Γιατί να μη κηρύττει μια γυναίκα στην εκκλησία;

«Γυνὴ ἐν ἡσυχίᾳ μανθανέτω ἐν πάσῃ ὑποταγῇ· γυναικὶ δὲ διδάσκειν οὐκ ἐπιτρέπω, οὐδὲ αὐθεντεῖν ἀνδρός, ἀλλ' εἶναι ἐν ἡσυχίᾳ. Ἀδὰμ γὰρ πρῶτος ἐπλάσθη, εἶτα Εὔα· καὶ ᾿Αδὰμ οὐκ ἠπατήθη, ἡ δὲ γυνὴ ἀπατηθεῖσα ἐν παραβάσει γέγονε» (Α΄ Τιμόθεο 2:11–14).

Ο απόστολος Παύλος δίνει δύο λόγους — και δεν είναι οι μόνοι — για τους οποίους περιορίζει το διδακτικό και διοικητικό έργο της εκκλησίας σε πνευματικά κατάλληλους άνδρες.

Το αίμα του Ιησού Χριστού και η αντιμετώπιση του κατήγορου

Είχαμε αναφέρει στο προηγούμενο ότι η αμαρτία δρα στη ζωή μας σε τρεις κατευθύνσεις: δημιουργεί έχθρα με τον Θεό, βάζει αίσθημα ενοχής μέσα στη συνείδησή μας και δίνει αφορμή στον Σατανά να μας κατηγορήσει. Είδαμε ήδη πώς αντιμετωπίζονται οι δύο πρώτες συνέπειες της αμαρτίας με τη δύναμη του αίματος του Ιησού Χριστού. Σ' αυτό το σημείωμα θα δούμε πώς αντιμετωπίζεται η τρίτη συνέπεια, οι κατηγορίες του Σατανά εναντίον μας.

Οι κατηγορίες είναι για τον Σατανά η πιο προσφιλής του μέθοδος για να μας κάνει να λυγίσουμε. Παρουσιάζεται στον Θεό για να κατηγορήσει τους πιστούς, όπως φαίνεται στο βιβλίο του Ιώβ (1:9-11, 2:4,5) και στην Αποκάλυψη (12:10). Και έρχεται ακόμη και σ' εμάς και μας κατηγορεί για τις πτώσεις μας, προσπαθώντας να μας ρίξει στην απελπισία.

Το αντίδοτο στην αποθάρρυνση του πιστού

Αυτή η αρχή φαίνεται να ισχύει σχεδόν σε κάθε τομέα της ζωής: Οι πιο βαθιές και ικανοποιητικές χαρές που βιώνουμε, πραγματοποιούνται κυρίως μέσα από αντιξοότητες και αγώνα, ενώ φτωχές, ανθυγιεινές, επιφανειακές χαρές μπορούν να αποκτηθούν χωρίς πολλή προσπάθεια. Οι αληθινά πλήρεις χαρές συνήθως απαιτούν επίμονη και κοπιαστική επιδίωξη.

Μια άλλη παρόμοια αρχή επίσης φαίνεται να ισχύει: Όταν η επιδίωξη μιας βαθιάς χαράς μετακινείται από μια εμπνευσμένη ιδέα στο να χρειάζεται πραγματικά να κοπιάσουμε γι’ αυτήν, τότε η ανταμοιβή ξαφνικά χάνει μέρος της ελκυστικότητάς της. Γι’ αυτό συχνά χρειάζεται να επιδιώκουμε επίμονα μια πλήρη χαρά ακόμα κι όταν δεν το αισθανόμαστε.

Πώς μπορώ να πω ότι έχω πραγματικά σωθεί; (βίντεο)

Πολλοί Χριστιανοί ζουν μέσα στην ένταση ανάμεσα στην ενοικούσα αμαρτία και στον προοδευτικό αγιασμό τους. Πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό, αν έχουμε πραγματικά αναγεννηθεί; Ένα μήνυμα παρηγοριάς αλλά και προειδοποίησης από τον John Piper.

