Έχει σχέση το σώμα με την αμαρτία;

Το εδάφιο του Παύλου «δαμάζω το σώμα μου και το δουλαγωγώ, μήπως, ενώ κήρυξα σε άλλους, εγώ γίνω αδόκιμος» (Α΄ Κορινθίους 9:27) συχνά χρησιμοποιείται για να υποστηριχθεί ότι το σώμα είναι από μόνο του κάτι κακό ή εγγενώς αμαρτωλό. Όμως, μέσα στο συνολικό πλαίσιο της Καινής Διαθήκης, ο Παύλος δεν διδάσκει κάτι τέτοιο.

Η Βίβλος ποτέ δεν παρουσιάζει το σώμα ως κακό από τη δημιουργία του. Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο σωματικό και χαρακτήρισε τη δημιουργία Του «πολύ καλή» (Γένεση 1:31). Επιπλέον:
* ο Χριστός προσέλαβε πραγματικό ανθρώπινο σώμα,
* έζησε χωρίς αμαρτία,
* αναστήθηκε σωματικά,
* και οι πιστοί αναμένουν ανάσταση σώματος.

Ο Ιησούς χτίζει την Εκκλησία Του!

«…και επάνω σ’ αυτή την πέτρα θα κτίσω την εκκλησία μου· και οι πύλες του άδη δεν θα υπερισχύσουν εναντίον της» (Ματθαίος 16:18β).

Δεν υπάρχει κανένα «καινούργιο» πράγμα που πρέπει να φανεί, να ειπωθεί ή να γίνει: ο Ιησούς, ο Βράχος, οικοδομεί την Εκκλησία Του πάνω στα θεμέλια του Εαυτού Του.  Συγκεντρώνει πιστά τις ζωντανές πέτρες μαζί και τις συναρμολογεί σε μια όμορφη κατασκευή από χρυσό, ασήμι και πολύτιμες πέτρες (Α' Πέτρου 2:4-9· Α' Κορινθίους 3:9- 17).

Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με την Εκκλησία! Δηλαδή, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με την Εκκλησία που ο Ιησούς οικοδομεί, γιατί υπάρχουν κι εκείνοι που  ακολουθούν τα δικά τους ...οικοδομικά προγράμματα και σχέδια, και τα αποκαλούν «εκκλησία». Ο Ιησούς συγκεντρώνει τους αγίους μαζί σε ένα πνευματικό οίκο. Το  πρόβλημα είναι ότι ορισμένα πράγματα στα οποία έχουμε καταλήξει να πιστεύουμε ότι είναι «εκκλησία», δεν είναι απαραίτητα η Εκκλησία. Αν και δεν υπάρχει κανένα  πρόβλημα με την Εκκλησία, ό,τι ονομάζεται «Εκκλησία» δεν είναι Εκκλησία. Τι είναι λοιπόν η Εκκλησία;

Ο δρόμος της προόδου: "Λογίζεσθε εαυτούς" (1ο)

Η σχέση ανάμεσα στο "λογίζεσθε" και το "γινώσκοντες"
Ερχόμαστε τώρα σ' ένα θέμα για το οποίο υπάρχει πολλή σύγχυση στο μυαλό των πιστών. Το θέμα αφορά στα όσα επακολουθούν τη γνώση για την οποία μιλάει το Ρωμαίους 6:6: "γνωρίζοντας τούτο, ότι ο παλιός μας άνθρωπος συσταυρώθηκε". Θα πρέπει κατ' αρχήν να προσέξουμε τη διατύπωση του εδαφίου. Το πιο σημαντικό είναι ο χρόνος του ρήματος, ο αόριστος, γιατί τοποθετεί το γεγονός εκεί πίσω στο παρελθόν. Είναι ο χρόνος του τετελεσμένου γεγονότος, αυτού που μια και καλή ολοκληρώθηκε. Το έργο έγινε και δεν μπορεί να ξεγίνει. Ο παλιός μας άνθρωπος σταυρώθηκε μια για πάντα, μαζί με τον Χριστό. Αυτό είναι το πράγμα που πρέπει να μάθουμε.

