Τι είναι ο αγιασμός;

Σύντομα κείμενα μπορούν μόνο να δώσουν μια επισκόπηση του αγιασμού. Κι όμως, οι περισσότερες συζητήσεις γύρω από τον αγιασμό γίνονται αποσπασματικά. Πώς μπορούμε να τον εξηγήσουμε συνοπτικά; Ο αγιασμός έχει να κάνει με την αγιότητα. Η λέξη «ἁγιασμός» — «αγιασμός, αφιέρωση, αγιότητα» — έχει τη ρίζα του στο «ἅγιος». Η λέξη άγιος (εκ του ά-γειος [άυλος, όχι αυτής της Γης]: α στερητικό και γη) σημαίνει αυτόν που είναι απόλυτα ιερός και αγνός, λατρευτικά και ηθικά. Η λέξη μπορεί να χρησιμοποιηθεί για κάτι που αναφέρεται στον Θεό, αλλά και για κάποιον άνθρωπο ο οποίος έχει ανακηρυχθεί καθαγιασμένος, ξεχωρισμένος από/για τον Θεό. Ο αγιασμός, λοιπόν, ενεργεί πάνω στην άγια κατάσταση κάποιου, οδηγώντας τον στην έμπρακτη ζωή αγιότητας.

Σε ποιον μιλάει ο Θεός;

Όλη η Γραφή είναι ωφέλιμη για τη διδασκαλία μας,  αλλά δεν προορίζεται κάθε οδηγία για τη δική μας συμμετοχή. Είναι απαραίτητο να διακρίνουμε το ακροατήριο στο οποίο απευθύνονται οι αποκαλύψεις του Θεού. Σε ποιον μιλάει ο Θεός;

Ακόμη και στην Καινή Διαθήκη υπάρχουν πολλές οδηγίες και υποσχέσεις προς αγίους του παρελθόντος ή προς τον μελλοντικό Ισραήλ που δεν απευθύνονται σε κανέναν μέσα στην εκκλησία σήμερα.

Όταν η διδασκαλία και οι εντολές του Κυρίου Ιησού που αφορούν τόσο σαφώς στον λαό Ισραήλ, εφαρμόζονται στον επουράνιο λαό — όπως κάποιοι τα εφαρμόζουν — δημιουργούνται τεράστιες ερμηνευτικές αντιφάσεις, οι οποίες οδηγούν κάποιον σε αναπόφευκτα ερωτήματα (και εδώ θα περιοριστούμε ενδεικτικά στα προβλήματα που προκύπτουν από την εξέταση ενός μόνο βιβλίου της Καινής Διαθήκης):

Το «Δείπνο του Κυρίου»: Ένα εβδομαδιαίο γεύμα κοινωνίας

Πώς μπορούμε καλύτερα να καλλιεργήσουμε την κοινωνία, να διεγείρουμε την αγάπη, να ενισχύσουμε την ενότητα και να διαμορφώσουμε τις συνάξεις μας έτσι ώστε τα μέλη να ενθαρρύνουν το ένα το άλλο; Η Βιβλική απάντηση βρίσκεται στο Δείπνο του Κυρίου — όπως αρχικά τελείτο. Ο άρτος και το ποτήριο λαμβάνονταν στο πλαίσιο ενός πραγματικού γεύματος. Όταν ο Λουκάς περιέγραψε το Δείπνο του Κυρίου στις Πράξεις 2, οι λέξεις που χρησιμοποίησε ήταν κοινωνία, τροφή, χαρά και δοξολογία. Γι’ αυτό ο καθηγητής του Gateway Seminary, John Taylor, το αποκαλεί «Γεύμα του Κυρίου».

Η μοναδικότητα της Εκκλησίας και η διαφορά της από τον Ισραήλ

Η Εκκλησία έχει διακριτό χαρακτήρα
Ο διακριτός χαρακτήρας της Εκκλησίας έχει τις ρίζες του στη μοναδική της σχέση με τον ζώντα Χριστό ως το σώμα του οποίου Εκείνος είναι η Κεφαλή. Ο Θεός «και υπέταξε τα πάντα κάτω από τα πόδια του· και τον έδωσε ως κεφαλή πιο πάνω από όλους στην Εκκλησία, η οποία είναι το σώμα του, το πλήρωμα εκείνου που, σε όλα, γεμίζει με πληρότητα τα πάντα.» (Εφ. 1:22,23). «και αυτός είναι η κεφαλή του σώματος, της εκκλησίας· ο οποίος είναι αρχή, πρωτότοκος από τους νεκρούς, για να γίνει αυτός πρωτεύων σε όλα» (Κολ. 1:18). «Kαι εσείς είστε σώμα του Xριστού, και μέλη κατά μέρος» (Α΄ Κορ. 12:27).

