Ισραήλ και Εκκλησία: Τρεις διαφορετικές θεϊκές οδηγίες ζωής

Πέρα και ανεξάρτητα από το αποκαλυμμένο θέλημα του Θεού, όπως αυτό καταγράφεται για παλαιότερες εποχές, η Αγία Γραφή εκθέτει εκτενώς τρεις διακριτές και πλήρεις θεϊκές οδηγίες που ρυθμίζουν την ανθρώπινη συμπεριφορά. Καμία από αυτές τις οδηγίες δεν απευθύνεται στους αγγέλους ούτε στους Εθνικούς ως τέτοιους. Δύο απευθύνονται στον Ισραήλ — η μία στην παρελθούσα εποχή, γνωστή ως Μωσαϊκός Νόμος, και η άλλη στη διατύπωση των όρων εισόδου και της απαιτούμενης διαγωγής μέσα στη Μεσσιανική βασιλεία, όταν αυτή εγκαθιδρυθεί στη γη. Η τρίτη απευθύνεται στους Χριστιανούς και παρέχει θεϊκή καθοδήγηση στη σημερινή εποχή για τον επουράνιο λαό, ο οποίος ως προς τη θέση του έχει ήδη τελειοποιηθεί εν Χριστώ Ιησού.

Η Θεία Χάρη προς τον Ισραήλ και τους Χριστιανούς — Οι διαφορές

Μια αληθινή θρησκεία συνίσταται σε μια συγκεκριμένη σχέση, με τις αντίστοιχες ευθύνες της, που έχει θεσπιστεί θεϊκά μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Δεν υπάρχει αποκάλυψη κάποιας διακριτής σχέσης που να έχει θεσπιστεί είτε μεταξύ Θεού και αγγέλων είτε μεταξύ Θεού και Εθνικών, η οποία να φέρει τα χαρακτηριστικά μιας αληθινής θρησκείας· όμως ο Θεός έχει εισέλθει σε σχέση με τον Ιουδαίο, γεγονός που καταλήγει στον Ιουδαϊσμό — ή σε αυτό που ο απόστολος Παύλος προσδιορίζει ως «τη θρησκεία των Ιουδαίων» (Πράξ. 26:5· Γαλ. 1:13· πρβλ. Ιακ. 1:26,27) — και με τον Χριστιανό, γεγονός που καταλήγει στον Χριστιανισμό, ή σε αυτό που οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης αποκαλούν «την πίστη» (Ιούδα 1:3) και «την οδό αυτή» (Πράξ. 9:2· 22:4· πρβλ. 18:26· Β΄ Πέτρ. 2:2).

Η χάρη Μου είναι αρκετή

Πολλοί πιστοί παραθέτουν τα λόγια, «Η χάρη Μου σου αρκεί», αλλά λίγοι σταματούν για να αναρωτηθούν γιατί ο Κύριος το είπε, σε ποιον το είπε και τι αποδεικνύει αυτό για τον τρόπο με τον οποίο εργάζεται ο Θεός σήμερα. Η φράση προέρχεται από τη μαρτυρία του Παύλου στη Β΄ Κορινθίους κεφ. 12, όπου ο Παύλος εξηγεί ότι του είχε δοθεί «ένα αγκάθι στη σάρκα» και ότι παρακάλεσε τον Κύριο τρεις φορές να απομακρυνθεί (Β΄ Κορινθίους 12:7,8). Η απάντηση δεν ήταν η απελευθέρωση από το αγκάθι. Η απάντηση ήταν μια αποκάλυψη της λειτουργικής αρχής της παρούσας οικονομίας. «Και μου είπε: Aρκεί σε σένα η χάρη μου· επειδή, μέσα σε αδυναμία, η δύναμή μου φανερώνεται τέλεια.» (Β΄ Κορινθίους 12:9α). Αυτή η πρόταση δεν είναι ένα παρακινητικό σύνθημα. Είναι η εξήγηση του Κυρίου ότι, στη διακονία του Παύλου και στη διδασκαλία που του εμπιστεύθηκε, ο Θεός αναδεικνύει την επάρκεια της χάρης και τη δύναμη του Χριστού μέσα από την αδυναμία, αντί να αποδεικνύει τη δύναμή Του αφαιρώντας κάθε δυσκολία κατ’ απαίτηση.