Η σύγχρονη γλωσσολαλιά και το βιβλικό πρότυπο: Μια αναγκαία σύγκριση

Το ερώτημα δεν είναι αν ο Θεός μπορεί να ενεργήσει υπερφυσικά.
Το ερώτημα είναι: Ταυτίζεται η σύγχρονη εμπειρία με το βιβλικό φαινόμενο;

Για να απαντήσουμε, πρέπει να συγκρίνουμε χαρακτηριστικά.

1. Το βιβλικό πρότυπο
Α. Αναγνωρίσιμες γλώσσες
Στην Πεντηκοστή (Πράξεις 2):
* Οι γλώσσες ήταν κατανοητές από παρόντες ακροατές.
* Αναφέρονται συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές, εθνότητες και διάλεκτοι.
* Το θαύμα, ως εκπλήρωση της προφητείας του Ιωήλ, είχε πρακτικό επικοινωνιακό σκοπό.

Μια βολική λατρεία

«Έτσι ο βασιλιάς (Ιεροβοάμ) σκέφτηκε και κατασκεύασε δύο χρυσά μοσχάρια και είπε στον λαό: «Αρκετά μέχρι τώρα ανεβαίνατε στην Ιερουσαλήμ. Νάτοι, εδώ είναι οι  θεοί σας, Ισραηλίτες, που σας έβγαλαν από την Αίγυπτο!» (Α' Βασιλέων 12:28 - ΕΒΕ).

Έτσι ξεκινά η θλιβερή ιστορία της πτώσης του Ισραήλ από ιερού λαού σε ένα έθνος ειδωλολατρών. Πώς γίνεται, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα μετά την ολοκλήρωση  του Ναού στην Ιερουσαλήμ, το Ισραήλ να μπορέσει να παρασυρθεί;

Υπάρχει μια προφητική εφαρμογή στην τρέχουσα κατάστασή μας. Αυτά τα πράγματα είναι γραμμένα ως παράδειγμα για εμάς, επομένως ας δούμε αυτήν την καθοριστική  στιγμή στην ιστορία του Ισραήλ και τι διδάγματα μπορούμε να αντλήσουμε.

Ο δρόμος της προόδου: "Γινώσκοντες" (2ο)

Η Θεία αποκάλυψη απαραίτητη για τη γνώση
Στο προηγούμενο σημείωμα είχαμε μελετήσει το εδάφιο "γνωρίζοντας (πρωτ.: γινώσκοντες) τούτο, ότι ο παλιός μας άνθρωπος συσταυρώθηκε" (Ρωμ. 6:6) - το γεγονός ότι ο Θεός θεωρεί πως η συσταύρωσή μας με τον Χριστό έγινε ήδη στο παρελθόν. Τώρα λοιπόν θα εξετάσουμε τη σημασία που έχει η θεϊκή αποκάλυψη στο να κατανοήσουμε το γεγονός αυτό.

Η σωστή χριστιανική ζωή πρέπει να αρχίσει μ' ένα πολύ συγκεκριμένο "γινώσκοντες" που δεν είναι απλώς το να ξέρουμε κάτι για την αλήθεια, ούτε το να καταλάβουμε κάποια σημαντική δογματική διδασκαλία. Δεν είναι διανοητική γνώση κατά κανένα τρόπο, αλλά άνοιγμα των ματιών της ψυχής μας για να δούμε τι έχουμε εν Χριστώ.

Το χάρισμα των γλωσσών: ανθρώπινες ή “ουράνιες”;

Πολλοί αγαπητοί αδελφοί και αδελφές έχουν ζήσει έντονες πνευματικές εμπειρίες που συνδέονται με τη γλωσσολαλιά. Για κάποιους, υπήρξε στιγμή βαθιάς προσευχής, απελευθέρωσης ή ανανέωσης. Αυτές οι εμπειρίες δεν πρέπει να απορρίπτονται ελαφρά τη καρδία.