Εκκλησία της Καινής Διαθήκης (3ο) – Συμμετοχή

Καθώς τα τελευταία χρόνια βοηθώ στη διευκόλυνση της ανάπτυξης συμμετοχικών εκκλησιών, έχω μάθει μερικές απλές αρχές που φαίνεται να λειτουργούν. Είμαι ακόμη αρχάριος, αλλά παραθέτω μια σύνοψη με την ελπίδα να ενθαρρύνει και άλλους να ανακαλύψουν το φρέσκο χρίσμα του Θεού για αυτό το “νέο” παλιό πράγμα και έτσι να φέρουν την παρουσία Του σε μια αναδυόμενη γενιά νέων (ή όχι ακόμη) πιστών.

* Οι εκκλησίες της Καινής Διαθήκης συνήθως συνέρχονταν σε σπίτια, όπου οι άνθρωποι μοιράζονταν τη Θεία Κοινωνία και την κοινωνία γύρω από ένα γεύμα.

Ζούμε στις έσχατες ημέρες; Τι λέει πραγματικά η Αγία Γραφή

Με όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο, είναι λογικό ερώτημα. Πόλεμοι, διχασμοί, καταστροφές, ηθική σύγχυση· μπορεί να νιώθει κανείς πως το τέλος πλησιάζει. Και αν έχεις περάσει χρόνο στο διαδίκτυο ή σε ορισμένους εκκλησιαστικούς κύκλους, πιθανότατα έχεις ακούσει κάποιον να λέει: «Σίγουρα ζούμε στις έσχατες ημέρες».

Αλλά ζούμε;

Είναι εύκολο να παρασυρθούμε από δραματικούς τίτλους ή θεωρίες που ακούγονται Βιβλικές, αλλά είναι περισσότερο γνώμες παρά Γραφή. Γι’ αυτό, αντί να ρωτάμε τι λένε οι άνθρωποι για τις έσχατες ημέρες, χρειάζεται να θέσουμε μια καλύτερη ερώτηση: Τι λέει η Βίβλος για τις έσχατες ημέρες;

Εκκλησία της Καινής Διαθήκης (2ο) – Κοινωνία

Αντί για “εκκλησίες του άμβωνα”, όπου οι ποιμένες και οι “ομάδες” διακονίας τους οργανώνουν ένα ...εμπροσθοκεντρικό κυριακάτικο πρωινό “θέαμα” για παθητικούς πιστούς καθισμένους στα στασίδια, το Βιβλικό πρότυπο είναι η οικεία κοινωνία, όπου κάθε πιστός μπορεί – και πράγματι – να διακονεί ο ένας τον άλλον.

Αν κάποιος μπορεί να μου δείξει Βιβλικά παραδείγματα ή εντολές για τις σύγχρονες ποιμενοκεντρικές “εκκλησίες του άμβωνα”, πραγματικά ενδιαφέρομαι. Μέχρι τώρα, όμως, δεν έχω βρει κανένα. Αντίθετα, βρίσκω ακριβώς το αντίθετο.

Κατηχούμενοι και ιδιώτες στην εκκλησία

Λοιπόν, θα το ξεκαθαρίσω από την αρχή: έχω οργή (άσχετα αν επιμελώς φροντίζω να την "κλειδώνω στο συρτάρι" κάθε δειλινό...) για τους υπερήφανους και ανάλγητους "ποιμένες και πρεσβυτέρους" των σχισματικών "μικρομάγαζων", που παριστάνουν τις "εκκλησίες"! Ο Θεός θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι και να έρθουν σε επίγνωση της αλήθειας, αλλά ο Ίδιος προσθέτει τους σωζόμενους μόνο όταν οι εκκλησίες εμμένουν στις εντολές Του και στις αποστολικές παραδόσεις' όταν οι εκκλησίες μετατρέπονται σε σέκτες, οι άνθρωποι χάνονται και δεν ευθύνεται ούτε ο Θεός, ούτε οι ίδιοι γι' αυτό...

