε· διότι διαβάζουμε στο Μάρκος 6:12 ότι «Kαι καθώς βγήκαν έξω, κήρυτταν στους ανθρώπους να μετανοήσουν».

Μετά τον εξιλαστήριο θάνατό Του και την ένδοξη ανάστασή Του, όταν ανέθεσε στους ένδεκα να εξέλθουν σε όλο τον κόσμο και να γνωστοποιήσουν το Ευαγγέλιό Του σε όλα τα έθνη, Τον βρίσκουμε και πάλι να τονίζει την ίδια σοβαρή αλήθεια. Διαβάζουμε στο Λουκάς 24:46 ότι «τους είπε: Έτσι είναι γραμμένο, και έτσι έπρεπε να πάθει ο Xριστός, και να αναστηθεί από τους νεκρούς την τρίτη ημέρα, και να κηρυχθεί στο όνομά του μετάνοια και άφεση αμαρτιών σε όλα τα έθνη, ξεκινώντας από την Iερουσαλήμ.»

«Υπακούτε και υποτάσσεστε στους ηγέτες σας» — Αλήθεια;

Υπάρχει το υπόλοιπο της ιστορίας για το Εβραίους 13:17. Και δεν είναι αυτό που νομίζετε!

Το κάλεσμα του Χριστού σε μετάνοια

«Ο νόμος δόθηκε μέσω του Μωυσή, αλλά η χάρη και η αλήθεια ήρθαν μέσω του Ιησού Χριστού». Προσέξτε αυτόν τον συνδυασμό — χάρη και αλήθεια. Οι άνθρωποι πρέπει να αντιμετωπίσουν τα γεγονότα αν θέλουν να απολαύσουν τη χάρη. Ασφαλώς ποτέ δεν υπήρξε πιο επίμονο κάλεσμα σε μετάνοια από εκείνο που διατύπωσε Εκείνος για τον οποίο μπορούσε να ειπωθεί: «Χάρη έχει διαχυθεί στα χείλη σου».

Από τη στιγμή που άρχισε να κηρύττει, το μήνυμά Του, όπως και του προδρόμου Του Ιωάννη, ήταν: «Μετανοείτε· διότι η βασιλεία των ουρανών πλησίασε». Υπάρχει κάτι βαθιά κατανυκτικό σε αυτό. Ο Θεός είχε κατέβει στη γη και μιλούσε μέσω του Υιού Του.

Υπάρχει σίγουρα καλύτερος τρόπος...

Κάθε επιστολή της Καινής Διαθήκης προς εκκλησία γράφτηκε σε μια παράνομη σύναξη που γινόταν κρυφά στο σπίτι κάποιου, συχνά υπό ηγεσία διπλής επαγγελματικής απασχόλησης. Η εκκλησιολογία που παρουσιάζεται στις επιστολές ήταν επομένως σχεδιασμένη για την αποτελεσματική ποιμαντική μικρότερων εκκλησιών. Το αποτέλεσμα; Η βασιλεία του Θεού εξαπλώθηκε σαν προζύμι σε όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Υπηρέτησα ως ηγέτης μιας μικρής εκκλησίας με διπλή επαγγελματική απασχόληση για πάνω από τριάντα χρόνια και γνωρίζω καλά τις προκλήσεις της. Σε αυτό το διάστημα, η αποτελεσματικότητα της διακονίας μου αυξήθηκε σημαντικά, ποιμαίνοντας μέσα στο πλαίσιο των πρακτικών της πρώτης εκκλησίας. Η εκκλησία άνθισε τόσο πνευματικά όσο και διαπροσωπικά με θαυμαστούς τρόπους. Οι σημερινοί ηγέτες μικρών εκκλησιών μπορούν να έχουν μεγάλη επίδραση στη μαθητεία μέσα στο πλαίσιο της εκκλησιολογίας του πρώτου αιώνα.