Ωστόσο, η Εκκλησία δεν θεμελιώνεται στην εμπειρία, αλλά στον αποστολικό λόγο. Γι’ αυτό και κάθε πνευματικό φαινόμενο — όσο ευλογημένο κι αν φαίνεται — χρειάζεται να εξετάζεται υπό το φως της Γραφής.

Η συζήτηση περιστρέφεται κυρίως γύρω από δύο βιβλικά σώματα κειμένων:

«Συνέρχεστε όχι για το καλύτερο»

«Kαι ενώ το παραγγέλλω τούτο, δεν σας επαινώ, δεδομένου ότι συνέρχεστε όχι για το καλύτερο, αλλά για το χειρότερο» (Α' Κορινθίους 11:17).

Ο Ιησούς έκανε σαφές ότι «όπου είναι δύο ή τρεις συγκεντρωμένοι στο όνομά μου, εκεί είμαι εγώ ανάμεσά τους.» (Ματθαίος 18:20). Μόνο δύο ή τρεις!

Ευχαριστώ και δοξάζω τον Θεό που ο Ιησούς δεν είπε: «Όπου είναι δύο ή τρεις ΧΙΛΙΑΔΕΣ συγκεντρωμένοι, εκεί είμαι εγώ ανάμεσά τους». Δεν είπε: «Όπου είναι δύο ή  τρεις ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ συγκεντρωμένοι, εκεί είμαι εγώ ανάμεσά τους». Και δεν είπε: «Όπου είναι δύο ή τρεις ΔΕΚΑΔΕΣ συγκεντρωμένοι, εκεί είμαι εγώ ανάμεσά τους».

Ο δρόμος της προόδου: "Γινώσκοντες"

Η παλιά μας ιστορία τελειώνει με τον Σταυρό, η καινούργια μας ιστορία αρχίζει με την ανάσταση. "...αν κάποιος είναι εν Χριστώ, είναι καινούργιο κτίσμα· τα αρχαία πέρασαν, δείτε, τα πάντα έγιναν καινούργια" (Β' Κορινθίους 5:17). Ο Σταυρός βάζει τέλος στην πρώτη δημιουργία, και μέσα από τον θάνατο προκύπτει μια νέα δημιουργία "εν τω Χριστώ", που είναι "ο δεύτερος άνθρωπος". Αν είμαστε "εν τω Αδάμ", όλα όσα υπάρχουν στον Αδάμ εμφανίζονται αναγκαστικά και σε μας. Γίνονται δικά μας χωρίς να το θέλουμε, γιατί δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτε για να τα αποκτήσουμε. Δεν χρειάζεται να το αποφασίσουμε για να ξεσπάσουμε σε θυμό ή να πέσουμε σε οποιαδήποτε άλλη αμαρτία. Η αμαρτία έρχεται στη ζωή μας αβίαστα και παρά τη θέλησή μας. Και με ανάλογο τρόπο, αν είμαστε "εν Χριστώ", όλα όσα υπάρχουν στον Χριστό έρχονται στη ζωή μας "δωρεάν και κατά χάριν", χωρίς προσπάθεια από την πλευρά μας αλλά στο έδαφος της απλής πίστης.

Το «βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος» και η γλωσσολαλιά

Το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος γίνεται κατά την αναγέννηση του ανθρώπου ή αποτελεί δεύτερη εμπειρία που συνοδεύεται με γλωσσολαλιά σε άγνωστες (μη ανθρώπινες) γλώσσες;

Το ερώτημα αυτό βρίσκεται στον πυρήνα της διαφοράς ανάμεσα στην κλασική Ευαγγελική θεολογία και στο Πεντηκοστιανό/Χαρισματικό ρεύμα.

Ας δούμε συνοπτικά τις δύο βασικές θέσεις και τα βιβλικά δεδομένα.