Ο Θεός είναι ο απόλυτος Φονταμενταλιστής!

Αυτό που ονομάζεται Χριστιανική θρησκεία/Χριστιανισμός/Χριστιανοσύνη (σε όλες σχεδόν τις εκφάνσεις του), αυτό το υβρίδιο "Ιουδαϊσμού" και "ελληνικού ανθρωπισμού" που αρέσκεται να χρησιμοποιεί ανεπίγνωστα το όνομα του Χριστού, διακατέχεται από τόση αγνωσία αλλά και εχθρότητα (μίσος, πιο σωστά) για το Ευαγγέλιο του Θεού, όση διακατείχε τους Ιουδαίους (τον τότε "λαό του Θεού") για το πρόσωπο του Χριστού κατά σάρκα! Λυπάμαι αν αυτή η διαπίστωση σοκάρει κάποιους, αλλά εύχομαι ειλικρινά να τους δοθεί η δυνατότητα να την επαληθεύσουν, διότι αυτό θα ισοδυναμεί και με την πραγματική σωτηρία τους αντί για τα θρησκευτικά υποκατάστατά της, που οδηγούν στην απώλεια...

Ορθοδοξία: Τα δογματικά σφάλματα και σύγκριση με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία

Η Ορθοδοξία είναι μία από τις αρχαιότερες μεγάλες χριστιανικές παραδόσεις στον κόσμο, γνωστή για την αρχαία λειτουργία της, τη μυστηριακή λατρεία, τις εικόνες και την έμφαση στη συνέχεια με τους πρώτους αιώνες μετά τους αποστόλους. Δεν αποτελεί έναν ενιαίο, κεντρικά οργανωμένο θεσμό υπό έναν παγκόσμιο ηγέτη όπως ο Ρωμαιοκαθολικισμός, αλλά μία κοινωνία αυτοδιοικούμενων εκκλησιαστικών δικαιοδοσιών, που συνήθως αποκαλούνται αυτοκέφαλες εκκλησίες και συχνά συνδέονται με έθνη ή γεωγραφικές περιοχές. Η Ορθοδοξία παρουσιάζει επίσης τον εαυτό της ως φύλακα της αρχικής πίστης μέσω της Ιερής Παράδοσης, της επισκοπικής διαδοχής και των δογματικών αποφάσεων των πρώτων Οικουμενικών Συνόδων.

Αφαιρώντας θρησκευτικές αλυσίδες

Αν θέλεις αιώνια ζωή και ειρήνη, τότε χρειάζεται να ελευθερωθείς από τις θρησκευτικές αλυσίδες της αμαρτίας, του νόμου, της σάρκας και του κόσμου. Αυτό το μάθημα διδάσκει πώς η χάρη του Θεού σπάζει τις θρησκευτικές αλυσίδες μέσω της πίστης στο ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού.

Το Περίγραμμα με εδάφια και Διαφορές χάρης και θρησκείας

Η οικονομία της χάρης

Ο Kevin Sadler εξηγεί το πώς αυτό που πιστεύουμε επηρεάζει τη συμπεριφορά μας, και πώς να ορθοτομούμε τον λόγο του Θεού ώστε να γνωρίζουμε τι έχει γραφτεί για εμάς σήμερα και πώς να το εφαρμόζουμε στη ζωή μας.

Η "μητέρα" όλων των ...πλανών

Η "μητέρα" όλων των πλανών λέγεται "θρησκεία" - της "Βιβλικής" καθόλου μη εξαιρουμένης!