Εκκλησία της Καινής Διαθήκης (1ο) – Ηγεσία

Όλο και περισσότερο βλέπω τον Θεό να προκαλεί υπάρχοντες και αναδυόμενους ηγέτες να εγκαταλείψουν τους καθιερωμένους αλλά μη Βιβλικούς τρόπους με τους οποίους «κάνουμε» εκκλησία. Ερχόμαστε αντιμέτωποι με την ανάγκη να αποφασίσουμε αν είμαστε διατεθειμένοι να πληρώσουμε το τίμημα που απαιτείται για να προχωρήσει η Βασιλεία Του, αντί για τις ανθρώπινες παραδόσεις μας, τις ανθυγιεινές σχέσεις και τις αδόκιμες πρακτικές μας. Κάποιοι λένε «ναι» και ανακαλύπτουν ένα νέο επίπεδο διακονίας. Πολλοί δεν το κάνουν.

Όταν στάθηκα πρόθυμος να αντισταθώ σθεναρά σε έναν καταχρηστικό ποιμένα, ένα από τα πράγματα που αποκόμισα ήταν μια νέα και βαθιά προσωπική κατανόηση της πνευματικής αρχής: Υγιείς εκκλησίες γεννούν θεοσεβή ηγεσία που λειτουργεί πάνω σε Βιβλικές αρχές.

Προσπαθώντας να ζήσεις τη χριστιανική ζωή χωρίς να έχεις τη χριστιανική ζωή

Πολλοί άνθρωποι κάνουν το λάθος να προσπαθούν να ζήσουν τη ζωή, πριν λάβουν τη ζωή. Το πιο δύσκολο πράγμα που γνωρίζω, είναι να προσπαθείς να ζήσεις τη χριστιανική ζωή όταν δεν την έχεις για να τη ζήσεις. Πρέπει πρώτα να υπάρξει χριστιανική ζωή μέσα σου, πριν μπορέσεις να την εκδηλώσεις και να τη φανερώσεις. Το να προσπαθεί κανείς να ζήσει χριστιανική ζωή χωρίς να έχει αναγεννηθεί είναι το ίδιο μάταιο με το να προσπαθεί ένας χιμπατζής να ζήσει ανθρώπινη ζωή. Έχω δει κάποιους χιμπατζήδες να μιμούνται με εντυπωσιακό τρόπο όσα κάνουν οι άνθρωποι.

Σε έναν ζωολογικό κήπο στη Φιλαδέλφεια, κάποτε μου είπαν: «Έλα να δεις μερικούς από τους προγόνους σου».

Τι είναι το κίνημα «Η Βασιλεία τώρα»;

Η θεολογία «Βασιλεία τώρα», είναι η πίστη της Χαρισματικής Κίνησης της Προτεσταντικής χριστιανικής απόχρωσης, κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι υπερασπιστές της Βασιλείας τώρα πιστεύουν ότι ο Θεός έχασε τον έλεγχο πάνω στον κόσμο όταν ο Διάβολος απέκτησε εξουσία πάνω στον Αδάμ και την Εύα που αμάρτησαν. Από τότε, λέει η θεολογία αυτή, ο Θεός έχει προσπαθήσει να επανακτήσει τον έλεγχο του κόσμου αναζητώντας μια ξεχωριστή ομάδα ανθρώπων – που χαρακτηρίζονται ως «λαός της διαθήκης», «νικητές» ή «ο στρατός του Ιωήλ» – και ότι μέσω αυτών και των κοινωνικών θεσμών (συμπεριλαμβανομένων των κυβερνήσεων και των νομοθεσιών) ο κόσμος θα τεθεί υπό την εξουσία του Θεού. Πιστεύουν ότι από τη στιγμή που οι πιστοί κατοικούνται από το ίδιο Άγιο Πνεύμα που κατοίκησε στον Ιησού Χριστό, όλοι έχουμε εξουσία στον Ουρανό και πάνω στη γη· έχουμε τη δύναμη να πιστεύουμε και να μιλάμε έτσι που να φέρνουμε στην ύπαρξη πράγματα που δεν υπάρχουν, κι έτσι να πραγματοποιήσουμε τον αιώνα της Βασιλείας.