Η μέθοδος του Θεού για απελευθέρωση από την αμαρτία

Όπως ξέρουμε, ο Θεός καλεί τους πιστούς σε μια άγια ζωή. Όταν όμως προσπαθήσουμε να ζήσουμε μια τέτοια ζωή, ο εαυτός μας μας προδίδει. Η κληρονομημένη δύναμη της αμαρτίας που βρίσκεται μέσα μας αρνείται να ευαρεστήσει τον Θεό. Το πρόβλημά μας λοιπόν είναι η αμαρτωλή μας φύση μάλλον παρά οι πράξεις μας - το τι είμαστε και όχι τι κάνουμε.

Είναι ολοφάνερο ότι είναι θέλημα Θεού, καθώς γνωρίζουμε τις πνευματικές αλήθειες, να οδηγηθούμε στην πρακτική μας απελευθέρωση από την αμαρτία. Ο Απ. Παύλος το λέει αρκετά ξεκάθαρα, όταν αρχίζει το έκτο κεφάλαιο της προς Ρωμαίους με την ερώτηση: "Θα επιμένουμε λοιπόν στην αμαρτία;" Και τον πιάνει ρίγος στη σκέψη και μόνο: "Μη γένοιτο!", αναφωνεί. Πώς θα μπορούσε ένας άγιος Θεός να είναι ευχαριστημένος με το να έχει παιδιά όχι άγια, παγιδευμένα στην αμαρτία; Και επομένως, "εμείς που πεθάναμε ως προς την αμαρτία, πώς θα ζήσουμε πλέον μέσα σ' αυτή;" (Ρωμ. 6:2). Ο Θεός λοιπόν ασφαλώς έχει προετοιμάσει τον αποτελεσματικό τρόπο για να ελευθερωθούμε από την κυριαρχία της αμαρτίας.

Το «μυστικό» της νίκης ενάντια στην αμαρτία

«Τι γίνεται με τον αγώνα ενάντια στην αμαρτία; Υποτίθεται ότι πρέπει κι εκεί απλώς να αναπαυόμαστε στο τετελεσμένο έργο του Χριστού;» Ειλικρινά, καταλαβαίνω γιατί πολλοί άνθρωποι το ρωτούν αυτό, επειδή τόσοι πολλοί πιστοί έχουν διδαχθεί ότι η χριστιανική ζωή αφορά κυρίως στο να πολεμούν συνεχώς τον εαυτό τους, να φοβούνται την αποτυχία και να εξαντλούνται προσπαθώντας να γίνουν αποδεκτοί από τον Θεό. Όμως το ευαγγέλιο αποκαλύπτει κάτι πολύ βαθύτερο και πολύ ομορφότερο από τον διαρκή αγώνα και την προσπάθεια (Ματθαίος 11:28-30).

Η χριστιανική μαθητεία στην οικονομία της χάρης

Τα τελευταία χρόνια, σε ορισμένους Προτεσταντικούς κύκλους ακούγεται η άποψη ότι «σήμερα — στην οικονομία της χάρης — δεν υπάρχει χριστιανική μαθητεία». Το επιχείρημα συνήθως είναι απλό: αφού ο απόστολος Παύλος δεν χρησιμοποιεί τη λέξη «μαθητής» στις επιστολές του, τότε η εντολή του Χριστού «μαθητεύσατε» θεωρείται ότι ανήκει σε προηγούμενη οικονομία και δεν δεσμεύει τη σημερινή Εκκλησία.

Το επιχείρημα αυτό, όμως, δεν αντέχει σε προσεκτική βιβλική εξέταση. Η απουσία μιας λέξης δεν συνεπάγεται την απουσία της έννοιας. Η θεολογία της Καινής Διαθήκης δεν οικοδομείται σε μεμονωμένους όρους, αλλά σε δομικά μοτίβα διδασκαλίας, σχέσης και αποστολής. Και στις παύλειες επιστολές η μαθητεία όχι μόνο υπάρχει, αλλά αποτελεί οργανικό στοιχείο της εκκλησιολογίας.