Από αυτήν απορρέουν τόσο οι επιμέρους πλάνες που μαστίζουν ακόμα και τους πιστούς και αγίους, όσο και οι "ηχηρές" πνευματικές αποτυχίες της Εκκλησίας (όπως π.χ. το γεγονός ότι οι τέσσερις στους πέντε - σπάνιοι άλλωστε πια - "κατηχούμενοι" των εκκλησιών αποτυγχάνουν να ριζώσουν σε αυτές!).

Ποια είναι, όμως, συγκεκριμένα, η ταυτότητα αυτής της "θρησκείας" - και δη της "χριστιανικής" (για λόγους, τόσο οικονομίας, όσο και ευνόητους, θα περιοριστούμε εδώ στη μελέτη ειδικά της "Βιβλικής");

Ποιος είναι ο σκοπός της Εκκλησίας

Υπάρχουν εκατοντάδες βιβλία που μιλούν για τον σκοπό ή τη λειτουργία μιας εκκλησίας. Όμως, για να βρούμε τη βιβλική λειτουργία της εκκλησίας, πρέπει να συμβουλευτούμε τη Βίβλο, με ορθοτόμηση.

Η εκκλησία είναι η σύναξη των αγίων του Θεού, και στη σημερινή οικονομία είμαστε η εκκλησία που είναι γνωστή στη Βίβλο ως το σώμα του Χριστού.

Σε αντίθεση με την κοινή αντίληψη, η συνάθροιση ως εκκλησία δεν πρέπει να αποτελεί το επίκεντρο κάθε χριστιανικής δραστηριότητας. Το επίκεντρο της διακονίας μας πρέπει να είναι η διακονία προς εκείνους που στερούνται  το ένδοξο φως του ευαγγελίου (Β΄ Κορ. 4:1-6). Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι και μέσα στα κτίρια των εκκλησιών που δεν το έχουν, αλλά υπάρχουν πολύ περισσότεροι έξω από αυτά.

"Σώσον Κύριε τον λαόν Σου... "

Το 1988, έκαναν το δισκογραφικό ντεμπούτο τους οι Milli Vanilli, δημιουργία του επιτυχημένου μουσικού παραγωγού Φρανκ Φάριαν (Boney M), ο οποίος προσέλαβε δυο χορευτές και μοντέλα ως τραγουδιστές του συγκροτήματος, ενώ άλλοι τραγουδιστές είχαν ηχογραφήσει τα τραγούδια. Το συγκρότημα γνώρισε τεράστια επιτυχία, κερδίζοντας ακόμη κι ένα βραβείο Grammy, με τα δύο μοντέλα να απολαμβάνουν παγκόσμια δημοσιότητα και αναγνώριση.

Ωστόσο, κατά τη διάρκεια μιας "ζωντανής" εμφάνισης, ένα τεχνικό πρόβλημα στο πλέι-μπακ αποκάλυψε ότι δεν τραγουδούσαν οι ίδιοι, οδηγώντας τον Φάριαν να παραδεχτεί την απάτη. Το βραβείο Grammy αφαιρέθηκε και η φήμη τους κατέρρευσε. Χαρακτηρίστηκε ως η μεγαλύτερη απάτη στην ιστορία της μουσικής βιομηχανίας, αφήνοντας το κοινό και τους κριτικούς απογοητευμένους από την αποκάλυψη της αλήθειας πίσω από την επιτυχία των Milli Vanilli.

Πώς να διαβάζετε την Αγία Γραφή με διάκριση (βίντεο)

Υπάρχουν διαφορές στη Βίβλο. Πώς θα τις ερμηνεύσετε; Μάθετε περισσότερα σε αυτό το μάθημα του Justin Johnson.


