“Να παραστήσετε τα μέλη σας”

Θα πρέπει ακόμη να παρατηρήσουμε ότι αυτό το "παραστήσατε" αναφέρεται στα μέλη του σώματός μας (εδ. 13,19), του σώματος που όπως είδαμε παλιότερα έχει καταργηθεί ως προς την αμαρτία. Ο Θεός μας ζητάει, τώρα που αναστηθήκαμε από τον θάνατο της αμαρτίας, να θεωρούμε όλα τα μέλη μας, όλες τις ικανότητές μας, ότι ανήκουν αποκλειστικά σ' Εκείνον.

Είναι μεγάλη υπόθεση το να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν ανήκουμε πια στους εαυτούς μας, αλλά στον Κύριο. Αν έχω δέκα χιλιάδες στην τσέπη μου που μου ανήκουν, μπορώ να τις κάνω ό,τι θέλω. Αν όμως ανήκουν σε κάποιον άλλον που μου τις εμπιστεύτηκε, δεν μπορώ βέβαια ν' αγοράσω ό,τι μου αρέσει με αυτά τα λεφτά, και ακόμη τρομάζω στη σκέψη μήπως τα χάσω.

Κρίση, Κατάκριση και Διάκριση στην Εκκλησία

«Μην κρίνετε» ή «κρίνετε δίκαια»;
Από τις πιο συχνές φράσεις που ακούγονται σήμερα μέσα και έξω από την Εκκλησία είναι το: «Μην κρίνεις!» Συνήθως χρησιμοποιείται για να τερματίσει κάθε συζήτηση, κάθε έλεγχο, κάθε διαφωνία και κάθε αξιολόγηση μιας διδασκαλίας ή μιας συμπεριφοράς. Όμως, είναι άραγε αυτό που διδάσκει η Αγία Γραφή;

Μια προσεκτική μελέτη των Γραφών δείχνει ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην κατάκριση, την κρίση και τη διάκριση. Η σύγχυση αυτών των εννοιών οδηγεί είτε σε σκληρότητα και φαρισαϊσμό είτε σε αδιαφορία και πνευματική τύφλωση.

Χάρη (βίντεο ελλην.)

Όταν μελετήσουμε το βιβλικό νόημα της «χάρης» και κατανοήσουμε τον Θεό ως «ελεήμονα», τότε βλέπουμε έναν Θεό που ευαρεστείται να δίνει απλόχερα δώρα σε ανθρώπους που δεν τα αξίζουν.

Ακούμε τον Χριστό — αλλά δεν κλείνουμε τον νου

Η φράση «όποιος έχει αυτιά ας ακούει» δεν σημαίνει ότι ο Χριστός ζητά από τον πιστό να αφήσει στην άκρη τη νοητική του αντίληψη για να αποκτήσει μια ιδιαίτερη, εσωτερική «ζωντανή φωνή» του Πνεύματος.

Αντίθετα, η Γραφή παρουσιάζει τον Θεό να ανοίγει τον νου ώστε ο άνθρωπος να κατανοεί τον Λόγο Του: «Tότε, διάνοιξε τον νου τους, για να καταλάβουν τις γραφές»
(Λουκάς 24:45).

Ο Ιησούς δεν είπε απλώς στους μαθητές να «ακούσουν» κάτι εσωτερικά. Τους άνοιξε τον νου για να καταλάβουν τις Γραφές.

Ο Παύλος επίσης δεν αντιμετωπίζει τον ανανεωμένο νου ως εμπόδιο στην πνευματική ζωή: «Kαι να μη συμμορφώνεστε με τούτο τον αιώνα, αλλά να μεταμορφώνεστε διαμέσου της ανακαίνισης του νου σας, ώστε να δοκιμάζετε τι είναι το θέλημα του Θεού, το αγαθό και ευάρεστο και τέλειο» (Ρωμαίους 12:2).

«Να παραστήσετε τον εαυτό σας στον Θεό»

Με τη μέχρι τώρα μελέτη μας έχουμε φτάσει στο σημείο που μπορούμε πια να εξετάσουμε την πραγματική φύση της αφιέρωσης. Στο Ρωμαίους 6:12,13 διαβάζουμε: "Ας μη βασιλεύει, λοιπόν, η αμαρτία στο θνητό σας σώμα, ώστε να υπακούτε σ' αυτή σύμφωνα με τις επιθυμίες του· ούτε να παριστάνετε τα μέλη σας όπλα αδικίας στην αμαρτία· αλλά, να παραστήσετε τον εαυτό σας στον Θεό ως ζωντανούς μέσα από τους νεκρούς, και τα μέλη σας όπλα δικαιοσύνης στον Θεό". Η εντολή εδώ διατυπώνεται με το ρήμα "παραστήσατε", που αναφέρεται πέντε φορές στο υπόλοιπο του κεφαλαίου (εδ. 13,16,19).