«Σάρκα»: Οι 3 διαφορετικές έννοιες στην Καινή Διαθήκη

Η λέξη «σάρκα» στην Καινή Διαθήκη είναι μία από τις πιο παρεξηγημένες έννοιες, καθώς η Γραφή χρησιμοποιεί τον όρο με διαφορετικούς τρόπους, ανάλογα με τα συμφραζόμενα.

Η λέξη «σάρκα» μπορεί να δηλώνει:
1. Τον άνθρωπο ως θνητό ον
2. Το φυσικό σώμα
3. Τον παλαιό, εγωκεντρικό άνθρωπο που ζει ανεξάρτητα από τον Θεό

Η σωστή διάκριση είναι σημαντική, γιατί διαφορετικά μπορεί να οδηγηθούμε είτε σε παρερμηνείες είτε σε ακραίες αντιλήψεις για το σώμα, την αμαρτία και την πνευματική ζωή.

Το πρόβλημα των αμαρτιών μας και το αίμα του Ιησού Χριστού

Ποια είναι η φυσιολογική χριστιανική ζωή; Καλά θα κάναμε στο ξεκίνημα να προβληματιστούμε σ' αυτή την ερώτηση. Το αντικείμενο αυτής της μελέτης είναι να δείξει ότι αυτή η ζωή είναι κάτι πολύ διαφορετικό από τη ζωή του μέσου Χριστιανού. Πράγματι, μια εξέταση του γραπτού λόγου του Θεού (της επί του όρους ομιλίας, για παράδειγμα) θα μας οδηγούσε να διερωτηθούμε αν έστω και ένας έζησε ποτέ μια τέτοια ζωή, εκτός από τον ίδιο τον Υιό του Θεού. Όμως σ' αυτή την τελευταία εξαίρεση βρίσκεται αμέσως η απάντηση στην ερώτησή μας.

Ο Απόστολος παύλος μας δίνει έναν δικό του ορισμό της χριστιανικής ζωής στο Γαλάτες 2:20. Είναι το "ουχί πλέον εγώ, αλλ' ο Χριστός". Δεν περιγράφει τίποτε το ιδιαίτερο ή ασυνήθιστο - κάποιο ψηλό επίπεδο Χριστιανισμού. Παρουσιάζει, όπως πιστεύουμε, το πρότυπο του Θεού για τον Χριστιανό, το οποίο μπορεί να συνοψισθεί στα λόγια: Δεν ζω πια εγώ, αλλά ο Χριστός ζει τη ζωή Του μέσα μου.

Η «ἄνωθεν» γέννηση

Όταν ο Ιησούς μίλησε στον Νικόδημο στο 3ο κεφάλαιο του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου, κατέρριψε ολοκληρωτικά την ανθρώπινη αντίληψη για το πώς κάποιος εισέρχεται στη βασιλεία του Θεού. Το εδάφιο 3 λέει: «ἀμὴν ἀμὴν λέγω σοι, ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἄνωθεν, οὐ δύναται ἰδεῖν τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.» Πολλοί διαβάζουν αυτό το εδάφιο μέσα από μια νοοτροπία επίδοσης και υποθέτουν ότι ο Ιησούς έλεγε στον Νικόδημο να γίνει πιο θρησκευόμενος, πιο πειθαρχημένος ή ηθικά βελτιωμένος. Όμως ο Ιησούς δεν μιλούσε για αυτοβελτίωση. Μιλούσε για μια εντελώς νέα γέννηση.

Ο Νικόδημος ήταν ήδη εξαιρετικά θρησκευόμενος. Ήταν Φαρισαίος, διδάσκαλος του Ισραήλ, ένας άνθρωπος βαθιά καταρτισμένος στις Γραφές και στην εξωτερική υπακοή. Κι όμως, ο Ιησούς τού είπε ότι έπρεπε να γεννηθεί ξανά.