Πώς μπορείτε να βάλετε ελληνικούς υποτίτλους στο βίντεο: Κάτω δεξιά, πατάτε το ορθογώνιο (Υπότιτλοι). Μετά, πατάτε το σήμα με τον τροχό (Ρυθμίσεις) > Υπότιτλοι > Αυτόματη Μετάφραση και επιλέγετε Ελληνικά. Η μετάφραση έχει αρκετά προβλήματα, αλλά νόημα ...βγαίνει.

Το Περίγραμμα της διδασκαλίας:

Τι είναι η Εκκλησία;

Η εκκλησία είναι πάντοτε η σύναξη των αγίων του Θεού σε κάθε συγκεκριμένη εποχή. Στη Βίβλο, η εκκλησία δεν είναι ποτέ ένα κτίριο. Η σύναξη, δηλαδή οι άγιοι, μπορεί να συναντιούνται σε ένα σπίτι, σε ένα γκαράζ, σε ένα κτίριο γραφείων ή σε μια αυλή, και η ομάδα εξακολουθεί να είναι η εκκλησία του Θεού. Είναι πάντοτε μια ομάδα πιστών ή αγίων.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας, ο λαός και ο σκοπός της εκκλησίας αλλάζουν, καθώς ο Θεός αποκάλυπτε προοδευτικά τα σχέδια και τους σκοπούς Του. Ακολουθούν μερικά παραδείγματα εκκλησιών που περιγράφει η Βίβλος:

5 πράγματα που πέτυχε η Ανάσταση του Χριστού

Η σωματική ανάσταση του Χριστού αποτελεί θεμελιώδη λίθο του Χριστιανισμού. Με άλλα λόγια, καθορίζει την ίδια τη χριστιανική πίστη. Χωρίς αυτήν, δεν μπορεί κανείς να θεωρηθεί Χριστιανός (Α΄ Κορ. 15:14).

Ίσως αυτό να ακούγεται κατηγορηματικό, αλλά το να πούμε κάτι λιγότερο θα υποτιμούσε τα επιτεύγματα της ανάστασης του Χριστού. Γιατί, όμως, ο Χριστιανισμός εξαρτάται τόσο πολύ από την ανάσταση του Χριστού; Τι σημαίνει αυτό για εμάς;

Ας δούμε πέντε από τα σημαντικότερα επιτεύγματά της:

O "μικρός Χριστούλης"

Παραμονή Χριστουγέννων, κάμποσα χρόνια πριν. Στη "λειτουργία" μιας τοπικής ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, μαζί μ' έναν φίλο του (υποψήφιοι ...μοναχοί τότε!). Ο χώρος γεμάτος κόσμο και θρησκευτική κατάνυξη που τονίζεται από τους επιβλητικούς ήχους του εκκλησιαστικού οργάνου και τις υπέροχες φωνές της χορωδίας. Καθώς πλησιάζουν μεσάνυχτα, η αναμονή μεγαλώνει. Όλοι περιμένουν τη γέννηση του "μικρού Χριστούλη"...

Ποιο είναι και τι επιτελεί το ευαγγέλιο στη ζωή μας

Σε ένα από τα πιο συγκλονιστικά αποσπάσματα ολόκληρης της Αγίας Γραφής, ο Απόστολος Παύλος έρχεται αντιμέτωπος με τον θάνατο, αυτόν τον υπέρτατο εχθρό της ανθρωπότητας, διακηρύσσοντας με σθένος τα χαρμόσυνα νέα: ο Ιησούς θριαμβεύει και σε αυτόν τον τομέα, όπως και σε όλους τους άλλους. Στα εναρκτήρια εδάφια του 15ου κεφαλαίου της Α' Προς Κορινθίους Επιστολής, ο Παύλος μάς δείχνει πώς η ανάσταση του σώματος αποτελεί θεμελιώδη λίθο της χριστιανικής πίστης· είναι αναπόσπαστο κομμάτι του ευαγγελίου. Ιδού τα λόγια του: 

