Το ορόσημο του Σταυρού (1ο)

Οι δύο δημιουργίες
Η βασιλεία αυτού του κόσμου δεν είναι βασιλεία του Θεού. Ο Θεός είχε στην καρδιά Του ένα σύστημα, ένα σύμπαν δικής Του δημιουργίας, που θα είχε ως κεφαλή τον Υιό Του, τον Ιησού Χριστό (Κολ. 1:16,17). Ο σατανάς όμως ενεργώντας μέσω της ανθρώπινης σάρκας, αντίθετα με τις προθέσεις του Θεού, έστησε ένα αντίπαλο σύστημα, το οποίο μέσα στη Γραφή είναι γνωστό με το όνομα "αυτός ο κόσμος". Ένα σύστημα μέσα στο οποίο βρισκόμαστε όλοι, και που το διοικεί αυτός ο ίδιος. Σε τελική ανάλυση έγινε "ο άρχων του κόσμου τούτου" (Ιωάννης 12:31).

Ιησούς Χριστός: Από τον ουρανό, στον σταυρό και την ανάσταση

ΤΙ ΗΤΑΝ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΡΙΝ ΓΙΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
Ο Ιησούς Χριστός δεν άρχισε να υπάρχει στη Βηθλεέμ. Είναι ο αιώνιος Υιός του Θεού, που υπήρχε πριν από κάθε δημιουργία και συμμετείχε στη δόξα του Πατέρα.

> Συνδημιουργός και συντηρητής του σύμπαντος.
«Ο οποίος είναι εικόνα του αόρατου Θεού, πρωτότοκος κάθε κτίσης· επειδή, διαμέσου αυτού κτίστηκαν τα πάντα…και αυτός είναι πριν από όλα, και όλα συντηρούνται διαμέσου αυτού» (Κολοσσαείς 1:15-17).

> Η προΰπαρξη και η θεϊκή δόξα του Χριστού πριν υπάρξει ο κόσμος.
 «Kαι, τώρα, εσύ Πατέρα, δόξασέ με κοντά σου, με τη δόξα που είχα κοντά σε σένα, πριν γίνει ο κόσμος» (Ιωάννης 17:5).

Τα τρία είδη θανάτου και η εν Χριστώ ζωή

Το παρόν άρθρο αποτελεί απόσπασμα του ιστορικού κηρύγματος του μεγάλου Άγγλου ιεροκήρυκα και συγγραφέα Charles H. Spurgeon, που εκφωνήθηκε στις 2/12/1855 στο Southwark του Λονδίνου.

ΝΟΜΙΚΑ ΝΕΚΡΟΙ
Κανένα ον δεν χρειάζεται να αναζητήσει τη ζωή, αν έχει ζωή μέσα του. Το κείμενο μιλά πολύ έντονα όταν λέει: «Δεν θέλετε να έλθετε προς εμένα για να έχετε ζωή». Αν και δεν το λέει ρητά, στην ουσία δηλώνει ότι οι άνθρωποι χρειάζονται μια ζωή περισσότερη από αυτή που ήδη έχουν.

Αγαπητοί μου, όλοι μας είμαστε νεκροί, αν δεν έχουμε αναγεννηθεί σε μια ζωντανή ελπίδα. Πρώτον, όλοι μας, εκ φύσεως, είμαστε νομικά νεκροί — «Την ημέρα που θα φας από αυτό, θα πεθάνεις», είπε ο Θεός στον Αδάμ· και παρόλο που ο Αδάμ δεν πέθανε εκείνη τη στιγμή σωματικά, πέθανε νομικά· δηλαδή, ο θάνατος καταγράφηκε εναντίον του.

Κατανοώντας τη Βίβλο - Από τον Νόμο στον Ιησού (βίντεο)

Έχεις ποτέ αναρωτηθεί γιατί υπάρχουν τόσοι πολλοί αρχαίοι βιβλικοί νόμοι στα πρώτα βιβλία της Αγίας Γραφής; Τι πρέπει να κάνουν οι σύγχρονοι αναγνώστες με αυτούς και γιατί μερικοί είναι τόσο περίεργοι; Σ' αυτό το βίντεο, ανακαλύπτουμε γιατί οι νόμοι δόθηκαν στον αρχαίο Ισραήλ και πώς αυτοί ταιριάζουν στη γενική πλοκή της Βίβλου.