Τι είναι και τι δεν είναι η μετάνοια

Όλο και περισσότερο γίνεται φανερό ότι ζούμε, όπως κάποτε ειπώθηκε, σε μια «εποχή προσποίησης». Η μη αυθεντικότητα και η απατηλή επίφαση αφθονούν σε όλους τους τομείς της ζωής. Στους οικογενειακούς, εμπορικούς, κοινωνικούς και εκκλησιαστικούς χώρους, η υποκρισία όχι μόνο γίνεται ανοιχτά ανεκτή, αλλά θεωρείται σχεδόν αναγκαία για πρόοδο και επιτυχία στην απόκτηση αναγνώρισης μεταξύ των ανθρώπων.

Και αυτό δεν ισχύει μόνο όπου επικρατούν ετερόδοξες θρησκευτικές απόψεις. Και η προτεσταντική ορθοδοξία έχει τους επιφανειακούς δογματιστές της, που είναι έτοιμοι να πολεμήσουν άγρια για την ορθή διδασκαλία, αλλά καταφέρνουν να αγνοούν την ορθή ζωή με ελάχιστες ή και καθόλου τύψεις συνείδησης.

Νηστεία, φαγητό και Σαρακοστή: Παρακολουθεί ο Θεός τι τρώμε σήμερα;

Κάθε χρόνο, μεγάλος αριθμός ειλικρινών ανθρώπων αισθάνεται μια γνώριμη έλξη προς τη νηστεία και τους διατροφικούς κανόνες, ιδιαίτερα κατά την περίοδο που ονομάζεται Σαρακοστή. Η πίεση συνήθως παρουσιάζεται ως πνευματική ωριμότητα, βαθύτερη αφοσίωση και τρόπος να πλησιάσει κανείς περισσότερο τον Θεό. Κάτω από αυτή την πίεση κρύβεται ένας απλός φόβος. Πολλοί υποθέτουν ότι ο Θεός παρακολουθεί τι τρώνε και ότι το μενού γίνεται πίνακας βαθμολογίας της αγιότητας. Ακριβώς εκεί αρχίζει η σύγχυση, γιατί η Βίβλος πράγματι μιλά για τη νηστεία και το φαγητό, αλλά δεν τα αντιμετωπίζει με τον τρόπο που συχνά τα αντιμετωπίζει η σύγχρονη θρησκευτική παράδοση.

Το αρχέτυπο σχίσμα της Εκκλησίας

Το μεγάλο βάρος στη διακονία του αποστόλου Παύλου δεν ήταν το κήρυγμα, που αποτελούσε το αυτονόητο λειτούργημά του, αλλά "η μέριμνα πασών των εκκλησιών" και, συνακόλουθα, το "ποιος σκανδαλίζεται και εγώ δεν φλέγομαι;". Εκείνο που δεν έχουμε κατανοήσει επαρκώς (και κακώς, διότι αυτό είναι πολύ χρήσιμο πρακτικά για την κατανόηση του κρισιμότερου, διαχρονικά, προβλήματος της Εκκλησίας) είναι ότι, σε αντίθεση με τις φυλετικά ομοιογενείς εκκλησίες της Ιουδαίας και της Σαμάρειας που διακονούσαν οι Δώδεκα, οι εκκλησίες που ίδρυε ο Παύλος συντίθονταν όλες τους από το εκρηκτικό μείγμα Ιουδαίων της διασποράς και Ελλήνων. Αν υπήρχε, λοιπόν, δυσπιστία που δημιουργούσε προβλήματα μεταξύ παραδοσιακών και ελληνιζόντων Ιουδαίων στις εκκλησίες της Ιουδαίας, μπορεί κανείς να αναλογιστεί πόσο δύσκολη ήταν η κατάσταση στις μικρασιατικές και ευρωπαϊκές εκκλησίες, όπου αναμειγνύονταν οι εκπρόσωποι της πιο παραδοσιακής πολιτισμικής "έχθρας" (έτσι ονομάζει ο ίδιος ο Παύλος την αντιπαλότητα των δύο φυλών).

Η Εκκλησία κύκλους κάνει...