Η ηγεσία στην εκκλησία της Καινής Διαθήκης

Γιατί ο Ιησούς είπε ότι οι ηγέτες της εκκλησίας έχουν την ίδια εξουσία με τα παιδιά και τους δούλους, εκείνους δηλαδή με τη μικρότερη εξουσία; (Και τόνισε αυτή την αλήθεια πλένοντας τα πόδια των μαθητών.) Ο Ιησούς μάλιστα υποσχέθηκε: «Αν τα γνωρίζετε αυτά, μακάριοι είστε αν τα κάνετε». Τι μας λέει αυτό για τον τρόπο διοίκησης των ηγετών της εκκλησίας; Για τον τρόπο λήψης αποφάσεων μέσα στην εκκλησία;

Ένα βασικό στοιχείο της διδασκαλίας του Ιησού για την ηγεσία είναι ότι οι πρεσβύτεροι υπηρετούν την εκκλησία αφιερώνοντας χρόνο για να οικοδομήσουν συναίνεση μέσα στη σύναξη. Ο νους του Χριστού είναι πιο πιθανό να διακρίνεται, όταν οι ηγέτες καθοδηγούν ολόκληρη την εκκλησία να αγωνιστεί συλλογικά με σημαντικές αποφάσεις. Τα μέλη της εκκλησίας ενθαρρύνονται όταν συνειδητοποιούν ότι οι προτάσεις όλων εξετάζονται με σεβασμό υπό το φως της Γραφής. Η ενότητα ενισχύεται και η εκκλησία μπορεί ευκολότερα να καθοδηγείται από το Πνεύμα.

Η χάρη που σώζει και η ζωή που αλλάζει

Η Αγία Γραφή μάς διαβεβαιώνει ότι «κατά χάρη είστε σωσμένοι, διαμέσου της πίστης» (Εφεσίους 2:8). Δεν είναι κάτι που κερδίζουμε με τα έργα μας ούτε αποτέλεσμα της δικής μας αξίας. Είναι δώρο της αγάπης του Θεού, που προσφέρεται ελεύθερα σε όσους εμπιστεύονται τον Ιησού Χριστό.

Μερικές φορές, όμως, αυτή η αλήθεια παρερμηνεύεται. Κάποιοι θεωρούν ότι, αφού η σωτηρία είναι δωρεάν, δεν έχει σημασία πώς ζει κανείς μετά. Άλλοι πιστεύουν ότι η σωτηρία εξασφαλίζεται απλώς με το να πει κάποιος μια προσευχή ή να πάρει μια στιγμιαία θρησκευτική απόφαση.

Η αλήθεια είναι ότι μια προσευχή μπορεί να ειπωθεί εύκολα, αλλά η σωτηρία είναι κάτι πολύ βαθύτερο. Δεν είναι απλώς μια στιγμή ή μια θρησκευτική πράξη· είναι ένα έργο του Θεού μέσα στην καρδιά του ανθρώπου. Είναι η αρχή μιας νέας ζωής.

Η λατρεία στην Εκκλησία της Καινής Διαθήκης (βίντεο)

Πρέπει οι συνάξεις της εκκλησίας να θυμίζουν ένα άθλημα για θεατές; Ο Ιησούς εξόπλισε την πρώτη εκκλησία με μια στρατηγική που σχεδιάστηκε για να παρακινεί σε αγάπη και καλά έργα, να οικοδομεί, να ενθαρρύνει, να ενισχύει και να διδάσκει. Το αρχικό Του σχέδιο προέβλεπε ότι οι απλοί πιστοί θα συνεισέφεραν τακτικά και ουσιαστικά στις εκκλησιαστικές συγκεντρώσεις. Στις εκκλησίες της Καινής Διαθήκης, όσοι υποκινούνταν από το Πνεύμα ήταν ελεύθεροι να προσφέρουν μαρτυρίες, να μοιράζονται πνευματικές εμπειρίες, να δίνουν παραινέσεις, να ηγούνται στην προσευχή, να ψάλλουν, να δοξάζουν κ.λπ.