Η θεολογία που μας δόθηκε ή η αλήθεια που εξετάσαμε;

Υπάρχει ένας ιδιαίτερος κίνδυνος στη χριστιανική ζωή, ο οποίος δεν αφορά μόνο στους θεολογικά αδιάφορους. Αφορά συχνά ακριβώς σε εκείνους που αγαπούν τη Γραφή, διαβάζουν χριστιανικά βιβλία, ακούν κηρύγματα, παρακολουθούν διδασκαλίες και ενδιαφέρονται σοβαρά για την πίστη.

Ο κίνδυνος είναι να αποκτήσουμε μια έτοιμη θεολογία, την οποία γνωρίζουμε πολύ καλά, μπορούμε να την υπερασπιστούμε με πλήθος εδαφίων και επιχειρημάτων, αλλά την οποία στην πραγματικότητα δεν εξετάσαμε ποτέ προσωπικά μέσα στο σύνολο της Γραφής.

Ο δρόμος της προόδου: "Λογίζεσθε εαυτούς" (4ο)

"Μείνατε εν εμοί"
Ένα τελευταίο σημείο που πρέπει να αναφέρουμε σ' αυτό το κεφάλαιο, είναι μια διάκριση που μας βοηθά να καταλάβουμε τον τρόπο ενεργειών του Θεού. Η Γραφή το λέει ρητά ότι "είμαστε πράγματι νεκροί", αλλά πουθενά δεν λέει ότι είμαστε νεκροί από τον εαυτό μας. Αν δούμε μέσα μας, μάταια θα ψάξουμε να βρούμε τον θάνατο. Δεν είμαστε νεκροί από τον εαυτό μας, αλλά εν Χριστώ. Συσταυρωθήκαμε μ' Εκείνον γιατί ο Θεός μας έβαλε μέσα στον Χριστό.

Μας είναι γνωστά τα λόγια του Χριστού: "Μείνατε εν εμοί, καγώ εν υμίν" (Ιωάννη 15:4). Ας τα ξανασκεφτούμε για λίγο. Πρώτα απ' όλα μας θυμίζουν για μια ακόμη φορά ότι ποτέ δεν χρειάζεται να αγωνιστούμε για να μπούμε στον Χριστό. Δεν μας λέει να μπούμε στον Χριστό, γιατί ήδη βρισκόμαστε εκεί. Μας λέει όμως να μείνουμε εκεί όπου μας έβαλε ο Θεός.

Οπισθοδρόμηση και αποστασία του Χριστιανού

Είμαστε πεπεισμένοι ότι οι αληθινοί πιστοί θα απολαμβάνουν τη βεβαιότητα της σωτηρίας τους. Δεν χρειάζεται να φοβόμαστε μήπως χάσουμε τη σωτηρία μας σαν ένα πορτοφόλι που πέφτει από την τσέπη σε μια στιγμή απροσεξίας. Οι Γραφές μάς διαβεβαιώνουν ως πιστούς για την πρόνοια του Θεού και για τη διατηρητική δύναμη του Αγίου Του Πνεύματος. Το να αναγνωρίζουμε ότι υπάρχει πραγματικός κίνδυνος οπισθοδρόμησης και ότι είναι δυνατόν να εγκαταλείψουμε τη σωτηρία μας, δεν σημαίνει ότι πρέπει να ζούμε με συνεχή φόβο μήπως κάνουμε το αδιανόητο.

Υπάρχουν πολλές ενδείξεις που υποδηλώνουν ότι είναι δυνατόν οι πιστοί να απομακρυνθούν θεληματικά από την πίστη τους στον Ιησού Χριστό.