Για κάθε άνθρωπο υπάρχει ένας τρόπος να σχετιζόμαστε μεταξύ μας που είναι εγγενής στο DNA μας και έχει να κάνει με την εικόνα του Θεού. Δημιουργηθήκαμε για να αλληλεπιδρούμε με όλους χωρίς διακρίσεις (διαιρεμένες ομάδες), να συμμετέχουν όλοι και να υπάρχει ισότητα ανάμεσα σε όσους συγκεντρώνονται.

Αυτός ο τρόπος σχέσης μπορεί να απεικονιστεί με ένα σχήμα – τον κύκλο.

Το σχήμα του κύκλου αντιπροσωπεύει το ίδιο, ισότιμο επίπεδο ανήκειν και συμμετοχής. Επικοινωνεί ότι κανείς δεν είναι ανώτερος και ότι όλοι φέρνουμε τις διαφορές μας και τα ζητήματά μας μέσα στην ομάδα. Έτσι έχουμε σχεδιαστεί να λειτουργούμε, και αυτό είναι διάσπαρτο σε όλες τις σελίδες της Καινής Διαθήκης, καθώς ο Παύλος αποκαλύπτει το σχέδιο του «μυστηρίου των αιώνων» – την Εκκλησία (Εφεσίους 3:9,10).

Είναι ο «εκκλησιασμός» ένα θέαμα;

Όταν οι περισσότεροι Χριστιανοί σκέφτονται τη λέξη «εκκλησία», συνήθως εννοούν ότι θα πάνε σε ένα κτίριο, θα μπουν σε μια αίθουσα, θα κάθονται σιωπηλοί στα στασίδια τους και θα παρατηρούν τη διακονία ολίγων «εκλεκτών» προνομιούχων - δηλαδή, του ποιμένα και των βοηθών του. Γνωρίζουν ότι πολύ λίγα μπορεί να περιμένει κανείς από αυτούς — τους «λαϊκούς».

Στην πραγματικότητα, η ίδια η ιδέα να έρθουμε στην εκκλησία για να εποικοδομήσουμε και να διακονήσουμε αμοιβαία τους αγίους, είναι ξένη στη σκέψη των περισσοτέρων πιστών του λεγομένου Βιβλικού Χριστιανισμού. Και όμως, η Καινή Διαθήκη δεν αναφέρει τίποτα για ένα αδρανές «βασίλειο ιεράτευμα», του οποίου η μόνη λειτουργία είναι να ψάλλει μερικούς ύμνους, να απορροφά κηρύγματα παθητικά και να ρίχνει τον οβολό του στο καλάθι της λογίας! Δεν είναι όμως αυτή η παθητικότητα εκ μέρους των πιστών το πιο προφανές πράγμα μέσα στις εκκλησιαστικές μας συναθροίσεις;

Η εξουσία ενός ποιμένα (βίντεο)

Γιατί ο Ιησούς διακήρυξε ότι η εξουσία ενός ηγέτη της εκκλησίας έπρεπε να είναι σαν εκείνη αυτών που είχαν τη λιγότερη εξουσία στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία;

Τι είναι το ποιμαντικό χάρισμα;

Οι Χριστιανοί χρειάζονται ηγεσία δοσμένη από τον Θεό. Η Αγία Γραφή λέει ότι δίνεται ένα ιδιαίτερο χάρισμα για να διακονεί την τοπική εκκλησία. Αυτό είναι το χάρισμα, ή το λειτούργημα, του ποιμένα. Σύμφωνα με τη Βίβλο, οι ικανότητες του ποιμένα είναι δοσμένες από τον Θεό. Ο Παύλος έγραψε:

«Kαι αυτός έδωσε άλλους μεν αποστόλους, άλλους δε προφήτες, άλλους δε ευαγγελιστές, άλλους δε ποιμένες και διδασκάλους» (Εφεσίους 4:11).

Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι αυτό είναι το μόνο σημείο όπου το χάρισμα του ποιμένα αναφέρεται ανάμεσα στα πνευματικά χαρίσματα ή στα λειτουργήματα της εκκλησίας. Υπάρχουν αρκετές παρατηρήσεις που μπορούμε να κάνουμε.