«Αδελφοί, σας θυμίζω το χαρμόσυνο μήνυμα που σας έφερα με το κήρυγμά μου. Αυτό το μήνυμα το δεχτήκατε, σ’ αυτό παραμείνατε σταθεροί, μ’ αυτό και σώζεστε, αν βέβαια μένετε προσκολλημένοι σ’ αυτό, με το νόημα που σας το κήρυξα· εκτός εάν μάταια πιστέψατε. Σας παρέδωσα τη διδασκαλία που είχα κι εγώ παραλάβει και που έχει πρωταρχική σημασία: ότι δηλαδή ο Χριστός πέθανε, σύμφωνα με τις Γραφές, για τις αμαρτίες μας· ότι τάφηκε και ότι, σύμφωνα με τις Γραφές αναστήθηκε την τρίτη ημέρα.» (Α' Κορινθίους 15:1-4)

Τι είναι αυτό που "έχει την πρωταρχική σημασία" (και το απορρίπτει ο "Χριστιανισμός")

"Παρέδωκα γαρ υμίν ΕΝ ΠΡΩΤΟΙΣ ό και παρέλαβον..." (Α' Κορινθίους 15:3α)   

Ευαγγέλιο και Αγία Γραφή
Όλη η Αγία Γραφή εδράζεται και περιστρέφεται γύρω από το Ευαγγέλιο (ο ορισμός του βρίσκεται ακριβώς στη συνέχεια της περικοπής), όπως ολόκληρη η Γη περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της για να υπάρχει - ακόμα καί αν αυτό το γεγονός δεν γίνεται άμεσα αντιληπτό από τις αισθήσεις μας! Και, ανάλογα, μόνο μέσα από το πρίσμα του Ευαγγελίου η Αγία Γραφή γίνεται ολόκληρη "Ευαγγέλιο", αλλιώς  σε "εκσφενδονίζει" στο χάος της ("Βιβλικής" βεβαίως βεβαίως...) θρησκείας, μέσα στον τρόμο του Νόμου και την "παραδοξότητα" των "αντιφάσεών" της. Αυτό το αποστολικό "εν πρώτοις", που εύστοχα αποδίδεται με την έννοια του "αυτό που έχει πρωταρχική σημασία", είναι - όπως όλη η περικοπή - θεμελιώδους και καθοριστικής σημασίας δήλωση μεν, εντελώς - και ολέθρια - υποβαθμισμένη και περιθωριοποιημένη από το "χριστιανικό" θρησκευτικό σύστημα (πάσης δογματικής αποχρώσεως δε).

"Μ' αυτούς που μιλάς ελεύθερα, αυτοί είναι οι άνθρωποί σου..."

Μια μικρή, και απαραίτητη, εισαγωγή: στο Β' Κορ. 3:6, κυρίως, ο Παύλος χρησιμοποιεί την αντίθεση "γράμμα - πνεύμα". Η επικρατέστερη ερμηνεία των εννοιών είναι αυτή που ταυτίζει το "γράμμα" με την Παλαιά Διαθήκη και το "πνεύμα" με την Καινή Διαθήκη, αν και τα συμφραζόμενα της διατύπωσης, η σύνταξη δηλ. του κειμένου, δεν φαίνεται να υποστηρίζουν αυτή την ερμηνεία. Επίσης, ο Παύλος συνηθίζει να αποτυπώνει αυτή την αντίθεση με το σχήμα "νόμος - χάρις", ενώ στα ευαγγέλια οι έννοιες "γραμματείς - νομικοί" δεν είναι ταυτόσημες νοηματικά.