Ο σταυρός του Χριστού και η κληρονομικότητα της αμαρτίας

Η Επιστολή προς Ρωμαίους μπορεί να χωριστεί σε δύο μέρη, στα οποία εξετάζονται τα δύο στάδια της χριστιανικής ζωής: η αρχική μας συμφιλίωση με τον Θεό στο πρώτο μέρος και η πορεία μας σε άγια ζωή στο δεύτερο.

Στα δύο μέρη της Επιστολής αναφέρονται δύο όψεις της Ανάστασης του Χριστού, στα κεφάλαια 4 και 6 αντίστοιχα. Στο Ρωμ. 4:25 αναφέρεται ότι η Ανάσταση έχει σχέση με τη δικαίωσή μας: "Ο Ιησούς, ο Κύριός μας, παραδόθηκε για τις αμαρτίες μας και αναστήθηκε για τη δικαίωσή μας". Εδώ το θέμα που εξετάζει η Γραφή είναι το πώς μπορούμε να σταθούμε μπροστά στον Θεό. Αλλά στο Ρωμαίους 6:4 η ανάσταση μνημονεύεται με την έννοια ότι μας χαρίζει καινούργια ζωή και μας δίνει τη δύναμη για μια νέα πορεία: "...καθώς ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς με τη δόξα του Πατέρα, έτσι κι εμείς να περπατήσουμε σε μια νέα ζωή". Εδώ το θέμα που μπαίνει μπροστά μας είναι η συμπεριφορά.

Τα πλεονεκτήματα της μικρής εκκλησιαστικής σύναξης

Το αντίδοτο στην ευαγγελική εμμονή με το μοντέλο «όσο μεγαλύτερο τόσο καλύτερο» στην οργάνωση της εκκλησίας, είναι οι «μικρές» εκκλησίες. Δεν πρόκειται για μια πανάκεια που θεραπεύει όλα τα προβλήματα της σημερινής εκκλησίας· ωστόσο, αποτελεί την αρχή μιας συζήτησης που μπορεί — με τη βοήθεια του Θεού — να οδηγήσει σε αναγκαία μεταρρύθμιση. — Robert Millar, ποιμένας, Β. Ιρλανδία

Γνωρίζετε ότι κάθε επιστολή προς εκκλησία στην Καινή Διαθήκη γράφτηκε για μια παράνομη συνάθροιση πιστών που συναντιόταν κρυφά σε ιδιωτικό σπίτι (συνήθως με ποιμένες που εργάζονταν και σε κοσμικό επάγγελμα); Η εκκλησιολογία που παρουσιάζεται στις επιστολές σχεδιάστηκε έτσι ώστε να μαθητεύει ανθρώπους σε μικρότερα περιβάλλοντα, με δι-επαγγελματική ηγεσία.

Γιατί να μη κηρύττει μια γυναίκα στην εκκλησία;

«Γυνὴ ἐν ἡσυχίᾳ μανθανέτω ἐν πάσῃ ὑποταγῇ· γυναικὶ δὲ διδάσκειν οὐκ ἐπιτρέπω, οὐδὲ αὐθεντεῖν ἀνδρός, ἀλλ' εἶναι ἐν ἡσυχίᾳ. Ἀδὰμ γὰρ πρῶτος ἐπλάσθη, εἶτα Εὔα· καὶ ᾿Αδὰμ οὐκ ἠπατήθη, ἡ δὲ γυνὴ ἀπατηθεῖσα ἐν παραβάσει γέγονε» (Α΄ Τιμόθεο 2:11–14).

Ο απόστολος Παύλος δίνει δύο λόγους — και δεν είναι οι μόνοι — για τους οποίους περιορίζει το διδακτικό και διοικητικό έργο της εκκλησίας σε πνευματικά κατάλληλους άνδρες.