Εκκλησιαστικές παραδόσεις με «δανεικά» από τον κόσμο

Θα μπορούσαμε να κατατάξουμε τις ιδέες των ανθρώπων για την εκκλησία σε δύο «στρατόπεδα» – το παραδοσιακό και το Βιβλικό. Με τον όρο «παραδοσιακές» ιδέες, εννοώ ιδέες για τη φύση, τον σκοπό ή τη λειτουργία της εκκλησίας, που δεν υπάρχουν στην Καινή Διαθήκη.

Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η ιδέα είναι λάθος, αλλά είναι σημαντικό να προσδιορίσετε την προέλευση ή τις ρίζες των ιδεών, επειδή μπορεί να είναι πραγματικά χρήσιμο για να διακρίνετε εάν κάτι είναι υγιές, ανθυγιεινό ή ουδέτερο. Μπορεί επίσης να υπάρχουν περισσότερες αποχρώσεις σε αυτό. Ίσως μια ιδέα να είναι υγιής σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, αλλά όχι σε ένα άλλο.

Πώς να μελετάτε τη Βίβλο με τη σωστή μέθοδο

Ένα από τα πράγματα για τα οποία είμαι περισσότερο ευγνώμων στη Βιβλική μου εκπαίδευση είναι ότι διδάχθηκα τη σημασία της φυσιολογικής-κυριολεκτικής μεθόδου ερμηνείας. Θυμάμαι ακόμη με αγάπη πώς αυτό άνοιξε τις Γραφές μπροστά μου με έναν θαυμαστό τρόπο όταν ήμουν νέος Χριστιανός. Δεν το δέχθηκα άκριτα. Είχα γεμίσει το μυαλό και την καρδιά μου με την Αγία Γραφή πριν πάω στη Βιβλική Σχολή και είχα μάθει να δοκιμάζω τα πάντα με βάση αυτήν. Εμπιστευόμουν υποσχέσεις όπως τα Ιωάννης 7:17 και 8:31,32, και η φυσιολογική-κυριολεκτική μέθοδος ερμηνείας μού φάνηκε αληθινή μόλις την άκουσα. Ήξερα ότι ήταν η αλήθεια και αισθανόμουν ότι επρόκειτο για μια εξαιρετικά σημαντική αλήθεια.

Πιστεύω ότι η συνεπής εφαρμογή της κυριολεκτικής μεθόδου ερμηνείας οδηγεί σε μια θεολογία των οικονομιών (Dispensationalism). Συμφωνώ με την ακόλουθη δήλωση του Charles Ryrie: «Αν η απλή ή φυσιολογική ερμηνεία είναι η μόνη έγκυρη ερμηνευτική αρχή και αν εφαρμόζεται με συνέπεια, τότε θα οδηγήσει κάποιον στο να είναι "οικονομιαστής". Όσο βασική κι αν θεωρεί κανείς τη φυσιολογική ερμηνεία και όσο συνεπώς κι αν τη χρησιμοποιεί στην ερμηνεία της Γραφής, σε αυτόν ακριβώς τον βαθμό θα γίνει αναγκαστικά "οικονομιαστής".»

Το «ξεκίνημα μιας Εκκλησίας»

Χωρίς καμία αμφιβολία, το πιο αμφιλεγόμενο θέμα στην Αγία Γραφή είναι «η εκκλησία». Γύρω από αυτό γίνεται η περισσότερη διαμάχη, τόσο ανάμεσα στους «ομολογιακούς» και τους «άλλους», όσο και ανάμεσα σε εμάς τους ίδιους. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, όλοι διαφωνούν για την Εκκλησία· όχι για τον Χριστό, αλλά για την Εκκλησία. Όμως όσο περισσότερο παραμένω μέσα στον χώρο της λεγόμενης «εκκλησιαστικότητας» ή «εκκλησιανισμού», τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι μεγάλο μέρος αυτής της διαμάχης βασίζεται σε λανθασμένες ή ασαφείς αντιλήψεις.