Το Ευαγγέλιο "της περιτομής" και "της ακροβυστίας" (2ο μέρος)

Οι εκκλησίες που δημιουργήθηκαν από την αποστολική διακονία του Παύλου - και στις οποίες απευθύνει τις επιστολές του - ήταν, κατά το πλείστον, μικτές στη σύνθεσή τους, αποτελούμενες από Ιουδαίους της διασποράς και Έλληνες (σε αντίθεση με την φυλετική ομοιογένεια, που χαρακτήριζε τις εκκλησίες της Ιουδαίας, παρά το εσωτερικό σχίσμα τους μεταξύ "παραδοσιακών" και "ελληνιστών"). Η "λύση του μεσότοιχου του φραγμού" και η "ενοποίηση των δύο" και η "ποίηση ειρήνης" από τον Χριστό, δεν σήμαινε, φυσικά, την, δικτατορικού τύπου, κατάργηση των ιδιαιτεροτήτων, που πάντοτε αποτελεί το όραμα των, πάσης φύσεως, ανόητων. Άλλωστε, η πραγματική έννοια της ειρήνης είναι αυτή της "ολοκλήρωσης και της πληρότητας μέσω της σύνθεσης των φαινομενικά ετερόκλητων στοιχείων".

Το Ευαγγέλιο "της περιτομής" και "της ακροβυστίας" (1ο μέρος)

Η αιτία της πνευματικής καχεξίας της Εκκλησίας δεν έχει καμιά σχέση με τον Διαφωτισμό και τον Μοντερνισμό, όπως πολλοί ανοήτως πρεσβεύουν. Έχει να κάνει αποκλειστικά με τον "Διοτρεφικό συγκεντρωτισμό" των εκκλησιών και με το γεγονός ότι η εκκλησιαστική (με την "εκκλησιολογική" της έννοια) Μεταρρύθμιση δεν έχει ακόμα συντελεστεί. Στην πράξη αυτό σημαίνει πως οι εκκλησίες αδυνατούν παντελώς να οικοδομηθούν αποστολικά, ώστε να "καταντήσουν στην ενότητα" (τόσο στο εσωτερικό τους, όσο και μεταξύ τους), διότι αγνοούν την αποστολική αρχή της "διαλεκτικής σύνθεσης", που αποτελεί αναγκαία και ικανή συνθήκη για την ενότητά τους.

Η γιορτή που χρειαζόμαστε

Η "κοινωνία του σώματος και του αίματος του Χριστού" είναι ακριβώς η "κοινωνία μετ' αλλήλων" - ναι, αυτή που κάνει "το αίμα του Χριστού, του Υιού του Θεού, να μας καθαρίζει από κάθε αμαρτία" - τουτέστιν η εκκλησία. Μία από τις θεμελιώδεις εκφράσεις αυτής της κοινωνίας (μαζί με τη συλλογική προάσπιση και εφαρμογή της αλήθειας, που βρίσκεται στη γραπτή αποστολική παράδοση, μέσω της ισηγορίας και της παρρησίας των αγίων, της υπερφυσικής κάλυψης πνευματικών αναγκών και της φυσικής κάλυψης βιοτικών αναγκών, και των δια σπλάγχνων προσευχών για την προμήθεια των ελλειπόντων) είναι και το αγαπητικό κοινό τραπέζι φαγητού των αγίων (αυτό που το πνεύμα της θρησκοληψίας έχει αναγάγει σε "μετουσιωτικό μυστήριο" ή σε "θρησκευτική τελετή"). Η "κοινωνία" αυτή είναι θεόθεν προορισμένη να είναι πηγή πνευματικής ζωής και υγείας, να είναι η μέγιστη επίγεια ΓΙΟΡΤΗ ελευθερίας, αλήθειας και αγάπης' είναι αυτό που ο Χριστός διακήρυξε με το "Εγώ ήλθον ίνα ζωήν έχωσι και ΠΕΡΙΣΣΟΝ έχωσι". Πραγματικά, τη ζωή διαθέτει οποίος έχει τον Χριστό και μόνος του, αλλά για να απολαμβάνει αυτό το εξαίσιο "ΠΕΡΙΣΣΟΝ" χρειάζεται απαραίτητα αυτήν την "κοινωνία μετ' αλλήλων", αυτή την αληθινή και ένδοξη ΓΙΟΡΤΗ!