Το αίμα του Ιησού Χριστού και η αντιμετώπιση του κατήγορου

Είχαμε αναφέρει στο προηγούμενο ότι η αμαρτία δρα στη ζωή μας σε τρεις κατευθύνσεις: δημιουργεί έχθρα με τον Θεό, βάζει αίσθημα ενοχής μέσα στη συνείδησή μας και δίνει αφορμή στον Σατανά να μας κατηγορήσει. Είδαμε ήδη πώς αντιμετωπίζονται οι δύο πρώτες συνέπειες της αμαρτίας με τη δύναμη του αίματος του Ιησού Χριστού. Σ' αυτό το σημείωμα θα δούμε πώς αντιμετωπίζεται η τρίτη συνέπεια, οι κατηγορίες του Σατανά εναντίον μας.

Οι κατηγορίες είναι για τον Σατανά η πιο προσφιλής του μέθοδος για να μας κάνει να λυγίσουμε. Παρουσιάζεται στον Θεό για να κατηγορήσει τους πιστούς, όπως φαίνεται στο βιβλίο του Ιώβ (1:9-11, 2:4,5) και στην Αποκάλυψη (12:10). Και έρχεται ακόμη και σ' εμάς και μας κατηγορεί για τις πτώσεις μας, προσπαθώντας να μας ρίξει στην απελπισία.

Το αντίδοτο στην αποθάρρυνση του πιστού

Αυτή η αρχή φαίνεται να ισχύει σχεδόν σε κάθε τομέα της ζωής: Οι πιο βαθιές και ικανοποιητικές χαρές που βιώνουμε, πραγματοποιούνται κυρίως μέσα από αντιξοότητες και αγώνα, ενώ φτωχές, ανθυγιεινές, επιφανειακές χαρές μπορούν να αποκτηθούν χωρίς πολλή προσπάθεια. Οι αληθινά πλήρεις χαρές συνήθως απαιτούν επίμονη και κοπιαστική επιδίωξη.

Μια άλλη παρόμοια αρχή επίσης φαίνεται να ισχύει: Όταν η επιδίωξη μιας βαθιάς χαράς μετακινείται από μια εμπνευσμένη ιδέα στο να χρειάζεται πραγματικά να κοπιάσουμε γι’ αυτήν, τότε η ανταμοιβή ξαφνικά χάνει μέρος της ελκυστικότητάς της. Γι’ αυτό συχνά χρειάζεται να επιδιώκουμε επίμονα μια πλήρη χαρά ακόμα κι όταν δεν το αισθανόμαστε.

Πώς μπορώ να πω ότι έχω πραγματικά σωθεί; (βίντεο)

Πολλοί Χριστιανοί ζουν μέσα στην ένταση ανάμεσα στην ενοικούσα αμαρτία και στον προοδευτικό αγιασμό τους. Πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό, αν έχουμε πραγματικά αναγεννηθεί; Ένα μήνυμα παρηγοριάς αλλά και προειδοποίησης από τον John Piper.

«Σάρκα»: Οι 3 διαφορετικές έννοιες στην Καινή Διαθήκη

Η λέξη «σάρκα» στην Καινή Διαθήκη είναι μία από τις πιο παρεξηγημένες έννοιες, καθώς η Γραφή χρησιμοποιεί τον όρο με διαφορετικούς τρόπους, ανάλογα με τα συμφραζόμενα.

Η λέξη «σάρκα» μπορεί να δηλώνει:
1. Τον άνθρωπο ως θνητό ον
2. Το φυσικό σώμα
3. Τον παλαιό, εγωκεντρικό άνθρωπο που ζει ανεξάρτητα από τον Θεό

Η σωστή διάκριση είναι σημαντική, γιατί διαφορετικά μπορεί να οδηγηθούμε είτε σε παρερμηνείες είτε σε ακραίες αντιλήψεις για το σώμα, την αμαρτία και την πνευματική ζωή.