Ο δρόμος της προόδου: "Λογίζεσθε εαυτούς" (3ο)

Ο πειρασμός και η αποτυχία, πρόκληση για την πίστη
Είδαμε στα προηγούμενα ότι η συσταύρωσή μας με τον Χριστό είναι ένα έργο που ήδη το ολοκλήρωσε ο Θεός. Για να μπορέσουμε όμως να το απολαύσουμε, πρέπει να το οικειοποιηθούμε διά πίστεως.

Σύμφωνα με το γνωστό εδάφιο, "είναι δε η πίστη, πεποίθηση γι' αυτά που ελπίζονται, βεβαίωση για πράγματα που δεν βλέπονται" (Εβραίους 11:1). Και ακόμη, "...αυτά που δεν βλέπονται είναι αιώνια" (Β' Κορινθίους 4:18). Όπως ξέρουμε, το πρώτο από αυτά τα εδάφια είναι ο μόνος ορισμός που υπάρχει στην Αγία Γραφή για την πίστη, και έχουν γίνει πολλές προσπάθειες για να δοθεί μια σωστή μετάφραση του εδαφίου. Το αρχαίο κείμενο γράφει "έστι δε πίστις ελπιζομένων υπόστασις", και η πιο πετυχημένη ίσως μετάφρασή του είναι, "πίστη είναι το να κάνουμε χειροπιαστά αυτά που ελπίζουμε".

Η πρακτική διάσταση της εγκράτειας και της πνευματικής άσκησης

Όταν ο Παύλος λέει, «δαμάζω το σώμα μου και το δουλαγωγώ» (Α΄ Κορινθίους 9:27) δεν εννοεί ότι το σώμα είναι κακό ή ότι ο Χριστιανός πρέπει να τιμωρεί το σώμα του επειδή είναι «βρώμικο». Το πλαίσιο είναι η πνευματική πειθαρχία, η εγκράτεια και η ελευθερία από την κυριαρχία των επιθυμιών.

Ο ίδιος ο Παύλος λίγο πριν, χρησιμοποιεί εικόνες αθλητή: «κάθε αγωνιζόμενος, εγκρατεύεται σε όλα» (Α΄ Κορινθίους 9:25).

Η ιδέα είναι: δεν αφήνω τις επιθυμίες, τις συνήθειες ή τις σωματικές ορμές να γίνουν αφεντικά μου.

Είναι αρκετός ο Ιησούς;

Αν ο Ιησούς ήταν το μόνο που είχατε, θα σας αρκούσε ο Ιησούς;

«Aφού, λοιπόν, γευμάτισαν, ο Iησούς λέει στον Σίμωνα Πέτρο: Σίμωνα του Iωνά, με αγαπάς περισσότερο τούτων;» (Ιωάννης 21:15).

Πολλοί πολύτιμοι πιστοί είναι ερωτευμένοι με τα πράγματα του Κυρίου, αλλά δεν είναι ερωτευμένοι με τον ίδιο τον Κύριο. Πολλοί Χριστιανοί εργάτες και λειτουργοί είναι ερωτευμένοι με το έργο του Κυρίου. Σχεδόν χωρίς να το καταλάβουμε, το έργο του Κυρίου γίνεται πιο σημαντικό από τον Κύριο του έργου.

Υπάρχουν προφήτες και δάσκαλοι που έχουν λόγους από τον Θεό σε μεγαλύτερη εκτίμηση από τον Θεό που δίνει τους λόγους που Του αποδίδονται. Οι άνθρωποι αναζητούν αυτούς τους λόγους και τις διδασκαλίες. Όσο περισσότερα λαμβάνουν, τόσο περισσότερα θέλουν. Πριν χωνευτεί ένας λόγος, λαχταρούν έναν άλλο. Αναζητούν «πράγματα» – λόγους, προφητείες, διδασκαλίες, οράματα, όνειρα – αλλά δεν αναζητούν τον ίδιο τον Κύριο.