Γιατί το Α΄ Κορινθίους 15:1–4 δεν είναι «φόρμουλα» σωτηρίας

«Γνωρίζω δὲ ὑμῖν, ἀδελφοί, τὸ εὐαγγέλιον ὃ εὐηγγελισάμην ὑμῖν, ὃ καὶ παρελάβετε, ἐν ᾧ καὶ ἑστήκατε, δι᾿ οὗ καὶ σῴζεσθε, τίνι λόγῳ εὐηγγελισάμην ὑμῖν εἰ κατέχετε, ἐκτὸς εἰ μὴ εἰκῆ ἐπιστεύσατε. Παρέδωκα γὰρ ὑμῖν ἐν πρώτοις ὃ καὶ παρέλαβον, ὅτι Χριστὸς ἀπέθανεν ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν κατὰ τὰς γραφάς, καὶ ὅτι ἐτάφη, καὶ ὅτι ἐγήγερται τῇ τρίτη ἡμέρᾳ κατὰ τὰς γραφάς.» (Α' Κορινθίους 15:1-4)

Υπάρχουν σήμερα ομάδες και άτομα που τονίζουν το χωρίο αυτό ως τη μοναδική ή την απόλυτη διακήρυξη του ευαγγελίου, υποστηρίζοντας ότι είναι «το ευαγγέλιο με το οποίο σωζόμαστε» και, επομένως, το μόνο χωρίο που είναι απαραίτητο για την κατανόηση της σωτηρίας.

Η Επί του Όρους Ομιλία και ο σκοπός της

Πολλοί άνθρωποι προσεγγίζουν την Επί του Όρους Ομιλία με φόβο, σύγχυση και αγωνία, επειδή τη διαβάζουν σαν να έδινε ο Ιησούς στην ανθρωπότητα μια λίστα απαιτήσεων προκειμένου να κερδίσει την αποδοχή του Θεού. Όταν όμως κατανοηθεί σωστά, η Επί του Όρους Ομιλία γίνεται μία από τις πιο ξεκάθαρες αποκαλύψεις της  τελειότητας του Ιησού Χριστού και της ανάγκης του ανθρώπου για χάρη. Η ομιλία ποτέ δεν είχε σκοπό να παράγει εμπιστοσύνη στην ανθρώπινη προσπάθεια. Σκοπός της ήταν να φανερώσει το αδύνατο της αυτοδικαίωσης μακριά από τον Θεό.

Η Χιλιετής Βασιλεία και οι τρεις διαφορετικές θεωρίες

Οι τρεις κύριες σχολές της χριστιανικής Εσχατολογίας σχετίζονται με το αμφιλεγόμενο θέμα της «Χιλιετούς Βασιλείας». Το βασικότερο ίσως κείμενο που εξηγεί τις διαφορές μεταξύ των σχολών Προχιλιασμού, Μεταχιλιασμού και Αχιλιασμού βρίσκεται στην Αποκάλυψη 20:1-7, όπου αναφέρεται ο Σατανάς να είναι δεμένος για «χίλια χρόνια» (στ. 2) και εκείνοι που «ανέζησαν και βασίλευσαν μαζί με τον Χριστό για χίλια χρόνια».

Ας επισημάνουμε τις διαφορές:

1.- Προχιλιασμός (Premillennialism)
Οι Προχιλιαστές διαιρούνται σε δύο ομάδες: τους κλασικούς Προχιλιαστές και τους Χιλιαστές των Οικονομιών (dispensationalists - Οικονομιαστές).

Μια εκκλησιαστική σύναξη

Όταν μια «τοπική θεσμική εκκλησία» συνέρχεται, τι σημαίνει αυτό συγκεκριμένα; «Λατρεύουν»; «Έχουν κοινωνία»; «Υπακούουν τη Γραφική εντολή να το κάνουν»; Τι ακριβώς κάνουν;

Όταν κοιτάζετε χωρίς προκατάληψη στη Γραφή, οι συνάξεις των πρώτων πιστών δεν ήταν ποτέ μια επίσημη θρησκευτική εκδήλωση ούτε μια τελετουργική «λειτουργία λατρείας» που παρακολουθούνταν παθητικά από μια κοινότητα θεατών.