Το «αλάθητο της Βίβλου»: Αντιφάσεις ή δυσκολίες που χρειάζονται ερμηνεία;

Πώς πρέπει να αντιμετωπίζει ο Χριστιανός τα φαινομενικά αντιφατικά χωρία της Γραφής;
Υπάρχουν άνθρωποι που υποστηρίζουν ότι η Βίβλος δεν μπορεί να είναι αλάθητη, επειδή περιέχει δήθεν πολλές αντιφάσεις. Μερικές φορές παρουσιάζουν έναν κατάλογο από εδάφια που, αν διαβαστούν γρήγορα και απομονωμένα, φαίνεται πράγματι να δημιουργούν πρόβλημα.

Όμως υπάρχει μια βασική αρχή που πρέπει να θυμόμαστε: Άλλο είναι ένα δύσκολο χωρίο και άλλο μια πραγματική αντίφαση.

Για να αποδείξουμε ότι δύο βιβλικά κείμενα αντιφάσκουν, δεν αρκεί να διαφέρουν. Πρέπει να υποστηρίζουν αμοιβαία αποκλειόμενες θέσεις, στο ίδιο ζήτημα, με την ίδια έννοια και υπό τις ίδιες προϋποθέσεις.

Πίστη και έργα (βίντεο)

Δύο βιβλικές αλήθειες που συχνά θεωρείται ότι βρίσκονται σε αντίθεση μεταξύ τους, σαν να σημαίνει ότι η υποστήριξη της μιας ακυρώνει την άλλη. Όμως, αν πρόκειται να «ορθοτομούμε τον λόγο της αλήθειας», δεν μπορούμε να κάνουμε κανενός είδους συμβιβασμούς. Αντίθετα, κάνουμε αυτό που κάνει η Αγία Γραφή: διακηρύττουμε και τις δύο αλήθειες με χαρά, με θάρρος και χωρίς συμβιβασμούς. Θα πρέπει να είμαστε εξίσου προσεκτικοί ώστε να μην υποτιμούμε τα καλά έργα, από φόβο μήπως υπονομεύσουμε τη sola fide (τη δικαίωση μόνο διά της πίστεως), όσο θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί ώστε να μην κηρύττουμε ένα ευαγγέλιο σωτηρίας μέσω έργων.

Το ορόσημο του Σταυρού (2ο) - Ανάσταση σε καινούρια ζωή

"...αν έχουμε γίνει σύμφυτοι μαζί του ως προς την ομοιότητα του θανάτου του, κατά συνέπεια θα είμαστε και ως προς την ομοιότητα της ανάστασης" (Ρωμ. 6:5).

Είχαμε μιλήσει για τον θάνατο του Χριστού και για τη συμμετοχή μας σ' αυτόν διά του βαπτίσματος. Τώρα όμως με την ανάσταση η εικόνα αλλάζει, γιατί εισάγεται ένα καινούριο στοιχείο. "Βαπτιζόμαστε στον θάνατό Του", κατά την έκφραση της Γραφής, αλλά με την ανάσταση συμβαίνει μάλλον το αντίθετο. Η ανάσταση είναι εκείνη που έρχεται και μπαίνει μέσα μας και μας μεταδίδει μια νέα ζωή. Στον θάνατο του Χριστού, η έμφαση βρίσκεται στο "εγώ εν Χριστώ". Στην περίπτωση της ανάστασης, παρόλο που το παραπάνω εξακολουθεί να ισχύει, δίνεται μια καινούρια έμφαση στο "ο Χριστός εν εμοί".

Η Εκκλησία καλείται πάντοτε να επιστρέφει στον Χριστό

Είναι εύκολο για κάθε εκκλησία να πιστεύει ότι βρίσκεται στον σωστό δρόμο. Ωστόσο, η Καινή Διαθήκη μάς καλεί διαρκώς να εξετάζουμε τους εαυτούς μας υπό το φως του λόγου του Θεού και όχι να επαναπαυόμαστε στις βεβαιότητές μας.