Ο δρόμος της προόδου: "Λογίζεσθε εαυτούς" (2ο)

Οι λογαριασμοί της πίστης
Τα πρώτα τεσσεράμισι κεφάλαια της προς Ρωμαίους μιλούν συνέχεια για την πίστη: η δικαίωση, η συγχώρεση των αμαρτιών μας, η ειρήνη με τον Θεό, όλα γίνονται δικά μας με την πίστη στο τέλειο έργο του Χριστού πάνω στον σταυρό. Αλλά στο δεύτερο μισό της επιστολής δεν συναντούμε την ίδια συχνή αναφορά στην πίστη, και γι' αυτό θα μας φαινόταν σε πρώτη ματιά ότι η έμφαση αλλάζει. Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια, γιατί ενώ αποσύρονται οι λέξεις "πίστη" και "πιστεύω", η λέξη "λογίζεσθε" (=λογαριάζετε) παίρνει τη θέση τους. Το να λογαριάζουμε και το να πιστεύουμε στην περίπτωση αυτή είναι πρακτικά το ίδιο πράγμα.

Έχει σχέση το σώμα με την αμαρτία;

Το εδάφιο του Παύλου «δαμάζω το σώμα μου και το δουλαγωγώ, μήπως, ενώ κήρυξα σε άλλους, εγώ γίνω αδόκιμος» (Α΄ Κορινθίους 9:27) συχνά χρησιμοποιείται για να υποστηριχθεί ότι το σώμα είναι από μόνο του κάτι κακό ή εγγενώς αμαρτωλό. Όμως, μέσα στο συνολικό πλαίσιο της Καινής Διαθήκης, ο Παύλος δεν διδάσκει κάτι τέτοιο.

Η Βίβλος ποτέ δεν παρουσιάζει το σώμα ως κακό από τη δημιουργία του. Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο σωματικό και χαρακτήρισε τη δημιουργία Του «πολύ καλή» (Γένεση 1:31). Επιπλέον:
* ο Χριστός προσέλαβε πραγματικό ανθρώπινο σώμα,
* έζησε χωρίς αμαρτία,
* αναστήθηκε σωματικά,
* και οι πιστοί αναμένουν ανάσταση σώματος.

Ο Ιησούς χτίζει την Εκκλησία Του!

«…και επάνω σ’ αυτή την πέτρα θα κτίσω την εκκλησία μου· και οι πύλες του άδη δεν θα υπερισχύσουν εναντίον της» (Ματθαίος 16:18β).

Δεν υπάρχει κανένα «καινούργιο» πράγμα που πρέπει να φανεί, να ειπωθεί ή να γίνει: ο Ιησούς, ο Βράχος, οικοδομεί την Εκκλησία Του πάνω στα θεμέλια του Εαυτού Του.  Συγκεντρώνει πιστά τις ζωντανές πέτρες μαζί και τις συναρμολογεί σε μια όμορφη κατασκευή από χρυσό, ασήμι και πολύτιμες πέτρες (Α' Πέτρου 2:4-9· Α' Κορινθίους 3:9- 17).

Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με την Εκκλησία! Δηλαδή, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με την Εκκλησία που ο Ιησούς οικοδομεί, γιατί υπάρχουν κι εκείνοι που  ακολουθούν τα δικά τους ...οικοδομικά προγράμματα και σχέδια, και τα αποκαλούν «εκκλησία». Ο Ιησούς συγκεντρώνει τους αγίους μαζί σε ένα πνευματικό οίκο. Το  πρόβλημα είναι ότι ορισμένα πράγματα στα οποία έχουμε καταλήξει να πιστεύουμε ότι είναι «εκκλησία», δεν είναι απαραίτητα η Εκκλησία. Αν και δεν υπάρχει κανένα  πρόβλημα με την Εκκλησία, ό,τι ονομάζεται «Εκκλησία» δεν είναι Εκκλησία. Τι είναι λοιπόν η Εκκλησία;

Ο δρόμος της προόδου: "Λογίζεσθε εαυτούς" (1ο)