Συντετριμμένα σκεύη για τον Χριστό

«Περιφέροντας πάντοτε στο σώμα τη νέκρωση του Kυρίου Iησού, για να φανερωθεί στο σώμα μας και η ζωή του Iησού. Eπειδή, εμείς που ζούμε παραδινόμαστε πάντοτε στον θάνατο για χάρη του Iησού, για να φανερωθεί και η ζωή του Iησού στη θνητή μας σάρκα» (Β΄ Κορινθίους 4:10,11).

Το τέταρτο αυτό κεφάλαιο της Β΄ Κορινθίους αποτελεί τη δήλωση δύναμης του αποστόλου Παύλου για τη διακονία. Μέσα σε αυτά τα συγκλονιστικά εδάφια μας δείχνει ότι ο Θεός δεν αναζητεί λαμπρούς ανθρώπους, δεν εξαρτάται από εύγλωττους ανθρώπους, ούτε περιορίζεται στη χρήση ταλαντούχων ανθρώπων για να στείλει το Ευαγγέλιό Του στον κόσμο.

Ο Θεός αναζητεί συντετριμμένους ανθρώπους, ανθρώπους που έχουν κρίνει τον εαυτό τους στο φως του Σταυρού του Χριστού. Όταν θέλει να γίνει κάτι, χρησιμοποιεί ανθρώπους που έχουν φτάσει στο τέλος του εαυτού τους και των οποίων η εμπιστοσύνη δεν βρίσκεται στον εαυτό τους αλλά στον Θεό.

Η Πρώτη Εκκλησία: Κήρυγμα ή Διδασκαλία; (2o)

Μια σημαντική διαφορά μεταξύ του κηρύγματος και της διδασκαλίας, όπως συχνά τα αντιλαμβανόμαστε σήμερα, είναι ότι η διδασκαλία μπορεί πιο φυσικά να διακοπεί. Μπορούν να τεθούν ερωτήσεις, να προστεθούν σκέψεις και να εκφραστούν διαφωνίες.

Ο Ιησούς ανέθεσε στους αποστόλους να κάνουν μαθητές, μια διαδικασία που — όπως είπε— απαιτεί να «διδάσκουν» τους ανθρώπους να τηρούν όλα όσα Εκείνος πρόσταξε· όχι απλώς να κηρύττουν γι’ αυτά. Στις Πράξεις 2:42 γίνεται σαφές ότι οι μαθητές ήταν αφοσιωμένοι στη «διδαχή» των αποστόλων — όχι στο κήρυγμά τους.

Η Πρώτη Εκκλησία: Διαλογική διδασκαλία χωρίς κηρύγματα (1o)

«Δεν κάνεις μαθητές μέσω του κηρύγματος. Το να προσπαθείς να κάνεις μαθητές μέσω του κηρύγματος είναι σαν να ψεκάζεις γάλα πάνω από ένα δωμάτιο γεμάτο μωρά που κλαίνε, απλώς ελπίζοντας ότι λίγο από αυτό θα πέσει στα στόματά τους. Αυτό περίπου κάνεις όταν κηρύττεις. Κάνεις μαθητές όπως έκανε ο Ιησούς — μέσα από πρόσωπο-με-πρόσωπο σχέσεις σε μικρές ομάδες». — Avery Willis και Mark Snowden, Truth that Sticks: How to Communicate Velcro Truth in a Teflon World.

Πολλά καλά προκύπτουν από το κήρυγμα σε μεγάλες εκκλησίες (όπως για παράδειγμα αυτό που έκανε ο Charles Spurgeon). Ωστόσο, σε μικρότερες συνάξεις πρέπει να ληφθεί υπόψη το κόστος των μονολόγων. Ποια μέθοδο διδασκαλίας προσφέρει η Καινή Διαθήκη για την αποτελεσματική μαθητεία σε συνάξεις κάτω των 100 ατόμων;

Η ανάγκη να αποκαλύπτεται η πλάνη

Συχνά ακούγεται η ένσταση ότι η αναφορά στην πλάνη ή η κριτική σε λανθασμένες διδασκαλίες είναι κάτι «αρνητικό» και ότι δεν οικοδομεί την εκκλησία. Πολλοί θεωρούν πως η χριστιανική διδασκαλία θα έπρεπε να περιορίζεται μόνο σε θετικά μηνύματα ενθάρρυνσης. Ωστόσο, αν κοιτάξουμε προσεκτικά στην Καινή Διαθήκη, θα διαπιστώσουμε ότι μεγάλο μέρος της διδασκαλίας τόσο του ίδιου του Κυρίου Ιησού όσο και των αποστόλων περιλαμβάνει σαφείς προειδοποιήσεις απέναντι στην πλάνη.