Ο απόστολος Παύλος προτρέπει: «Nα εξετάζετε τον εαυτό σας, αν είστε στην πίστη· να δοκιμάζετε τον εαυτό σας...» (Β΄ Κορινθίους 13:5).

Η προτροπή αυτή δεν απευθύνεται μόνο στον μεμονωμένο πιστό, αλλά αποτελεί και μια διαρκή πρόσκληση προς την ίδια την Εκκλησία να αξιολογεί τη ζωή και τη διακονία της.

Είναι αλήθεια ότι η εποχή μας παρουσιάζει πολλές πνευματικές προκλήσεις. Ο Κύριος είχε προειδοποιήσει ότι «επειδή η ανομία θα πληθύνει, η αγάπη των πολλών θα ψυχρανθεί» (Ματθαίος 24:12). Αυτό, όμως, δεν αποτελεί λόγο παραίτησης ούτε δικαιολογία για πνευματική στασιμότητα. Αντίθετα, μας καλεί να αναζητούμε με ακόμη μεγαλύτερη επιμέλεια το βιβλικό πρότυπο της Εκκλησίας.

Χάρη και αλήθεια (βίντεο)

Η χάρη και η αλήθεια δεν είναι ανταγωνιστικές αξίες. Δεν μπορούμε να θυσιάσουμε την αλήθεια για να φανούμε «χαριτωμένοι», αλλά ούτε να χρησιμοποιήσουμε την αλήθεια χωρίς τη χάρη. Το πρότυπο είναι ο ίδιος ο Χριστός, «πλήρης χάριτος και αληθείας». Ο θεολόγος και συγγραφέας Gerald Bray αναλύει.

Άλλοι μπορούν... Εσύ δεν μπορείς!

Αν ο Θεός σε έχει καλέσει να γίνεις πραγματικά όμοιος με τον Ιησού, θα σε οδηγήσει σε μια ζωή σταύρωσης και ταπείνωσης και θα θέσει πάνω σου τέτοιες απαιτήσεις υπακοής, ώστε δεν θα μπορείς να ακολουθείς τους άλλους ανθρώπους ούτε να μετράς την πνευματική σου πορεία συγκρίνοντάς τη με άλλους Χριστιανούς. Και, με πολλούς τρόπους, θα φροντίσει να επιτρέπει σε άλλους να κάνουν πράγματα που δεν θα επιτρέψει σε σένα να κάνεις.

Άλλοι Χριστιανοί και εργάτες του Θεού, που φαίνονται ιδιαίτερα θρησκευόμενοι και χρήσιμοι, μπορεί να χρησιμοποιούν ανθρώπινες μεθοδεύσεις — να χειραγωγούν τους άλλους μέσω ενοχής ή ντροπής, να ασκούν επιρροή παρασκηνιακά και να καταστρώνουν σχέδια για να πετύχουν τους σκοπούς τους. Εσύ όμως μπορεί να μην έχεις την ελευθερία να ενεργείς έτσι.

Το ορόσημο του Σταυρού (1ο)

Οι δύο δημιουργίες
Η βασιλεία αυτού του κόσμου δεν είναι βασιλεία του Θεού. Ο Θεός είχε στην καρδιά Του ένα σύστημα, ένα σύμπαν δικής Του δημιουργίας, που θα είχε ως κεφαλή τον Υιό Του, τον Ιησού Χριστό (Κολ. 1:16,17). Ο σατανάς όμως ενεργώντας μέσω της ανθρώπινης σάρκας, αντίθετα με τις προθέσεις του Θεού, έστησε ένα αντίπαλο σύστημα, το οποίο μέσα στη Γραφή είναι γνωστό με το όνομα "αυτός ο κόσμος". Ένα σύστημα μέσα στο οποίο βρισκόμαστε όλοι, και που το διοικεί αυτός ο ίδιος. Σε τελική ανάλυση έγινε "ο άρχων του κόσμου τούτου" (Ιωάννης 12:31).

Ιησούς Χριστός: Από τον ουρανό, στον σταυρό και την ανάσταση

ΤΙ ΗΤΑΝ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΡΙΝ ΓΙΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
Ο Ιησούς Χριστός δεν άρχισε να υπάρχει στη Βηθλεέμ. Είναι ο αιώνιος Υιός του Θεού, που υπήρχε πριν από κάθε δημιουργία και συμμετείχε στη δόξα του Πατέρα.