Η σχέση ανάμεσα στο "λογίζεσθε" και το "γινώσκοντες"
Ερχόμαστε τώρα σ' ένα θέμα για το οποίο υπάρχει πολλή σύγχυση στο μυαλό των πιστών. Το θέμα αφορά στα όσα επακολουθούν τη γνώση για την οποία μιλάει το Ρωμαίους 6:6: "γνωρίζοντας τούτο, ότι ο παλιός μας άνθρωπος συσταυρώθηκε". Θα πρέπει κατ' αρχήν να προσέξουμε τη διατύπωση του εδαφίου. Το πιο σημαντικό είναι ο χρόνος του ρήματος, ο αόριστος, γιατί τοποθετεί το γεγονός εκεί πίσω στο παρελθόν. Είναι ο χρόνος του τετελεσμένου γεγονότος, αυτού που μια και καλή ολοκληρώθηκε. Το έργο έγινε και δεν μπορεί να ξεγίνει. Ο παλιός μας άνθρωπος σταυρώθηκε μια για πάντα, μαζί με τον Χριστό. Αυτό είναι το πράγμα που πρέπει να μάθουμε.

Η σύγχρονη γλωσσολαλιά και το βιβλικό πρότυπο: Μια αναγκαία σύγκριση

Το ερώτημα δεν είναι αν ο Θεός μπορεί να ενεργήσει υπερφυσικά.
Το ερώτημα είναι: Ταυτίζεται η σύγχρονη εμπειρία με το βιβλικό φαινόμενο;

Για να απαντήσουμε, πρέπει να συγκρίνουμε χαρακτηριστικά.

1. Το βιβλικό πρότυπο
Α. Αναγνωρίσιμες γλώσσες
Στην Πεντηκοστή (Πράξεις 2):
* Οι γλώσσες ήταν κατανοητές από παρόντες ακροατές.
* Αναφέρονται συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές, εθνότητες και διάλεκτοι.
* Το θαύμα, ως εκπλήρωση της προφητείας του Ιωήλ, είχε πρακτικό επικοινωνιακό σκοπό.

Μια βολική λατρεία

«Έτσι ο βασιλιάς (Ιεροβοάμ) σκέφτηκε και κατασκεύασε δύο χρυσά μοσχάρια και είπε στον λαό: «Αρκετά μέχρι τώρα ανεβαίνατε στην Ιερουσαλήμ. Νάτοι, εδώ είναι οι  θεοί σας, Ισραηλίτες, που σας έβγαλαν από την Αίγυπτο!» (Α' Βασιλέων 12:28 - ΕΒΕ).

Έτσι ξεκινά η θλιβερή ιστορία της πτώσης του Ισραήλ από ιερού λαού σε ένα έθνος ειδωλολατρών. Πώς γίνεται, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα μετά την ολοκλήρωση  του Ναού στην Ιερουσαλήμ, το Ισραήλ να μπορέσει να παρασυρθεί;

Υπάρχει μια προφητική εφαρμογή στην τρέχουσα κατάστασή μας. Αυτά τα πράγματα είναι γραμμένα ως παράδειγμα για εμάς, επομένως ας δούμε αυτήν την καθοριστική  στιγμή στην ιστορία του Ισραήλ και τι διδάγματα μπορούμε να αντλήσουμε.

Ο δρόμος της προόδου: "Γινώσκοντες" (2ο)

Η Θεία αποκάλυψη απαραίτητη για τη γνώση
Στο προηγούμενο σημείωμα είχαμε μελετήσει το εδάφιο "γνωρίζοντας (πρωτ.: γινώσκοντες) τούτο, ότι ο παλιός μας άνθρωπος συσταυρώθηκε" (Ρωμ. 6:6) - το γεγονός ότι ο Θεός θεωρεί πως η συσταύρωσή μας με τον Χριστό έγινε ήδη στο παρελθόν. Τώρα λοιπόν θα εξετάσουμε τη σημασία που έχει η θεϊκή αποκάλυψη στο να κατανοήσουμε το γεγονός αυτό.