Ο ίδιος ο Κύριος προειδοποίησε ότι «πολλοί ψευδοπροφήτες θα εγερθούν και θα πλανήσουν πολλούς». Η ιστορία της εκκλησίας — και ακόμη περισσότερο η εποχή μας — επιβεβαιώνει αυτή την προειδοποίηση. Ο απόστολος Παύλος επίσης προειδοποίησε ότι «βαρείς λύκοι» θα εισέλθουν ανάμεσα στο ποίμνιο και ότι ακόμη και από μέσα στην εκκλησία θα σηκωθούν άνθρωποι που θα διδάσκουν διεστραμμένα πράγματα για να παρασύρουν μαθητές πίσω τους. Για τον λόγο αυτό, κάλεσε τους επισκόπους να αγρυπνούν και να προσέχουν το ποίμνιο που ο Θεός τους εμπιστεύτηκε.

Συμμετοχικές συνάξεις της εκκλησίας: «Έκαστος έχει...» (2ο)

Το παρόν άρθρο αποτελεί συνέχεια του προηγουμένου:
Συμμετοχικές συνάξεις της εκκλησίας: «Έκαστος έχει...»

Αφού έδωσε οδηγίες για τη χρήση των γλωσσών και της προφητείας μέσα σε ένα πλαίσιο συμμερισμού, ο Παύλος κατέληξε: «εκείνα που σας γράφω, είναι εντολές του Kυρίου» (Α΄ Κορ. 14:37). Μια εντολή δεν είναι απλώς μια πρόταση. Είναι κάτι περισσότερο από μια καλή ιδέα. Οι οδηγίες στο Α΄ Κορινθίους 14 δεν είναι απλώς ενδιαφέρουσα ιστορία. Αυτοί οι κανονισμοί συμμετοχής σχετικά με τις γλώσσες και την προφητεία δεν ήταν απλώς περιγραφές των συνάξεων της πρωτοχριστιανικής εκκλησίας. Με κάποια έννοια ήταν δεσμευτικοί. Η εντολή του Κυρίου προϋποθέτει ένα ευρύτερο πλαίσιο ανοιχτής συμμετοχής από τους πολλούς.

Το κάλεσμα του αποστόλου Παύλου σε μετάνοια

Στην ανάγνωση των Επιστολών του μεγάλου Αποστόλου των Εθνών δύσκολα μπορεί κανείς να μη παρατηρήσει την ιδιότυπη χρήση των όρων «το ευαγγέλιό μου» και «το ευαγγέλιο το οποίο κήρυξα». Καθιστά σαφές ότι δεν το έλαβε από ανθρώπους, ούτε διδάχθηκε από εκείνους που ήταν εν Χριστώ πριν από αυτόν. Ήρθε ως ιδιαίτερη αποκάλυψη από τον ουρανό, όταν έλαβε τη θεόσταλτη αποστολή του στο αποστολικό έργο. Ωστόσο, όταν ανέβηκε στα Ιεροσόλυμα για να συναντήσει τον Πέτρο και, σε αδελφική συζήτηση, έθεσε ενώπιόν του και ενώπιον άλλων από τους Δώδεκα το Ευαγγέλιο που κήρυττε μεταξύ των εθνών, μας λέγεται ότι το αναγνώρισαν ως προερχόμενο από τον Θεό και δεν προσέθεσαν τίποτε σε αυτό, αλλά έδωσαν σε αυτόν και στον Βαρνάβα το δεξί χέρι της κοινωνίας, παραδίδοντάς τους στη χάρη του Θεού καθώς συνέχιζαν να ευαγγελίζουν τα έθνη. Στην πραγματικότητα, έγινε μια αρκετά σαφής συμφωνία: ότι ο Πέτρος θα πήγαινε στην περιτομή και ο Παύλος στην ακροβυστία.