> Συνδημιουργός και συντηρητής του σύμπαντος.
«Ο οποίος είναι εικόνα του αόρατου Θεού, πρωτότοκος κάθε κτίσης· επειδή, διαμέσου αυτού κτίστηκαν τα πάντα…και αυτός είναι πριν από όλα, και όλα συντηρούνται διαμέσου αυτού» (Κολοσσαείς 1:15-17).

> Η προΰπαρξη και η θεϊκή δόξα του Χριστού πριν υπάρξει ο κόσμος.
 «Kαι, τώρα, εσύ Πατέρα, δόξασέ με κοντά σου, με τη δόξα που είχα κοντά σε σένα, πριν γίνει ο κόσμος» (Ιωάννης 17:5).

Τα τρία είδη θανάτου και η εν Χριστώ ζωή

Το παρόν άρθρο αποτελεί απόσπασμα του ιστορικού κηρύγματος του μεγάλου Άγγλου ιεροκήρυκα και συγγραφέα Charles H. Spurgeon, που εκφωνήθηκε στις 2/12/1855 στο Southwark του Λονδίνου.

ΝΟΜΙΚΑ ΝΕΚΡΟΙ
Κανένα ον δεν χρειάζεται να αναζητήσει τη ζωή, αν έχει ζωή μέσα του. Το κείμενο μιλά πολύ έντονα όταν λέει: «Δεν θέλετε να έλθετε προς εμένα για να έχετε ζωή». Αν και δεν το λέει ρητά, στην ουσία δηλώνει ότι οι άνθρωποι χρειάζονται μια ζωή περισσότερη από αυτή που ήδη έχουν.

Αγαπητοί μου, όλοι μας είμαστε νεκροί, αν δεν έχουμε αναγεννηθεί σε μια ζωντανή ελπίδα. Πρώτον, όλοι μας, εκ φύσεως, είμαστε νομικά νεκροί — «Την ημέρα που θα φας από αυτό, θα πεθάνεις», είπε ο Θεός στον Αδάμ· και παρόλο που ο Αδάμ δεν πέθανε εκείνη τη στιγμή σωματικά, πέθανε νομικά· δηλαδή, ο θάνατος καταγράφηκε εναντίον του.

Κατανοώντας τη Βίβλο - Από τον Νόμο στον Ιησού (βίντεο)

Έχεις ποτέ αναρωτηθεί γιατί υπάρχουν τόσοι πολλοί αρχαίοι βιβλικοί νόμοι στα πρώτα βιβλία της Αγίας Γραφής; Τι πρέπει να κάνουν οι σύγχρονοι αναγνώστες με αυτούς και γιατί μερικοί είναι τόσο περίεργοι; Σ' αυτό το βίντεο, ανακαλύπτουμε γιατί οι νόμοι δόθηκαν στον αρχαίο Ισραήλ και πώς αυτοί ταιριάζουν στη γενική πλοκή της Βίβλου.

Η θεολογία που μας δόθηκε ή η αλήθεια που εξετάσαμε;

Υπάρχει ένας ιδιαίτερος κίνδυνος στη χριστιανική ζωή, ο οποίος δεν αφορά μόνο στους θεολογικά αδιάφορους. Αφορά συχνά ακριβώς σε εκείνους που αγαπούν τη Γραφή, διαβάζουν χριστιανικά βιβλία, ακούν κηρύγματα, παρακολουθούν διδασκαλίες και ενδιαφέρονται σοβαρά για την πίστη.

Ο κίνδυνος είναι να αποκτήσουμε μια έτοιμη θεολογία, την οποία γνωρίζουμε πολύ καλά, μπορούμε να την υπερασπιστούμε με πλήθος εδαφίων και επιχειρημάτων, αλλά την οποία στην πραγματικότητα δεν εξετάσαμε ποτέ προσωπικά μέσα στο σύνολο της Γραφής.

Ο δρόμος της προόδου: "Λογίζεσθε εαυτούς" (4ο)

"Μείνατε εν εμοί"
Ένα τελευταίο σημείο που πρέπει να αναφέρουμε σ' αυτό το κεφάλαιο, είναι μια διάκριση που μας βοηθά να καταλάβουμε τον τρόπο ενεργειών του Θεού. Η Γραφή το λέει ρητά ότι "είμαστε πράγματι νεκροί", αλλά πουθενά δεν λέει ότι είμαστε νεκροί από τον εαυτό μας. Αν δούμε μέσα μας, μάταια θα ψάξουμε να βρούμε τον θάνατο. Δεν είμαστε νεκροί από τον εαυτό μας, αλλά εν Χριστώ. Συσταυρωθήκαμε μ' Εκείνον γιατί ο Θεός μας έβαλε μέσα στον Χριστό.