Η σωστή χριστιανική ζωή πρέπει να αρχίσει μ' ένα πολύ συγκεκριμένο "γινώσκοντες" που δεν είναι απλώς το να ξέρουμε κάτι για την αλήθεια, ούτε το να καταλάβουμε κάποια σημαντική δογματική διδασκαλία. Δεν είναι διανοητική γνώση κατά κανένα τρόπο, αλλά άνοιγμα των ματιών της ψυχής μας για να δούμε τι έχουμε εν Χριστώ.

Το χάρισμα των γλωσσών: ανθρώπινες ή “ουράνιες”;

Πολλοί αγαπητοί αδελφοί και αδελφές έχουν ζήσει έντονες πνευματικές εμπειρίες που συνδέονται με τη γλωσσολαλιά. Για κάποιους, υπήρξε στιγμή βαθιάς προσευχής, απελευθέρωσης ή ανανέωσης. Αυτές οι εμπειρίες δεν πρέπει να απορρίπτονται ελαφρά τη καρδία.

Ωστόσο, η Εκκλησία δεν θεμελιώνεται στην εμπειρία, αλλά στον αποστολικό λόγο. Γι’ αυτό και κάθε πνευματικό φαινόμενο — όσο ευλογημένο κι αν φαίνεται — χρειάζεται να εξετάζεται υπό το φως της Γραφής.

Η συζήτηση περιστρέφεται κυρίως γύρω από δύο βιβλικά σώματα κειμένων:

«Συνέρχεστε όχι για το καλύτερο»

«Kαι ενώ το παραγγέλλω τούτο, δεν σας επαινώ, δεδομένου ότι συνέρχεστε όχι για το καλύτερο, αλλά για το χειρότερο» (Α' Κορινθίους 11:17).

Ο Ιησούς έκανε σαφές ότι «όπου είναι δύο ή τρεις συγκεντρωμένοι στο όνομά μου, εκεί είμαι εγώ ανάμεσά τους.» (Ματθαίος 18:20). Μόνο δύο ή τρεις!

Ευχαριστώ και δοξάζω τον Θεό που ο Ιησούς δεν είπε: «Όπου είναι δύο ή τρεις ΧΙΛΙΑΔΕΣ συγκεντρωμένοι, εκεί είμαι εγώ ανάμεσά τους». Δεν είπε: «Όπου είναι δύο ή  τρεις ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ συγκεντρωμένοι, εκεί είμαι εγώ ανάμεσά τους». Και δεν είπε: «Όπου είναι δύο ή τρεις ΔΕΚΑΔΕΣ συγκεντρωμένοι, εκεί είμαι εγώ ανάμεσά τους».

Ο δρόμος της προόδου: "Γινώσκοντες"

Η παλιά μας ιστορία τελειώνει με τον Σταυρό, η καινούργια μας ιστορία αρχίζει με την ανάσταση. "...αν κάποιος είναι εν Χριστώ, είναι καινούργιο κτίσμα· τα αρχαία πέρασαν, δείτε, τα πάντα έγιναν καινούργια" (Β' Κορινθίους 5:17). Ο Σταυρός βάζει τέλος στην πρώτη δημιουργία, και μέσα από τον θάνατο προκύπτει μια νέα δημιουργία "εν τω Χριστώ", που είναι "ο δεύτερος άνθρωπος". Αν είμαστε "εν τω Αδάμ", όλα όσα υπάρχουν στον Αδάμ εμφανίζονται αναγκαστικά και σε μας. Γίνονται δικά μας χωρίς να το θέλουμε, γιατί δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτε για να τα αποκτήσουμε. Δεν χρειάζεται να το αποφασίσουμε για να ξεσπάσουμε σε θυμό ή να πέσουμε σε οποιαδήποτε άλλη αμαρτία. Η αμαρτία έρχεται στη ζωή μας αβίαστα και παρά τη θέλησή μας. Και με ανάλογο τρόπο, αν είμαστε "εν Χριστώ", όλα όσα υπάρχουν στον Χριστό έρχονται στη ζωή μας "δωρεάν και κατά χάριν", χωρίς προσπάθεια από την πλευρά μας αλλά στο έδαφος της απλής πίστης.