Όπως αντιλαμβάνομαι την κατάσταση, υπάρχουν δύο βασικές έννοιες της «Εκκλησίας» που κυκλοφορούν στον κόσμο. Η πρώτη είναι η δημοφιλής αντίληψη, αυτή που παραδοσιακά αποδέχεται η πλειονότητα των ανθρώπων. Είναι η ιδέα ότι «η Εκκλησία» της Βίβλου είναι ένας θρησκευτικός θεσμός, έστω και θεϊκός. Είτε μιλήσετε με Ρωμαιοκαθολικούς, Ορθοδόξους, Μεθοδιστές, Πεντηκοστιανούς, Βαπτιστές ή με «μόνο Χριστιανούς», αυτή είναι η νοητική τους εικόνα για την «Εκκλησία». Όταν χρησιμοποιούν τη λέξη «Εκκλησία», αναφέρονται στον θρησκευτικό οργανισμό με τον οποίο είναι συνδεδεμένοι. Φυσικά πιστεύουν ότι η δική τους Εκκλησία είναι αγία, ένας θεϊκός θεσμός που ιδρύθηκε ή καθιερώθηκε από τον ίδιο τον Παντοδύναμο Θεό, και επομένως ένας θεσμός στον οποίο θα έπρεπε να ανήκουν όλοι οι Χριστιανοί.

"Μόνο εσύ έχεις δίκιο, και όλοι οι άλλοι άδικο;"

Κάποιος ρώτησε κάποτε τον Μαρτίνο Λούθηρο: "Πώς μπορείς να υποθέτεις ότι είσαι ο μόνος που καταλαβαίνει το νόημα της Γραφής; Θα έβαζες την κρίση σου πάνω από αυτή τόσων πολλών διασήμων ανδρών και θα ισχυριζόσουν ότι ξέρεις περισσότερα από όλους;"

Αν τότε είχε διατηρηθεί η «θέση της πλειοψηφίας», θα εξακολουθούσαμε να είμαστε όλοι μέρος της Ρωμαιοκαθολικής ή της Ορθόδοξης Εκκλησίας, και πολλές από τις μετέπειτα μεταρρυθμίσεις, ακόμη και εντός της Εκκλησίας, δεν θα είχαν πραγματοποιηθεί. Οι περισσότεροι στη χριστιανική κοινότητα σήμερα θα συμφωνούσαν ότι ο Λούθηρος ήταν σωστός στη στάση του απέναντι στις διδασκαλίες και τις πρακτικές της Εκκλησίας της εποχής του. Αλλά ο Λούθηρος ήταν μέρος της μειοψηφίας εκείνη την εποχή! Πώς θα μπορούσε να έχει δίκιο, και όλοι οι άλλοι λάθος;

Η Παραβολή του Εκσκαφέα

Η διδασκαλία μέσω παραβολών μπορεί να είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος παρουσίασης της αλήθειας στο μάτι του νου. Ο Ιησούς προφανώς το γνώριζε αυτό, γι’ αυτό και «ελάλησεν εις αυτούς πολλά εν παραβολαίς». Αν και δεν ισχυρίζομαι ότι ανήκω στο ίδιο επίπεδο με τον Κύριο, θέλω ωστόσο να «παίξουμε σαν να» για λίγο, με την ελπίδα να εξηγήσω καλύτερα τι έχει συμβεί στην έννοια της «εκκλησίας» του Χριστού από τους καιρούς της Καινής Διαθήκης μέχρι σήμερα. Όπως ίσως γνωρίζετε, η λέξη «εκκλησία» είναι η πιο κρίσιμη λέξη στο σύγχρονο θρησκευτικό λεξικό. Είναι επίσης και η πιο ευαίσθητη. Καμία άλλη λέξη δεν προκαλεί τόσο γρήγορα και τόσο έντονα περισσότερες αντιδράσεις. Αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι το αρχικό νόημα του όρου έχει αλλοιωθεί θεμελιωδώς λόγω της συνεχούς κακής χρήσης. Ίσως μια απλή, λαϊκή αναλογία βοηθήσει να φανεί τι έχει συμβεί.