Παρά τις ευσεβιστικές δηλώσεις και τις ψευδείς διδασκαλίες στην τοπική θεσμική εκκλησία του σήμερα, δεν υπάρχει καμία αναφορά στη Γραφή ότι η «πρώτη εκκλησία» (οι πιστοί) διεξήγαγε οποιεσδήποτε τακτικά προγραμματισμένες συναντήσεις οποιουδήποτε είδους!

Τι είπε και τι δεν είπε ο Ιησούς

Πράγματα που ο Ιησούς δεν είπε, αλλά υπονοούνται από εκείνους που, ουσιαστικά, απορρίπτουν τη Γραφή για να δημιουργήσουν έναν «υπερ-βιβλικό» Ιησού, σύμφωνα με τη δική τους αντίληψη:

«Έχει να κάνει με σχέση…
Άρα ξέχνα την υπακοή.»

«Όλη η Γραφή δείχνει σε μένα…
Άρα οι δικές σου αντιλήψεις για Μένα υπερισχύουν κάθε εδαφίου που σε ενοχλεί.»

Τα έξι πιο κοινά χαρακτηριστικά των αιρέσεων

Τα ονόματα αλλάζουν, οι ηγέτες αλλάζουν, αλλά ο μηχανισμός παραμένει σχεδόν πάντα ο ίδιος — και μόλις τον αναγνωρίσεις, γίνεται πολύ πιο δύσκολο να παγιδευτείς.

«Ουαί εις τον κόσμον διά τα σκάνδαλα· διότι είναι ανάγκη να έλθωσι τα σκάνδαλα· πλην ουαί εις τον άνθρωπον εκείνον, διά του οποίου το σκάνδαλον έρχεται.»  — Ματθαίος 18:7

Οι αιρέσεις μπορεί να φαίνονται εξωτερικά πολύ διαφορετικές μεταξύ τους. Άλλο το λεξιλόγιο, άλλος ο ηγέτης, άλλες οι υποσχέσεις. Αλλά από μέσα, η δομή τους είναι τρομακτικά παρόμοια. Κάθε αίρεση πρέπει να εκπληρώσει τις ίδιες λειτουργίες για να απομακρύνει τους ανθρώπους από την αλήθεια — και για να το πετύχει, χρησιμοποιεί πάντα τα ίδια εργαλεία.

Ποιο είναι το Ευαγγέλιο;

Το Α΄ Κορινθίους κεφ. 15 δεν περιέχει ολόκληρο το ευαγγέλιο. Ούτε αποτελεί μια πλήρη λίστα του τι πρέπει να πιστέψει κάποιος για να λάβει αιώνια ζωή. Αντιθέτως, το πώς λαμβάνει κανείς την αιώνια ζωή δεν είναι καν στο επίκεντρο. Η αιώνια ζωή θεωρείται δεδομένη, και ορισμένα στοιχεία του ευαγγελίου διακηρύσσονται για να βοηθήσουν εκείνους που ήδη έχουν αιώνια ζωή να ζουν υπό το φως αυτής.

Η εξήγηση του Παύλου για το ευαγγέλιο στην Α΄ Κορινθίους 15 είναι πιθανότατα πιο αμφιλεγόμενη από οποιοδήποτε άλλο σχετικό χωρίο στην Καινή Διαθήκη. Αυτό συμβαίνει επειδή φαίνεται να ορίζει ρητά «το ευαγγέλιο». Ο Παύλος γράφει: «Γνωρίζω δὲ ὑμῖν, ἀδελφοί, τὸ εὐαγγέλιον ὃ εὐηγγελισάμην ὑμῖν, ὃ καὶ παρελάβετε, ἐν ᾧ καὶ ἑστήκατε, δι᾿ οὗ καὶ σῴζεσθε, τίνι λόγῳ εὐηγγελισάμην ὑμῖν εἰ κατέχετε, ἐκτὸς εἰ μὴ εἰκῆ ἐπιστεύσατε.» (Α΄ Κορινθίους 15:1,2).