Μας είναι γνωστά τα λόγια του Χριστού: "Μείνατε εν εμοί, καγώ εν υμίν" (Ιωάννη 15:4). Ας τα ξανασκεφτούμε για λίγο. Πρώτα απ' όλα μας θυμίζουν για μια ακόμη φορά ότι ποτέ δεν χρειάζεται να αγωνιστούμε για να μπούμε στον Χριστό. Δεν μας λέει να μπούμε στον Χριστό, γιατί ήδη βρισκόμαστε εκεί. Μας λέει όμως να μείνουμε εκεί όπου μας έβαλε ο Θεός.

Οπισθοδρόμηση και αποστασία του Χριστιανού

Είμαστε πεπεισμένοι ότι οι αληθινοί πιστοί θα απολαμβάνουν τη βεβαιότητα της σωτηρίας τους. Δεν χρειάζεται να φοβόμαστε μήπως χάσουμε τη σωτηρία μας σαν ένα πορτοφόλι που πέφτει από την τσέπη σε μια στιγμή απροσεξίας. Οι Γραφές μάς διαβεβαιώνουν ως πιστούς για την πρόνοια του Θεού και για τη διατηρητική δύναμη του Αγίου Του Πνεύματος. Το να αναγνωρίζουμε ότι υπάρχει πραγματικός κίνδυνος οπισθοδρόμησης και ότι είναι δυνατόν να εγκαταλείψουμε τη σωτηρία μας, δεν σημαίνει ότι πρέπει να ζούμε με συνεχή φόβο μήπως κάνουμε το αδιανόητο.

Υπάρχουν πολλές ενδείξεις που υποδηλώνουν ότι είναι δυνατόν οι πιστοί να απομακρυνθούν θεληματικά από την πίστη τους στον Ιησού Χριστό.

Ο δρόμος της προόδου: "Λογίζεσθε εαυτούς" (3ο)

Ο πειρασμός και η αποτυχία, πρόκληση για την πίστη
Είδαμε στα προηγούμενα ότι η συσταύρωσή μας με τον Χριστό είναι ένα έργο που ήδη το ολοκλήρωσε ο Θεός. Για να μπορέσουμε όμως να το απολαύσουμε, πρέπει να το οικειοποιηθούμε διά πίστεως.

Σύμφωνα με το γνωστό εδάφιο, "είναι δε η πίστη, πεποίθηση γι' αυτά που ελπίζονται, βεβαίωση για πράγματα που δεν βλέπονται" (Εβραίους 11:1). Και ακόμη, "...αυτά που δεν βλέπονται είναι αιώνια" (Β' Κορινθίους 4:18). Όπως ξέρουμε, το πρώτο από αυτά τα εδάφια είναι ο μόνος ορισμός που υπάρχει στην Αγία Γραφή για την πίστη, και έχουν γίνει πολλές προσπάθειες για να δοθεί μια σωστή μετάφραση του εδαφίου. Το αρχαίο κείμενο γράφει "έστι δε πίστις ελπιζομένων υπόστασις", και η πιο πετυχημένη ίσως μετάφρασή του είναι, "πίστη είναι το να κάνουμε χειροπιαστά αυτά που ελπίζουμε".

Η πρακτική διάσταση της εγκράτειας και της πνευματικής άσκησης

Όταν ο Παύλος λέει, «δαμάζω το σώμα μου και το δουλαγωγώ» (Α΄ Κορινθίους 9:27) δεν εννοεί ότι το σώμα είναι κακό ή ότι ο Χριστιανός πρέπει να τιμωρεί το σώμα του επειδή είναι «βρώμικο». Το πλαίσιο είναι η πνευματική πειθαρχία, η εγκράτεια και η ελευθερία από την κυριαρχία των επιθυμιών.

Ο ίδιος ο Παύλος λίγο πριν, χρησιμοποιεί εικόνες αθλητή: «κάθε αγωνιζόμενος, εγκρατεύεται σε όλα» (Α΄ Κορινθίους 9:25).

Η ιδέα είναι: δεν αφήνω τις επιθυμίες, τις συνήθειες ή τις σωματικές ορμές να γίνουν αφεντικά μου.