Διαχρονικές αποστολικές παραδόσεις για τη λειτουργία της Εκκλησίας (2ο)

Σκοπός αυτού του κεφαλαίου είναι να δείξει ότι οι απόστολοι πράγματι είχαν την πρόθεση οι εκκλησίες να ακολουθούν τα πρότυπα που καθιέρωσαν για την εκκλησιαστική πρακτική. Η τήρηση των παραδόσεών τους — οι οποίες εφαρμόζονταν καθολικά στις εκκλησίες του πρώτου αιώνα — φέρνει την ειρηνική παρουσία του Θεού. Είναι λογική, αξιέπαινη και ακόμη και εντολή. Επομένως, το ερώτημα δεν είναι: «Πρέπει να κάνουμε τα πράγματα όπως γίνονταν στην Καινή Διαθήκη;» αλλά: «Γιατί να θέλουμε να τα κάνουμε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο;»

Ποιες είναι αυτές οι αποστολικές παραδόσεις;
Ακολουθεί μια λίστα με ορισμένες πρακτικές — μερικές διατηρούνται ακόμη, άλλες έχουν παραμεληθεί:

Διαχρονικές αποστολικές παραδόσεις για τη λειτουργία της Εκκλησίας (1ο)

Μια εκκλησιολογία θεμελιωμένη στην πρακτική της εκκλησίας της Καινής Διαθήκης, και όχι στις μεταβαλλόμενες άμμους των σύγχρονων «μοντέλων ανάπτυξης εκκλησίας», είναι ένα δώρο Θεού για όσους έχουν απογοητευτεί από τις αποτυχίες των σύγχρονων ευαγγελικών «μοντέλων» εκκλησιαστικής πρακτικής, και για εκείνους που ανακαλύπτουν ότι το πρότυπο που παρέχεται από τους αποστόλους, εμπνευσμένους από το Άγιο Πνεύμα, είναι το πιο πρακτικό απ’ όλα.
— Dan Trotter, ιεραπόστολος στην Ασία

Ο Ιησούς δεν μας άφησε να αναρωτιόμαστε πώς να κάνουμε αποτελεσματικά μαθητές. Μέσω των αποστόλων, εξόπλισε τους πρώτους Χριστιανούς με διαχρονικές βιβλικές παραδόσεις εκκλησιαστικής πρακτικής για επιτυχία στο να διδάσκουν τους πιστούς να τηρούν όλα όσα Εκείνος διέταξε. Γιατί θα έπρεπε να σας ενδιαφέρει να κάνετε τα πράγματα με τον τρόπο του πρώτου αιώνα; Η επίτευξη των σκοπών του Θεού για τη μαθητεία του σώματός Του ενδέχεται να περιμένει τη δική σας σύναξη, αν υιοθετήσετε τα παραδείγματα που μας δίνονται στην Καινή Διαθήκη από την πρώτη εκκλησία. Λόγω της μοναδικής σχέσης μεταξύ του Ιησού και των αποστόλων Του, οφείλουμε να προσέχουμε να μην παραμελούμε τις εκκλησιαστικές πρακτικές που εκείνοι διαμόρφωσαν.

Γιατί οι εκκλησίες προβάλλουν ομιλητές που διεγείρουν τη σάρκα

Πολλές εκκλησίες δεν προβάλλουν ομιλητές παρακίνησης επειδή αυτοί είναι προσεκτικοί στη διδασκαλία ή αφοσιωμένοι στην αλήθεια. Τους προβάλλουν επειδή το παρακινητικό κήρυγμα κρατά το σύστημα ζωντανό. Όταν μια εκκλησία δεν τρέφεται με υγιή διδασκαλία εβδομάδα με την εβδομάδα, οι άνθρωποι γίνονται ανήσυχοι, αποσπασμένοι και πνευματικά νωθροί. Μπορεί να μη γνωρίζουν τι ακριβώς λείπει, αλλά αισθάνονται το κενό. Αντί να αντιμετωπίσουν το πραγματικό πρόβλημα, που είναι η έλλειψη αλήθειας και καθαρής διδασκαλίας, οι εκκλησίες φέρνουν δυναμικούς ομιλητές που μπορούν να δημιουργήσουν ένταση. Η έμπνευση γίνεται υποκατάστατο της θεμελίωσης. Ο ενθουσιασμός χρησιμοποιείται για να «αναζωογονήσει» την αίθουσα, ενώ το θεμέλιο παραμένει αδύναμο.

Τι είναι ο αγιασμός;

Σύντομα κείμενα μπορούν μόνο να δώσουν μια επισκόπηση του αγιασμού. Κι όμως, οι περισσότερες συζητήσεις γύρω από τον αγιασμό γίνονται αποσπασματικά. Πώς μπορούμε να τον εξηγήσουμε συνοπτικά; Ο αγιασμός έχει να κάνει με την αγιότητα. Η λέξη «ἁγιασμός» — «αγιασμός, αφιέρωση, αγιότητα» — έχει τη ρίζα του στο «ἅγιος». Η λέξη άγιος (εκ του ά-γειος [άυλος, όχι αυτής της Γης]: α στερητικό και γη) σημαίνει αυτόν που είναι απόλυτα ιερός και αγνός, λατρευτικά και ηθικά. Η λέξη μπορεί να χρησιμοποιηθεί για κάτι που αναφέρεται στον Θεό, αλλά και για κάποιον άνθρωπο ο οποίος έχει ανακηρυχθεί καθαγιασμένος, ξεχωρισμένος από/για τον Θεό. Ο αγιασμός, λοιπόν, ενεργεί πάνω στην άγια κατάσταση κάποιου, οδηγώντας τον στην έμπρακτη ζωή αγιότητας.

Σε ποιον μιλάει ο Θεός;

Όλη η Γραφή είναι ωφέλιμη για τη διδασκαλία μας,  αλλά δεν προορίζεται κάθε οδηγία για τη δική μας συμμετοχή. Είναι απαραίτητο να διακρίνουμε το ακροατήριο στο οποίο απευθύνονται οι αποκαλύψεις του Θεού. Σε ποιον μιλάει ο Θεός;

Ακόμη και στην Καινή Διαθήκη υπάρχουν πολλές οδηγίες και υποσχέσεις προς αγίους του παρελθόντος ή προς τον μελλοντικό Ισραήλ που δεν απευθύνονται σε κανέναν μέσα στην εκκλησία σήμερα.

Όταν η διδασκαλία και οι εντολές του Κυρίου Ιησού που αφορούν τόσο σαφώς στον λαό Ισραήλ, εφαρμόζονται στον επουράνιο λαό — όπως κάποιοι τα εφαρμόζουν — δημιουργούνται τεράστιες ερμηνευτικές αντιφάσεις, οι οποίες οδηγούν κάποιον σε αναπόφευκτα ερωτήματα (και εδώ θα περιοριστούμε ενδεικτικά στα προβλήματα που προκύπτουν από την εξέταση ενός μόνο βιβλίου της Καινής Διαθήκης):

Το «Δείπνο του Κυρίου»: Ένα εβδομαδιαίο γεύμα κοινωνίας

Πώς μπορούμε καλύτερα να καλλιεργήσουμε την κοινωνία, να διεγείρουμε την αγάπη, να ενισχύσουμε την ενότητα και να διαμορφώσουμε τις συνάξεις μας έτσι ώστε τα μέλη να ενθαρρύνουν το ένα το άλλο; Η Βιβλική απάντηση βρίσκεται στο Δείπνο του Κυρίου — όπως αρχικά τελείτο. Ο άρτος και το ποτήριο λαμβάνονταν στο πλαίσιο ενός πραγματικού γεύματος. Όταν ο Λουκάς περιέγραψε το Δείπνο του Κυρίου στις Πράξεις 2, οι λέξεις που χρησιμοποίησε ήταν κοινωνία, τροφή, χαρά και δοξολογία. Γι’ αυτό ο καθηγητής του Gateway Seminary, John Taylor, το αποκαλεί «Γεύμα του Κυρίου».